Sunday, September 21, 2014

గాయపడ్డ వెన్నెల


ఆకునలా తేనె ముత్యంలా వేలాడే నీటి బొట్టు

పలవరింతల ఖాళీల మధ్య ఏదో నిశ్శబ్దంగా

వెదురు పూల శోభ నేల రాలుతూ

ఓ పక్షి హఠాత్తుగా రెక్కల టప టపల మధ్య విరిగిపడుతూ

దోసిలిలో ఠప్ మని నెత్తుటి బొట్టు

నేల పాయల మధ్య మౌనంగా ఏటి నురుగు

సుదూరాన లయగా ఓ తుడుం మోత

గాయపడ్డ వెన్నెల సవరన్న గూటిలో నూనె దీపంలా 

వే
లా
డు
తూ

Wednesday, September 17, 2014

నీ కోసం నిరీక్షించే క్షణాలు...


నీ కోసం నిరీక్షించే క్షణాలు 
మిగిలి వుండడం నిన్ను బతికిస్తుంటాయి


అప్పుడప్పుడూ తడి అంటిన పాదాలు 
ఇసుకలో కూరుకు పోతున్నా ఇగిరిపోనివ్వవు


వాన వెలిసాక నిర్మలమైన ఆకాశాన్ని 
ఈదే పక్షిలా నీ రెక్కల బలం తొడుక్కుంటావు


ఆ క్షణం వీచే గాలి మట్టి వాసనద్దుకుని 
సంజీవినిలా నిన్ను తాకుతుంది


ఒడిసిపట్టిన ఆ కాలానికి రంగులద్దకుండా 
ఓ వర్ణ చిత్రాన్ని గీసే ప్రయత్నం చేస్తున్నా...

Monday, September 15, 2014

గాయపడ్డ చనుబాలు


ఒకింత రాతిరి దుఖాన్ని కడుక్కొని 

నిన్ను నువ్వే మేల్కొలుపుకొని

నీకు నీవే శక్తిని కూడదీసుకొని 

లేమ్మా గాయపడ్డ చనుబాలను 

పుండైన కాయాన్ని

కాసిన్ని టీ నీళ్ళతో 

వెచ్చబర్చుకొని 

ఈ లోకం ముఖంపై 

ఎర్రగా ఉమ్మివేద్దువుగాని...

Thursday, September 11, 2014

గాల్లో తేలినట్టుంది...


నాకు ఈరోజు ఓ గొప్ప అవార్డు దక్కింది. ఎన్నాళ్ళుగానో ఎందుకురా పుస్తకమేసావు అని రోజూ బాధపడుతూ వుండేవాడిని. ఈ మూల వుండి పుస్తకం అచ్చేసుకుని వేసిన వాటిలో ఓ నూట ఏభై కాపీలు పైగా పంచుకొని మిగిలినవి అటకమీద పడేసి వాటిని చూస్తూ ఇంక పుస్తకాలు వేసుకోకూడదు అనుకుంటు మొన్న ఒకసారి మోహన్ రిషి పోస్ట్ చూసి రాసుకున్న ఈ చిరునామాకు పంపించా. దేవులపల్లి క్రిష్ణమూర్తి గారితో ఈ పరిచయమే తప్ప తనతో ముఖాముఖీ మాట కూడా లేకపోయినా అంత సీనియర్ కథకులు నవలాకారులు అయి వుండి ఇన్ని ప్రేమ వాక్యాలు నాకోసం రాస్తూ నా పుస్తక ముఖచిత్రాన్ని కూడా కార్దు పై వేసి తమ ఆత్మీయతను ఇలా పంపినందుకు ఈ రోజు గాల్లో తేలినట్టు వుంది.
ఆయన వాక్యాలివిః
ప్రియమైన కెక్యూబ్ వర్మగారికి నమస్కరిస్తూ..
పార్వతీపురం నుండి ఈ రోజే దిగింరో 'రెప్పల వంతెన'
వెంటనే దానిపై నుండి మీ లోకాన్ని వీక్షించాను.
ఎంత అందమైన కవిత్వం. చాలా కాలానికో మంచి కవితా సంకలనాన్ని ఆసాంతం చదువగలిగాను.
ఈ మధ్య కాలంలో చదువాలంటె ఒక బంగిన ముందుకు సాగనివ్వటం లేదు. ఈ కవిత్వం అట్లాంటిది మొదలుపెట్టి చివరిదాకా చదివించింది మీ రెప్పల వంతెన. ముఖ్యంగా 'వాన' లో ప్రతి మూడు పాదాలు ఓ రేఖా చిత్రంగా కన్పించినయి.
కాసేపు నిశ్శబ్దాన్ని పాటిద్దాం
అడవి అంతా వెన్నెల పరచుకొంటొంది
కాసింత దోసిలి పట్టండి
ఎవరో నిశ్శబ్ద గీతాన్ని ఆలపిస్తున్నారు
గుండె గది తాళం చెవి తీయండి.
కాసింత విశ్రమించనివ్వండి
కనుల ముందు కదలాడుతున్న
రక్తసిక్త గాయాల నుండి
కనుల లోయలో కరిగి పోని కలల నుండి
కాసిన్ని కలవరింతలనేరుకొని కలబోసుకోవడానికి
ఎంత మంచి భావన. బాగుంది
స్థూపం మీది పేర్లు-
ఇవి పేర్లు మాత్రమేనా, వెయ్యేళ్ళ యుద్ధనావను నడిపిన సరంగుల ఆనవాళ్ళు
రేపటి సూర్యోదయానికి అరుణిమను పూసింది.
ఎంత బాగుంది. చక్కటి భావన
ఈ రెప్పల వంతెన అంచున నిలబడి ఒక్కో దారప్పోగును పేనుతూ, అక్షరాల అల్లికలల్లుతూ మీరు వ్రాసిన ఈ కవిత్వం నన్నెంతో కదిలించింది. మీరు సన్నని తీగలను నిశ్శబ్ధంగా మీటుతూ రక్తజ్వలన సంగీతాన్ని ఆలపించిన గీతాలను విన్నాను.
గోడ ఎక్కడో ఒరిగిపోయిన వీరిని చివరి పిలుపు
గోడలన్నీ నినాదాల గేయాలు
గోడ యుద్ధ నగారా
గోడ ఆత్మీయ చిత్రంగా ఆలింగనం చేసుకొని చేదతీర్చే రావి చెట్టు.
ఎంత మంచి భావన.
నెలవంక వెనకాల నడకలో మీ గూర్చి తెలుసుకున్నాను. ఆనందించాను. అట్,ఏ అలికిడిలేనితనం---
అఫ్సర్ ముందు మాట బాగుంది,
ఎంతో ప్రేమతో పంపించినందులకు కృతజ్ఞతలు---
ఏకబిగిన పుస్తకమంతా చదివాను.
కనురెప్పల వంతెన కింద నల్ల రేఖనై కరిగి పోయా
నెలవంక వెనకాల నడకనయ్యా.
జయహో---
మీ
దేవులపల్లి కృష్ణమూర్తి
07-09-2014.
ఇంతకంటే కవిత్వం నుండి ఏమాశించగలను. ఆ పెద్దాయన ఇన్ని వెన్నెల మాటలను కుప్పగా బోసి ఇస్తే రెండు చేతులూ జోడించి నమస్కరించగలను తప్ప..

Sunday, September 7, 2014

ఊదారంగు గౌను..


కొన్ని ఊదారంగు మేఘాలేవో కమ్ముకుంటూ 
ఈ ఒంటరి గోడపై బొమ్మ గీస్తున్నాయి...

ఆమె మునివేళ్ళ చుట్టూ ఏదో వలయాకారంగా 
ఊదారంగు కాంతి పరచుకుంటుంది...

కను రెప్పలపై ఓ ఊదారంగు సీతాకోక చిలుక వాలి 
దిగులుతనాన్ని అద్దింది...

నల్ల గేటు చుట్టూ అల్లుకున్న ఊదారంగు కాగితప్పూలు 
నేల రాలి వాన నీటిలో కరిగిపోతున్నాయి...

ఇంతలో ఊదారంగు గౌను వేసుకున్న పిల్ల నవ్వుతూ 
నీటిని పడవలుగా మార్చి దారి చూపుతూంది...

Thursday, August 28, 2014

వాన కడిగిన గోడ


రావి ఆకు చివర వేలాడే నీటి బొట్టు 
స్ఫటికత కనులకింత ఓదార్పునిస్తూ

మొనదేలిన గడ్డి పోచ 
పచ్చగా వాన నీటిలో నిటారుగా ప్రతిఫలిస్తూ

తార్రోడ్డుపై నల్లగా నిగనిగలాడే 
తడితనం రిక్షా టైరుపై మరకలా మెరుస్తూ

తడిచిన కాకి గూడు చేరలేక 
దాగిన బ్రహ్మజెముడు పొద బయటపడేస్తూ

తడిచిన దేహంతో పరుగున 
దూడ తల్లి పొదుగులో దాగిపోతూ

వాన కడిగిన ఈ జైలు గోడపై ఆకాశాన్నింత దోసిట్లో 
పోసి పావురం బొమ్మ వేస్తూ....


Friday, August 22, 2014

భిక్షా పాత్రలా..


నేనో భిక్షాపాత్రలా నీ ముందు

నువ్వాడే మాట కోసం వేచి చూస్తూ

నువ్వలా విసురుగా వెనుదిరిగి పోతూ తళుక్కుమంటావు

అక్కడే కదా ఆ స్థానంలోనే అలా స్థానువయ్యాను

మరల మరలా నువ్వక్కడే ఆగుతావని

ఓ చినుకులా రాలి దప్పికగొన్న నాలో దాహమౌతావని

ఒక్కో క్షణం లెక్కిస్తూ నేనిలా 

యుగాలుగా నువ్వక్కడలా ఓ వర్ణ చిత్రంలా 

చివరి సంతకంలా 

నే
ని
లా

ఒ లి కి పో తూ....

Saturday, August 16, 2014

ప్రార్థన..


ఇప్పుడొకటే ప్రార్థన 
తెగ్గోయబడ్డ గొంతులోంచి 
నెత్తురోడుతున్న వాక్యంగా

ఈ నేలపై ఇన్ని దేహపు మాంసపు ముద్దలలోంచి 
నువు తెంచుకునే పుష్పమేమై వుంటుంది

నీ దోసిలినిండా నీళ్ళు పోసి తాగగలవా
నెత్తురు రుచిగా

కమిలిన పేగులనిండా మందుగుండు వాసనతో
ఆకలి కాలుతుందా?

దేవా!
నువు లేవని తెలిసినా
వుంటే నీ మొండి చేయితో 
వీళ్ళ నుదుటిపై చావు రేఖలను చెరిపేయగలవా?


Saturday, August 9, 2014

నెత్తుటి స్పర్శ

నువ్వలా ఒత్తిగిలి పడుకున్న వేళ
నీ గుండెలపైనుండి వేరు పడి పాప నిదురలో ఏదో కలవరింతతో
బోసి నోటితో నవ్వుతూన్నప్పుడు పక్కగా ఓ తుపాకీ మోత


గోడలో దిగబడ్డ బుల్లెట్ చేసిన రంధ్రం పిల్లెట్లు తగిలి
పాప వీపు చీరుకు పోయి నీ అరచేయినంతా నెత్తురు తడి


వీధిలో ఆవు కడుపులో గాయం చేస్తూ వాడు బాయినెట్ మొనపై
రక్తం మరకతో అరుస్తు నిర్విరామంగా కాలుస్తున్నాడు


నీ చేతిలో ఆయుధానికి మానవత్వపు కల వేలాడుతూ
గాయాలకు కట్లు కడుతూ నువ్ రిట్రీట్ అవుతున్న వేళ
హోరున వాన కురుస్తూ పాయలగుండా వెచ్చని నెత్తుటి ధార


ఒకరా ఇద్దరా ముగ్గురా పదముగ్గురు ప్రజా యోధులు
తమనే రక్షణ వలయంగా చేసి ఇన్నిన్ని ప్రాణాలను
ఒంటి చేత్తో కాపాడుతూ ఎదురొడ్డిన ఆ క్షణాలు


యింకా మీ చేతి స్పర్శ వెచ్చగా నమోదయ్యే వుంది

(1998 August 8న కోపర్ డంగ్ లో అమరులైన వారి స్మృతిలో)

Monday, August 4, 2014

యిది సమయం కాదని!!


నువ్ రోజూ కూచున్న చోటులోనే 
ఏ ఎండ పొడా పడని ఆ దిక్కులోనే 
తడి యిగరని ఆ ఐమూలలోనే 
వాడి వాలిన పూరేకును దోసిలిలో పట్టి


నీకూ తెలుసు కదా 
యిది సమయం కాదని


దాగివున్న కన్నీటి బొట్టేదో వేడిగా 
జారిపడి వాడినదేమో కదా


పసి వాళ్ళ నెత్తుటి బొట్టేదో ఎర్రగా 
ఈ చివురునంటి తుపాకీ మందు వాసనేస్తూ


ఆసుపత్రి పైనా ప్రేమికులు కలిసి వున్న చోటుపైనా
వాడొక్క తీరే మందుగుండు వేయగలడు 


నువ్వూ నేనే కదా అప్రమత్తంగ లేక 
యీ తునాతునాకలైన దేహపు గాజు ముక్కలనేరుతూ
యీ దిక్కుగా గాయాల సలపరంలో నవ్వుతున్నది


నవ్వు వాడినెప్పుడూ భయపెడుతుంది...

Friday, August 1, 2014

కొన్ని నవ్వుల మధ్య...



కొన్నిసార్లు మాటలన్నీ పోగులుపడి 
సమయమంతా క్షణాలుగా కరిగిపోయి 
నీ చుట్టూ ఇన్ని వెలుతురు పిట్టల కాంతి పరచుకుంటుంది

దేహాలు వేరైనా కన్నపేగు బంధమేదో నెత్తుటి సంబంధాన్ని 
జ్నాపకాల తెరల పై రంగుల చిత్రంగా ఆవిష్కరిస్తుంది

కాలాన్ని కరిగించి హృదయాలను తెరచి మాటాడుకుని 
దు:ఖాన్ని గొంతులో దాచి కొన్ని నవ్వులుగా వెలిగించే మనుషులున్నందుకు 
మనమింకా బతికి వున్నామన్న స్పృహనిస్తుంది

వాళ్ళకి నీకూ ఉన్న ఋణానుబంధమేదో 
నిన్నెప్పటికీ మనిషిగా నిలుపుతుంది..

Monday, July 21, 2014

నువ్వు - అల



సముద్రమంత మనసు నీది 
ఎన్ని అలలు వచ్చినా పోటెత్తని తీరం దాటని గంబీరత నీది

వెన్నెల అలా నీ గర్భంలో స్నానమాడి 
ఈదులాడి ఆకాశానికి అతుక్కుపోదామనుకోలేదిలా

నువు పిలవని అతిధిలా నీ గుమ్మం ముందు 
చిట్లిన పెదవినంటిన నెత్తుటి చిరునవ్వుతో

నీ కళ్ళలో నైరాశ్యం వలయంలా
నీ కరచాలనంలో విరిగిపడిన 
అసహజ మెలికల మెటికల శబ్దం గుచ్చుకుంటూ

తీరం చేరని అలలా ఒరుసుకుంటూ
వి
రి
గి 
డు
తూ
.
.
.

Sunday, July 13, 2014

కలల అంచున...


కనుదోయలో కరగని కలను 

నిశిలో కలవని కలను

ఎక్కడో జమ్మి చెట్టు కొమ్మల మద్య దాచి

కత్తిరింపులేని కలను

సంద్రపు అలల అంచుల చివర్ల

కాగితప్పడవల రెప్పల కొనల 

వేలాడదీస్తూ...

Monday, July 7, 2014

ఆదివారం వార్తలో నా కవిత 'ఒక సమయం'

ఒక సమయం

పక్షి రెక్కల టప టపల నుండి 
రాలిన చినుకుల రంగు 
దేహమంతా

సీతాకోక చిలుక రెక్కల నుండి
జారిపడిన పుప్పొడి 
కనురెప్పల మీద

వరి పైరు మీదుగా వీచిన
గాలి పచ్చగా 
పరిసరమంతా

తడిచిన మట్టి పరిమళం
కోనేటి మీదుగా 
అలలు అలలుగా

రంకె వేస్తున్న కోడెద్దు కాలి
గిట్టల నుండి ఎగిరిన
ధూళి ఎర్రగా

సుదూరంగా వెదురు వనాల 
నుండి గాయపడ్డ 
రాగమేదో కోస్తూ

పడమటి కొండ గొంతులో
భారంగా సూరీడు
ఆత్మహత్య

ముఖం చూపలేని వెన్నెల 
దు:ఖాన్ని దోసిలిలో 
ఒంపుతూ

Thursday, July 3, 2014

నిదురపో...


అక్షరానికింత పరిమళమెందుకొ 


నువ్వలా కాసిన్ని మాటలు మౌనంగా పోగు చేసి నీ మునివేళ్ళతో దారం కడుతున్నప్పుడు



తడి అంటిన పూల మధ్య ఏదో సంభాషణ మొదలయ్యి ఖాళీలను పూరిద్ద్దమనుకుంటూ



అలా గాలి వీస్తూ కొన్ని రేకులు విడివడి నీలి శంఖం పూల కాంతి నీ కనురెప్పలపై వాలి బరువుగా నిద్రనావహిస్తూ ఓ ఆవలింత



ఓ పక్కకు ఒరిగి ముంజేతి మలుపులో సేదదీరే వేళ కాసింత నిశ్శబ్దాన్నాహ్వానిస్తూ కిటికీ తెరచి వెన్నెల పరచుకుంది 



నిదురపోరా...

Sunday, June 29, 2014

గాయాన్ని ఊపిరి తీసుకోనివ్వు..

గాయం పులిసిన నెత్తుటి వాసనతో మత్తుగా కోత పెడుతోంది
కాసింత ఉప్పు నీళ్ళతో కడిగి శుభ్రం చేయాలేమో! 
అవసరం లేదులే అలా ఈగలు ముసిరి 
పొరలు పొరలుగా ఉబ్బి ఊడిపోతుందిలే
కట్లు కట్టి ఊరబెట్టడమెందుకు 
స్వేచ్చగా గాలికి మాననీయ్
గాయపడ్డది ఒక్కసారి కాదు కదా?
గాయమయింది ఒక్క చోటే కాదు కదా?
మానని గాటొక్కటొక్కటీ 
చెట్టు బెరడు వలే పొక్కిలి పొక్కిలిగా 
ఊడబెరుక్కుంటూ 
కొత్త చర్మపు దారాన్ని నేసుకుంటూ 
దానికదే మరల మరల 
పునర్జన్మించనీ
గాయాన్నయినా స్వేచ్చగా 
ఊపిరి పోసుకోనీయ్..

Tuesday, June 24, 2014

నల్ల చందమామలా...


సరిగ్గా ఇక్కడే నువ్వొదిలి వెళ్ళిన చోటే 
నీటి తడి ఇగిరి ఓ పాదం ద్విపద ముద్రగా ఇంకింది...


నువ్ నాటి వెళ్ళిన చోటే ఓ మొగలి రేకు 
విచ్చుకొని నెత్తురు చీరుకుంది


నువ్వలా పాట ఆపి వెళ్ళిన నాడే 
ఈ వెదురు గొంతు మూగబోయింది


నువ్ విసిరేసి పోయిన నవ్వు 
అదిగో మబ్బు తునకలో దాగుంది 
వెన్నెలనావరించిన నల్ల చందమామలా..

Thursday, June 19, 2014

రాత్రి..



రాత్రుళ్ళను కొన్ని పోగులుగా మన ముందు కుప్పబోసుకుంటాం అప్పుడప్పుడూ

ఎంత చిలికినా తరగని మౌన గానాలతో అనంతంగా అలజడులమధ్య

అప్పుడప్పుడూ మబ్బుల మధ్య వచ్చీ పోయే వెన్నెలనింత ఇసుక పోగులలో కూర్చుకుంటూ తడిగా

నవ్వులను ఏడ్పులను కలగలిపి ఇంత నెత్తుటి ముద్దగా చేసి ఇరువైపులా కనురెప్పలను అతికించి
ఆరని ఉద్వేగాగ్ని ఊపిరుల మధ్య ఉసుళ్ళను ఎగదోస్తూ

రాలిపడే మంచు తునకలు కరిగి ఉప్పు నీళ్ళ చాళ్ళుగా తెల్లగా స్ఫటికంలా మెరుస్తూ మిణుగురుల రెక్కల మధ్య

ఒక్కోసారి వాక్యమేదో విరిగి పడ్డ శబ్దావరణం కలలను మింగుతూ అస్పష్టంగా అవరోహణా క్రమంలో నీ చుట్టూ వలయంగా రాత్రి

.........

సెలవింక

......

Wednesday, June 11, 2014

వెన్నెల జెండా..

నగ్న పాదాలతో ఈ రాదారిలో నిలుచున్నా

ఒంటరిగా ఖాళీ చేతులనిండా యింత ఓరిమితో


ఈ ప్రవాహ ఉరవడి ఎరుకతో నిశ్శబ్దంగా 

ఎండ కాలమంతాన వాన రాకడ కోసం ఎదురు చూస్తూ


వాన కాలమంతాన చలిగాలికి ఎదురు నిలుస్తూ


రాలే తురాయి పూలను మోదుగు పూలను దోసిట పట్టి 


పారే సెలయేటి గలగలలను గుండెలో దాచుకొని 


ఈ సరిహద్దు గిరి శిఖరాన వెన్నెల జెండా చేత పట్టి..



వస్తావా నేస్తం
నీ నవ్వునింత భరోసాగా ఇస్తావా?

Saturday, June 7, 2014

రాతి బింబం..

రాతిపై ప్రతిఫలిస్తున్న నీడ నీటిలో 
నీ రాతి బింబం

రాతి పలకల మద్హ్య యింత చెలమ
చెలిమి చేసి దాహమవుతోంది

రెండు దోసిళ్ళ మధ్య మిగలని 
నీటి బొట్టు నీ పెదవి చివర

ఒకింత ఎండ పొడతో కాంతినింత
సంతరించుకొని ప్రతిఫలిస్తూ

పగలని రాతి పొరల మధ్య 
గుండె బెక బెకలు 

ఈ చలి రాతిరి రాతి గుహలో
రెండు రాతి బింబాలు నిశ్చలంగా

Thursday, June 5, 2014

వెదురు గొంతు..

రాశి పోసావిన్ని పూలను 
కానీ నా కనులకు నెత్తురంటిన 
జేగురు చెమ్మ తగిలి గాయం రేగుతోంది

పదాల మధ్య అతకని దారమేదో తెగుతూ 
నిశ్శబ్దాన్ని మెత్తగా కోస్తోంది

ఆకులన్నీ రాలుతున్న చప్పుళ్ళ 
మధ్య ఒకింత ఖాళీ ఏర్పడి గాలి ఊసులేవొ గుసగుసగా

రాతి పొరలమధ్య నీ ఉలికి
చెందని శిల్పమేదో ఆవిష్కృతమవుతోంది

నెమ్మదిగా ఈ మట్టి వేళ్ళ మధ్య పారే నీటిని 
దోసిలితో పట్టి గాయపడ్డ 
ఈ వెదురు గొంతులో ఒంపి పాటగా సాగిపో..

Saturday, May 24, 2014

దేహాన్ని విరమించిన వేళ..


దీపస్తంభాన్నెవరో ఎత్తుకు పోయినట్టున్నారు 
ఈ గోడ చీకటి నీడ కప్పుకుని వుంది
కాళ్ళు రెండూ ముడుచుకుని డొక్కలోకి తన్నిపెట్టి ఆకలిని చంపుతూ 

చినిగిన దుప్పటి యింత వెన్నెలను లోపలికి చొరబెడుతూ 
చల్లని స్పర్శనేదో ఒకింత పులుముతున్నట్టుంది
చిన్నగా మెలకువని మింగి ఏదో మగతనిద్రలో కలవరిస్తూ

దేహాన్ని విరమించిన వేళ కాసింత విశ్రాంతిని మిగిల్చి
ముసురుకున్న కలల కత్తి అంచు మీద మనసు నాట్యం చేస్తూ
ఊపిరి స్వరం నెమ్మదిగా చివరి వత్తినంటిన చమురులా

ఈ అసంపూర్ణ పద్యాన్నిలా కత్తిరించి కాసేపు 
గాలిపటంలా ఎగరేసి తోకచుక్కను తాకాలని 
ఓ అసహజ ప్రయత్నమేదో చేయబూనుతూ 

Wednesday, May 14, 2014

అలసినతనం,,,

నల్లగా యింత మట్టి మొఖం మీద ఏవో స్పష్టాస్పష్ట ముడుతలను కప్పుకుంటూ

రేఖా మాత్రంగా మిగిలిన చారికలేవో ఉప్పుపేలి తెల్లగా

ఊపిరాడనీయని ఉక్కపోతతో దేహమంతా అలసినతనమేదో కమ్మి ఒకింత విశ్రాంతిని కోరుతూ

నువ్వంటావు కాసిన్ని నీళ్ళు ఒంపుకోరాదూ అని

నాకేమో ఆ ఎండిన ఆకుపై చినుకు పడితే చూడాలని వుంది

కాలమిలా బందిఖానాలో మగ్గి విరిగిన పాళీ అతికితే బాగుణ్ణు కదా అని వేచి చూస్తున్నా

రాదంటావా మరలా ఈ క్షణం..

పోనీ కోల్పోయినవన్నీ ఈ సమాధి రాళ్ళ మధ్యలో మొలిచిన గడ్డి పరకలలా మొలకెత్తుతూనే వున్నాయి కదా!

Sunday, May 11, 2014

ఖాళీ కాగితం...


సర్లే ఈ రాత్రికి యింక ఏమీ రాయలేవు
కాసిన్ని అక్షరాలు నీ నుండి దూరమయి 
మసక వెన్నెల కమ్ముకుని 
ఏదో చీకట్లో బర బరా గీకేసి పోకపోతే నష్టమేముంది??

రాయాలన్న కాంక్షో మోహమో నిన్ను వీడక 
ఏదో తాపత్రయమెందుకు 
నువ్ రాయకపోతే భూమేమైనా తూర్పు నుండి పడమర తిరుగుద్దా??

వదిలేయిరా ఈ కాలాన్నింక నీ ఆగిన వాచీ ముళ్ళ మద్య
కాసింత నలుపు చేయక తెల్లగా మెరవనీయ్ ఈ కాగితాన్ని 
కసిగా నువ్ నలిపి వుండ చుట్టి పారేసిన పదాలేవో 
రేపు మెరవక మానవు మరొక సారి!!

Saturday, May 3, 2014

తడి అంటిన పూలు...


కొన్ని వాక్యాలకు ఫుల్ స్టాపులుండవు
కొన్ని పరిచయాలకు ముగింపులుండవు


కొన్ని గాయాలు చికిత్సకందవు
కొన్ని కరచాలనాలు మరపురావు


కొన్ని మాటలకు శబ్దముండదు
కొన్ని పాటలు గొంతు దాటి రావు


కొన్ని క్షణాలు ఊపిరినిస్తాయి
కొన్ని సమయాలు పరిమళిస్తాయి


కొన్ని జీవితాలు దుఖాంతమవుతాయి
చివరిగా తడి అంటిన పూలు సమాధిని తాకుతాయి

Friday, May 2, 2014

అనావృతం...



ఎప్పుడూ నువ్వేసే ప్రశ్న వెంటాడుతూనె వుంటుంది
గాయాల సలపరమేనా కవిత్వం
నీ వూహల్లోనైనా నే లేనా?
నాకోసం ఇన్ని పూలూ యింత గంధం అద్దిన
ఒక్క మాటైనా రాయలేవా? 
అని...

నిజమే కదా
పూరెమ్మలకంటిన నెత్తురు
గంధం పరిమళాన్నివ్వలేదు కదా!

పగిలిన ముఖం అద్దంలో చూపలేక 
దాగిన వెన్నెల!

ఆకాశం అంచు నేలను తాకిన చోట
చేతి వేళ్ళ కొసలనుండి
జాలువారే సెలయేటి నీళ్ళ స్పర్శను
నీవందుకోలేవింక!

దూరంగా నెట్టి పోయిన స్నేహం 
గుండెకింత రంపపు కోతనే మిగిల్చిన క్షణం
రెక్క తెగిన పావురంలా యిలా!

Friday, April 18, 2014

ప్రవాస ప్రవాహం!!

అలా మొదలవుతుందో ప్రయాణం
గాలి వాటుగా మాటల మాటుగా
అక్కడక్కడా రాలుతున్న ఆకులను
పూలను ఒత్తుకుంటూ
సాగుతుందో ప్రయాణం

ఎండ పొడలో నుదుట చెమట పట్టి
ఉప్పు పేలిన మొఖంపై
రహదారి పక్కన బోరు పంపు నీళ్ళు
చిలకరించుకుంటూ
కాసిన్ని గొంతులో ఒంపుకుంటూ
కదులుతుందో ప్రయాణం

మాటలు కలిపేందుకు ముఖంపై ముడతల
అనుభవపు గీటురాళ్ళతో ఓ మనిషి
నవ్వుతూ నీ భుజం తడుతూ
ఆయాసాన్ని ఆలవోకగా పారదోలుతూ
కబుర్ల కథలలో నీ ప్రయాణం
సాగుతుందలా

తరాలుగా మానని గాయమేదో లోలోపల
దొలుస్తూ పెడుతున్న సలపరం
కనురెప్పల వెనక దాగుతూ
ఆగని పయనం

ఎండిన పాయల మద్యగా నెత్తుటి ధారలా
దాహపు నదీ ప్రవాహం అంతరంగంలో
కాలుతున్న ఇసుకలో పాదాలు కూరుకుపోతున్నా
పద పదమంటూ పయనం

గుట్టలుగా మిగిలిన రాళ్ళ మద్య
చీలమండలు కోసుకుపోయినా
సాగే రాతి ప్రవాహపు ధారగా
అలుపెరుగని పయనం

మండుతున్న అడవి దారులలో
చిటపటమని ఆకుల సవ్వడి మద్య
పక్షుల దాహపు ఆర్తరావాలగుండా
సాగుతున్న యుద్ధారావం
ఆగిపోని యీ పయనం

ఇదొక అనంత దారుల పాయలగుండా
సాగే అసంపూర్ణ జీవన ప్రవాహ
బలవంతపు ప్రవాస పయనం!!
(18-04-2014 11.09 PM)

Wednesday, April 16, 2014

చినుకుల్లా..


దుఖం 
కలిగినప్పుడో

కాసింత విరామం 

కోరుకున్నప్పుడో

నువ్వు చినుకుల్లా రాలి తెరిపినిస్తావు!


వెన్నెల మిత్రమా!

కాసిన్ని  
ఈ క్షణాలను 
దోసిలిలో ఒంపుకోనీయ్..

Wednesday, April 9, 2014

స్పర్శ..


అప్పుడప్పుడు రాతి బొమ్మలా మారి
నిర్వికారంగా మిగిలిపోతే

ఆ కాలమంతా స్తంభించి
నిశ్శబ్దం ఆవరిస్తే

ఏదీ వినపడనితనం
కమ్ముకుంటే

ఆ క్షణాలన్నీ నిన్ను నువ్వు
పరికిస్తే

నీలో ఓ చిగురాకు
స్పర్శ

కాసింత
డి
సి
ట్టు
కో
ని

Wednesday, March 26, 2014

ఖాళీలను పూరింపుము - 3

.............................
........................................
..............................................

ఖాళీలను పూరింపుము

మాటకు మౌనానికి మధ్య

ఖాళీలను పూరింపుము

.............

గుండెకు గొంతుకు మధ్య

ఖాళీలను పూరింపుము

..............

అడుగుకు అడుగుకు మధ్య

ఖాళీలను పూరింపుము

...............

కొన్ని కన్నీటి చుక్కలను
దోసిలిలో పట్టి
ఈ దారిలో విడిచి పోయావు కదా

..............

ఖాళీలను పూరింపుము

హత్తుకున్న క్షణాలను
శ్వాసించిన నిదురను
దూరంగా నెట్టి పోయావు కదా

................

ఖాళీలను పూరింపుము

...........................
........................
................

ఏమీ మిగల్చని కాలాన్ని
కల్లోల పరచి అలల నురుగుల మధ్య
బుడగలను ఆర్పి
ఖాళీలను పూరింపగలవా?

.......................
..................................

లేవిక్కడ

.....................

ఈ శూన్య హస్తాల మధ్య

నివురినింత పోగు చేసి

......................

ఖాళీలను పూరింపుము!!


Saturday, March 22, 2014

కలల తూనీగ..

రాతిరంతా రెప్పలపై కలల తూనీగ
తెలవారగానే రెక్కలు విరిగి నేల రాలింది


రంగు వెలసిన గోడపై నీ చేతి గోళ్ళ గీతలే
నెత్తుటి మరకల మద్య వేలాడుతూ

తూటా దిగిన గుండె గొంతులో పాట
చివరి మూలుగుగా మారింది

గాయపడ్డ పక్షి రెక్క తెగి పడి
శపిస్తోంది మూతపడ్డ రెప్పలమద్య!!

Friday, March 21, 2014

'పాత చొక్కా' కవితపై సారంగలో అఫ్సర్ సార్ సమీక్ష..

మంచి కవిత్వం ఎలా వుంటుందో యింతవరకూ యెవరూ చెప్పలేదు. చెప్పడానికి కావాల్సిన పదాలు లేవని మాత్రం అంటూనే వున్నాం. మంచి కవిత ఎందుకు మంచిదైందో చెప్పడానికి మళ్ళీ కవిత్వ వాక్యాలనే తిరగదోడుతూ వుంటాం. ఎందుకంటే, కవిత్వాన్ని కవిత్వంతో మాత్రమే కొలవగలమనీ, వచనంతో తూయలేమనీ అనుకుంటాం కనుక!

చాలా వరకు ఇది నిజమే! పరిమితమైన  నా అనుభవంలో నాకు తెలిసివచ్చింది కూడా ఇదే! .. అఫ్సర్ సార్..


ఈ దిగువ లింక్ లో చదవండి..
'పాత చొక్కా' కవితపై సారంగలో అఫ్సర్ సార్ సమీక్ష..

Tuesday, March 18, 2014

వాడో నవ్వుల దీపం

వాడెప్పుడూ అలా నవ్వుతూనే వున్నాడు
బాల్యం నుండి ఈ రోజు వరకు
వాడెప్పుడూ అలా వెన్నెలలా తెల్లగా నవ్వుతూనే వున్నాడు

దేహమంతా నరాలుదేరి కొవ్వన్నదే పట్టని పక్కటెముకలతో
నల్లగా నిగ నిగ లాడుతూ
వాడెప్పుడూ అలా ఇరిడి బొమ్మలా నవ్వుతూనే వుంటాడు

మట్టిని పిసికి మట్టిని పీల్చి మట్టిని తిని మట్టితోనే
బతుకంతా పెనవేసుకుంటూ
వాడెప్పుడూ అలా మట్టి దీపంలా నవ్వుతూనే వుంటాడు

నాతో పాటుగా వాడి వయసూ పెరుగుతూనే 
దూరంగా పోతున్న నన్ను చూసి
వాడు అలా నిటారుగా ఆకుపచ్చ చందమామలా నవ్వుతూనే వున్నాడు

వాడలా నవ్వుతూ వున్న సమయమే
నాకెప్పుడూ మరో వసంతాన్ని హామీ యిస్తూ
వాడితో పాటు నేనూ నవ్విన క్షణం నాలో వేయి దీపాలను వెలిగిస్తాడు
(తే 18/03/2014 దీ 10.20 PM)

Monday, March 17, 2014

మట్టి రంగు..


రంగులేవీ పూసుకోని మొఖం
వుందా యిక్కడ?

ఒక్కో రంగు ఒక్కో సమయానికి
వేసుకున్నవే కదా!

నలుపు తెలుపులే శాశ్వతమైన
వర్ణాలని తెలిసినా

ఎవరో పూసిన రంగుతో నా మొఖం
నీకు భయంకరమైన వేళ

మట్టి రంగునింత పులుముకొని
ఈ చివరాఖరి వంతెనపై నిరీక్షణ!!

(హోళీ శుభాకాంక్షలతో)

Thursday, March 13, 2014

పాత చొక్కా


అవును ఆ పాత చొక్కా ఎప్పుడూ అలా
నా మనసు కొక్కేనికి వేలాడుతూనే వుంది

బొత్తాం వూడిన ప్రతి సారీ అమ్మ కళ్ళు చిట్లిస్తూ
సూది బెజ్జంలో ప్రేమ దారాన్ని చేర్చి కుడుతున్నట్టు

బస్సెక్కేటప్పుడు తోపులాటలో చినిగి వస్తే నాతో పాటు
తననూ ఆప్యాయంగా దగ్గరకు తీసుకొని నాన్న అతుకు వేస్తున్నట్టు

మాసి పోయినప్పుడల్లా నెమ్మదిగా పులుముతుంటే
రంగు వెలసిన జ్నాపకమేదో మసకగా కంటి నీటి పొర వెనక కదులుతున్నట్టు

యింకా వదలని పిట్ట రెట్ట మరక చెవిలో
ఆ కువ కువ వేకువనింకా పల్లవిగా ఆలపిస్తున్నట్టు

వీచే చల్లగాలిని ఆప్యాయంగా ఒడిసిపట్టి అలసిన
దేహానికి తన బిగువులో  కాసింత సేద దీరుస్తున్నట్టు

ఆ జేబులో దాచుకున్న గులాబీ రేకు
తననింకా ఆ మలుపుకు గురుతుగా దాచి వుంచినట్టు

ఎంత కాలమైనా ఆ పాత చొక్కా చిన్ననాటి వాసనలను
మడతలలో దాస్తున్న మంత్రపు దారప్పోగుల నేత నాకు!!

(తే 13/03/2014 దీ 08.09 PM )
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...