దేహ కుంపటి..

మబ్బు కుండ పగిలి
జోరున వాన కురుస్తూ...

కనులలో ఉబికిన నీరు
చినుకులో కలగలిసిపోతూ...

పగిలిన నేల గుండెలో
పడి ఆవిరవుతూ...

కంటి అద్దం ముందు
అబద్ధమౌతూన్న నిస్సహాయతతో...

కొలిమంటుకున్న దేహ కుంపట్లో
తడి ఆరని మేఘం...

లాంతరు..

చేతిలో లాంతరు మసకబారుతూ

కనుల ముందు చీకటి తెరలు తెరలుగా...

వీధి మలుపులో తెల్ల తెల్లగా దూది ముద్దలులా

నంది వర్థనం పూలు తడిగా...

విసురుగా వీచిన గాలికి అవిసె చెట్టు

కొమ్మలనుండి వాన నీరు కుమ్మరింపు...

దూరాన గాయపడ్డ రాగమేదో

దు:ఖానలాన్ని సన్నగా మండిస్తూ...

కొండ పోడులో రాజుకుంటున్న

నిప్పు పొగ కమ్ముకుంటూ...

అవ్వ చేతిలో ఎర్రటి అంబలి

గిన్నెలో వణుకుతూ...

కాలం దేహపు నడి రోడ్డుపై

నెత్తురు కక్కుకుంటూ...

నిప్పు హృదయం..

నిన్నంత సున్నితంగా
ఈరోజు లేవు

మౌనం ఓ రంపంలా
తరుగుతూంది

కదలని కాలం
కాళ్ళ కింద పందిర్రాటలా

నిశ్చలమైన విన్యాసం
తాడు మీద నడక

రెప్పలపై రాలుతున్న
ఇసుక క్షణాలు

దోసిలి నిండా నిలవని
వాన బొట్లు

కాలుతూన్న
నిప్పు హృదయం

సారంగలో నా కవిత 'సమాధుల్ని శుభ్రం చేయాలిప్పుడు'

ఇప్పుడెందుకో ఒక్కో సమాధిని శుభ్రం చేయాలనుంది

రాలిన పండుటాకుల్ని వాడిన పూల రేకుల్ని పేరుకు పోయిన ధూళిని

మట్టిని నేలనుండి పాకిన చెద పుట్టలను చుట్టూ పట్టిన నాచును

చిగురు వాడిన మొక్కలను గడ్డి దిబ్బలను

దీపపు సమ్మెకింద అంటిన నూనె జిడ్డును

సున్నితంగా తొలగిస్తూ సమాధిని శుభ్రం చేయాలనుంది

మిగతాది సారంగలో చదివి మీ అభిప్రాయం చెప్పండి..

తరగని దూరం...

నీ మౌనాన్ని గుండెలో ఒంపుకొని
పాట కట్టలేని నిస్సహాయత...

గుమ్మం దాటుతూ నీ రెప్పమూయని కంటిపాప
వెనక దాగిన చిత్రం దాచుకుంటూ...

తడి ఆరని చెక్కిలిపై సన్నగా తాకిన సమీరం
దిగులుగా మరలి పోతూ...

తాకీ తాకని అరచేతుల మద్య ప్రవహించి 

ఒదిగిపోయిన పలకరింపు...

వెళ్ళొస్తానని వాగ్ధానమీయ లేని అసహాయత
నన్ను నేలలోకి కుంగదీస్తూ...

చెరో దారం కలుపుతూ ఎగరేసిన గాలిపటం
ఎక్కడో చిక్కుముడి పడుతూ...

తరగని దూరాల మద్య తీరం దాటని
నావలో పయనిస్తూ...

యత్నం..

చేతులలోకి ఇంత మట్టిని తీసుకొని
తడినద్దుతూ ఓ బొమ్మ చేసే ప్రయత్నం...

పిడికిలిలోకి ఉలినందుకొని రాతినిలా
నిలబెడుతూ ఓ శిల్పం చెక్కే ప్రయత్నం...

ఇన్ని దారప్పోగులను వేళ్ళ మద్య
తీసుకుంటూ నేత నేసే ప్రయత్నం...

ఇన్నిన్ని రంగులను ఒంపుకొని
కుంచెతో చిత్రం గీసే ప్రయత్నం...

రాజుకున్న బొగ్గుల మద్య ఇనుప కడ్డీని
సమ్మెటతో మోదుతూ ఓ పనిముట్టు చేసే ప్రయత్నం...

మనసులోకి ఇన్ని తడి అక్షరాలను ఒంపుకొని
కాగితంపై కవిత చేద్దామని విఫల యత్నం,,,

ఎండ కాలం...

రోడ్డు మీద కాలుతున్న రాతి వాసనతో
మనసు కూడా…

మౌనంగా ఆకుల తేమను హరిస్తూ
గొంతు పెగలనితనం…

ఆరిపోతున్న చెలమలోని తడి
దేహమంతా భారమౌతూ…

దోసిలిలో నిప్పుల కుంపటితో
గుండె మండుతూ…

కన్నులలో ఇగిరిపోతున్న నీటి పాయ
రెప్పలముందు వడగాడ్పు…

కలలన్నీ ధూళి కమ్ముకుంటు
చినిగిన తెర పైకి లేస్తూ…

ఈరోజు వాకిలి లో ప్రచురితమైంది.

రంగద్దని చిత్రం...

కనులముందు పరచుకున్న కాన్వాసుపై
ఇన్ని రంగులు అద్దుతూ...

కొంచెం చీకటిని వెలుగును నలుపు తెలుపుల
మద్య పొదుగుతూ...

రాత్రి మిణుగురుల కాంతిని ఒక్కో గీత
అంచుల నింపుతూ...

అసంపూర్ణత్వమేదో కుంచె చివర
వర్ణాల వెనకాల విరిగిపోతూ...

విసురుగా వీస్తున్న గాలి కెరటాల వేగానికి
ఆకు అంచులా చినిగిపోతూ...

నెలవంక వెనకాల పరుగులెడుతున్న
కుందేలు కాలి ముద్రలు అతుకుతూ...

చెవిలో వినిపించీ మనసులో ఇంకని
స్వరమేదో రొదపెడుతూ...

గాయం నుండి స్రవిస్తున్న నెత్తురు
కాగితపు చివరల ఒలికిపోతూ...

మనసంత శూన్యపు ఆవిర్లు కమ్ముకుంటూ
కాలుతున్న ఒంటరితనం మండుతూ...

చేతులు బార్లా చాపి కావలించుకున్న
ఖాళీతనాన్ని కాన్వాసుపై చిత్రిస్తూ...

సంధ్యావస్థ..

దోసిలిలో పట్టిన నీళ్ళిన్ని
ముఖంపై చల్లుకుంటూ
మరో దోసిలి గొంతులో వొంపుకుంటూ
ఈ వేసవి ఎడారిని
ఈదేద్దామని...

కానీ!

ఇన్ని మాటలు లేని
మౌన ఎడారిని
ఈదే సాహసం
చేయలేక నీ ముందిలా
ఓడిపోతూ...

కంట్లో నెత్తుటి నరం తెగి
నేలరాలిన నీటి బొట్టు..

అమవాస చంద్రునిలా
చీకటినంతా పులుముకొని...

నీటిలో నానిపోయిన
కాగితప్పడవలా చినిగిపోతున్నా
కాలాన్ని ఎదురీదుతూ...

దూసిన కత్తి పదునులా
మెరిసి మాయమై పోతున్న
క్షణాలను ఏరుకుంటూ
ఒకడు చినిగిన చేతి సంచిలో
వేసుకొని దారెమ్మట
ఎడతెగని బాటసారిలా...

కూలిపోతున్న వంతెన
చివర అంచున వేలాడుతూ
కాలం నవ్వుతూ
వెక్కిరిస్తూ...

కాదనలేని సత్యాన్ని
భుజంపై భేతాళునిలా
మోస్తూ అలసట తీరని
పయనం...
(తే 13-05-2013 దీ)

నడక..

ఎర్రగా కాలుతున్న రాయిపై
అరిపాదం బొబ్బలెక్కినా
ఆగని నడక...

మెత్తగా ముళ్ళు దిగుతూ
గాయం సలపరమెడుతున్నా
ఆగని నడక...

కసిగా ఇసుక కోస్తు
నెత్తురు చిమ్ముతున్నా
ఆగని నడక...

చల్లగా మంచు గడ్డపై
తిమ్మిర్లెక్కుతున్నా
ఆగని నడక...

జీవితం నడకైనప్పుడు
తోవ ఏదైనా
నడక ఆగదు కదా...
(తే 10-05-2013 దీ)

సందిగ్ధంతో...

నువ్వెప్పుడూ విడి విడిగానే కనబడతావు
నువ్వూ నేనులా

ఇసుక రేణువు విడి విడిగానే కనబడుతుంది
దేనికది స్పృహ లేనట్టుగా

నీటి తుంపర విడి విడిగానే ఎగసిపడుతుంది
వీడలేని బాంధవ్యంలా

కళ్ళు రెండూ విడి విడిగానే చూస్తాయి
ఒకే దృశ్యాన్నిలా

చెవులు రెందూ విడి విడిగానే వినిపిస్తాయి
ఒకే స్వరాన్ని ఏక తాళంలా

దేనికది విడివడుతూనే ముడి పడి
వున్నదన్నది ఎంత విషాదమూ...

ఎండిన...

 

ఎండిన ఆకు ఈనెను అలా గట్టిగా
వత్తి పట్టకు
విరిగి పోతుంది కదా...

ఎండిన మొదలుపై అలా గట్టిగా
వేటు వేయకు
ఒరిగి పోతుంది కదా...

ఎండిన నీటి పాయలో అలా గట్టిగా
అడుగు వేయకు
ఇసుక కోతకు గురవుతుంది కదా...

ఎండిన చర్మం పై అలా గట్టిగా
పట్టి చూడకు
నెత్తురు చిమ్ముతుంది కదా...

ఎండిన ఎదపై అలా గట్టిగా
మాటాడకు
పగిలి ముక్కలవుతుంది కదా...

మెలకువను మింగిన రాత్రి..

కనురెప్పల కావల దాగిన ప్రతిబింబాలను
నలుపు తెలుపు రేఖా చిత్రాలుగా మార్చుకొని...

గాలిపటాన తోక చివర అతికించి
నల్లని ఆకాశాన ఎగురవేద్దామని...

తోకను కత్తిరిస్తూ ఓ తోక చుక్క తన దేహ
కాంతిని ఓ క్షణమిచ్చి మాయమయింది...

ధడాలున నేలనంటుతూ కల చెరిగిపోని
వర్ణ చిత్రంగా ఆ పచ్చ గడ్డి కొసలపై మెరుస్తూ....

రాతిరంతా కురిసిన వాన
తడి ఆరని బురద మట్టిలో ఇంకిపోతూ...

రెక్క తెగిన పక్షి ఒకటి ఈ కాగితాన్ని
ముక్కున కరచి కుంటుకుంటూ...

చిరిగిన జెండా గుడ్డనే ఎగురవేస్తూ తూటా
దిగబడ్డ కాలితో ఓ యువకుడు పరుగులెడుతూ...

నెత్తురంటిన ముఖంతో ఖిన్నుడై
ముఖం చాటేసిన చందమామ ఆకు చాటున దాగుతూ...

ఈ  రోజు వాకిలి ఈ-పత్రికలో ప్రచురితమయింది..

రాత్రి...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

రాత్రి...

నిద్రను
వెన్నెల
కొక్కేనికి
వేలాడ
దీసి
నలుపు
తెలుపుల
మిశ్రమాన్ని
కలలకు
పూత
పూస్తూ...

జ్ఞాపకాల
పుటలకు
గుండె
తడిని
జిగురుగా
అతికిస్తూ...

గాయాన్ని
రేపే
గానమేదో
నిశ్శబ్దంగా
దేహమంతా
ప్రసరిస్తూ...

రాజుతున్న
మది
నిప్పు
వేలి
చివుళ్ళ
మండుతూ...

ఒంటరిగా
ఖాళీ
కూజాలో
గ్లాసు
నింపని
దాహంతో...

తెలవారని
ఆకాశంలో
నెత్తురోడుతూ
రాలుతున్న
నక్షత్రం
బూడిదౌతూ...

చైత్రపు చినుకు...

మంచి గంధం వాసన కన్నా
ఈ ఎండిన నేలపై పడ్డ చినుకు పరిమళం
అంతరాత్మను తట్టి లేపుతుంది...

ఆకాశం నుండి జారుతున్న ఒక్కో చినుకు
నాలిక అంచు చివర ఒడిసి పడ్తూంటే
లోలోపలి తడితనాన్ని తడిమి చూపుతుంది...

గడపలో పడ్డ ఆకాశపు మంచు గడ్డలను
అరచేతిలో కరగబెడ్తూంటె మనసు
మూలల దాగిన రాతి నిప్పు ఆవిరవుతుంది...

ఒక్కో చిగురుగుండా మొక్క దేహమంతా
పాకుతూన్న చినుకు తడి మట్టి
అంతర్భాగంలోంచి జీవస్సునందిస్తుంది...

ఎర్రగా కాలుతున్న పెనంపై పడ్డ నీటి జల్లులా
మండుతున్న నేలపై జాలువారిన వాన చినుకు
నీలో దాగిన రహస్య సంగీతాన్నాలపిస్తుంది...

నిండుగా ఆకాశం వైపు కను రెప్పలు విప్పార్చి
చూస్తూ చేతులు చాచి దేహమంతా నగ్నంగా
ఈ చైత్రపు తొలి చినుకులలో తడిసి సేదదీరనీ...

ఫార్టీ ప్లస్...

అద్దం భయపెడుతోందిప్పుడు!
రోజు రోజుకి తరుగుతున్న చర్మం నునుపుదనంతోపాటు
కళ్ళకింది చారలు వెనక దోబూచులాడుతున్న
లోలోపలి విషాదమేదో ఉబకని కన్నీటి చుక్కను
ఆకు ఈనె చివర ఒడిసి పడ్తూ...

అక్కడక్కడా పొడుచుకొచ్చిన ఎండు గడ్డిలాంటి
తెల్ల వెంట్రుకలతో రాని పెద్దరికమేదో మీదపడి
భుజాలపై మోయరాని భారమేదో కావడి కర్ర
జవ జవలాడుతూ కిందకు గుంజుతున్నట్టు...

పులిమిన నల్ల రంగు వెలసి పోయినప్పుడంతా
రంగు కరిగిన నక్కలా బయటపడుతూ
మూతి మీద మీసంపై మునివేళ్ళతో దాగని సత్యాన్ని దాచిపెడ్తూ...

అటూ ఇటూ చేతులందని పిల్లలు
సందెట్లో ఇమడక చేతులు దాటిపోతూ
కనుపాప వెనక ఉగ్గబట్టి కడుపులో మెలిపెడుతున్న
పేగు బంధాన్ని అత్మీయంగా తడుముకుంటూ....

చిరాకు ప్రతి క్షణం పెదవిపై తప్పని అతిధై
గుండె కింది నరాన్ని పట్టుకుంటూ
కడుపులో HCL స్రావాలు అధికమై
రోకటి పోటులా పొడుస్తూ నుదుట చిట్లిన మడతల
వెనక దోబూచులాడుతూ దూరమవుతున్న
కరచాలనాలతో రాని నవ్వును పులుముకుంటూ...

ఏమైనా నలభైల హర్డిల్ దాటినప్పుడంతా
ఈ ఎగసోప తప్పదేమో కదా నేస్తం!!

బతుకుటెండ..

రోడ్లన్నీ ఎండకు కాగుతు తారు మెరుస్తూ
అక్కడక్కడా గతుకుల మధ్య పైకెగసిన రాళ్ళతో...

దప్పికగొన్న కాకి నీటి చుక్క ఒంపని
నల్లాకు అడ్డంగా వేలాడుతూ...

ఆకురాలిన తురాయి చెట్టుకు కాయల
కత్తులు వేలాడుతూ...

ఆవిర్లు రాని టీ గ్లాసు నిండా పోసుకున్న
గొంతు దాటి ఆకలిని చంపుతూ...

మూగ బట్టిన గాలి ముక్కు పుటాలను
మండిస్తూ ఎగశ్వాసపోతూ...

నెత్తురు చెమటగా రాలుతూ రిక్షా
టైరు పంక్చరై పేగులంటిన డొక్కతో...

మురుగు కుంటలో దొర్లుతూ
బురదంటిన కుక్క మూలుగుతూ...

అప్రకటిత కర్ఫ్యూలా రోడ్లన్నీ
నిర్మానుష్యమై నిశ్శబ్ధంగా రొప్పుతూ...

ఎండపట్టిన బతుకు నిండా
                                                ఉక్కబోతతో ఉక్కిరిబిక్కిరవుతూ...                                                 

నువ్వలా.....

నువ్వలా మాటాడుతుంటే తడి గంధపు
పరిమళం కమ్ముకుంటుంది...

నువ్వలా నవ్వుతుంటే బొండు మల్లెలు

విరబూస్తున్నట్టుంది...

నువ్వలా పక్కన నడుస్తుంటే దీపపు కాంతి
దేహమంతా పరచుకున్నట్టుంది...

నువ్వలా చెంతనుంటే సముద్రమంత
నిబ్బరాన్నిచ్చి భుజం చుట్టు అల్లుకున్నట్టుంది...

నువ్వలా ఈ రాతిరి మాటాడుతూ నవ్వుతూ వుంటే
దీపం ఇంక కొండెక్కనని ఎద గూటిలో దాగుంది...

యుద్ధము - ప్రేమ

చనుబాల కుతి తీరని బాల్యం
వెంటాడుతూ
కలల ఇసుక పుల్లాటల మధ్య
దొరకనితనంతో
అలసి సోలిన కన్రెప్పల
మధ్య ఇన్ని విరిగిపడిన కాంతి రేఖలు...

కాలం మండుతూన్న కొలిమి అంచున
అరిపాదం మంట
నషాళానికి తాకుతూ
దప్పిక తీర్చని అక్షర దాహం
వెన్నాడుతూ
విరిగిపడ్డ అల మధ్యన నురుగు బుడగ...

పరచుకున్న చీకటి తెరల మాటున
మాగన్నుగా పట్టిన నిద్రలో
వులిక్కిపడ్డ మెలకువతో చల్లగా
తాకిన కార్బన్
బెదురును అణచి పెడ్తూ
ట్రిగ్గర్ పై బిగిసిన చూపుడు వేలుతో....

ఆకు చాటున
మబ్బుల గొంగడి భుజాన వేసుకున్న
సందమామ వెనక్కి తిరిగి
ఎటో చూస్తున్నట్టు
తప్పుకుంటుండగా ఇరు వైపులా
కురుస్తున్న నెత్తుటి చినుకులో
యుద్ధాన్ని ముద్దాడుతూ ప్రేమగా...

రంగు

ఈ రంగు వెలసిన ఆకాశానికి
కాసింత రంగును అద్దండి...

ఈ ఆకు రాలిన చెట్టుకు
కాసింత చిగురును తొడగండి...

ఈ వాసన లేని గాలికి
కాసింత పరిమళాన్ని వెదజల్లండి...

ఈ నవ్వును కోల్పోయిన ముఖానికి
కాసింత రంగును నవ్వును పూయండి...