Wednesday, February 29, 2012

వెతుకులాట.....!



ఇక్కడేదో పోగొట్టుకున్నాను అని మనసులో గుబులు...
దిగంతాలు వెతికినా కానరాదేమీ......

పోగొట్టుకున్నదేదో తెలియనిదే ఏమని వెతకను.....
ఆగని ఆరని వెతుకులాట.....

చేతిలో లాంతరు పొగ మారి మసక బారుతున్నా
దేహమే నేత్రమై వెతుకుతున్నా....

లోలోపల గాఢమైన సాంద్రమైన సంద్రంగుండా
అలల తెప్పలపై కదులుతూ....

అమేయమైన దీర్ఘ నిర్నిద్ర రాత్రుల గుండా
చీకటి సాలెగూడు తెరలను తెంపుకుంటూ.....

నేతగాని మునివేళ్ళ మధ్య గుండా
విడిపోతున్న దారాల ముడులులా....

సుడిగుండాల మధ్య నుండి
పైపైకి దూసుకు వస్తున్న వేటగానివోలె......

సన్నని వెన్నెల కిరణమొకటి రహస్య దారుల గుండా
ప్రభవిస్తూ....

Monday, February 27, 2012

అంతటా నువ్వే...



దిక్కులన్నీ చుట్టేస్తూ సుదూర తీరాలకేసి పరుగులు తీస్తూ అలసిపోయాను...
ఎందాకా వెళ్ళినా నువ్వే ఎదురవుతున్నావు!
నీలాల నింగిలో..
నిండుగా నిశ్చలంగా ఉన్న నీటి కొలనులో..
ఆవేశంగా ఎగిసిపడే కడలి కెరటాలలో..
అన్నిటా అంతటా నువ్వే!

గట్టిగా కళ్ళు మూసుకుని చీకటి లోయలోకి జారిపోయాను..
ఆశ్చర్యం!
అంతటి చిక్కటి చీకటిలోనూ నువ్వు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నావు..

శ్వాస మీద ధ్యాస నిలిపి ధ్యానం ఒడిలో సేద తీరాలనుకున్నాను..
చిత్రం!
నా ఊపిరి సవ్వడిలో నీ నామ జపమే వినిపిస్తోంది!

నా మనసుని శూన్యంలోకి నెట్టేయ్యడానికి విశ్వప్రయత్నం చేశాను..
విచిత్రం!
నీ జాడ లేని శూన్యమైనా నా చేతికి దొరకలేదు..

గుండె చిక్కబట్టుకుని చివరి ప్రయత్నంగా మౌనాన్ని ఆశ్రయించాను..
ఆ నిశబ్దంలో
నా గుండె చప్పుడులో నీ ఊసులు వేయింతలై వినిపిస్తున్నాయి!

నీ మీద నుంచి నా ధ్యాస మరల్చాలనే ప్రయత్నం
వృథాగా మిగిలిపోతోంది..

ఇలా బాధపడాలనే ఋణమేదో మనిద్దరికీ మధ్యన ఇంకా మిగిలి ఉంది!?
నాలో కరిగిపోయి కలిసిపోయిన బంధానివి నువ్వు..
నేనంటూ ఉన్నదాకా నీ నుంచి నేను తప్పించుకుపోలేననుకుంటా!

Thursday, February 23, 2012

వెన్నెలనెవరో దొంగిలించినట్టున్నారు!!



ఈ రాతిరి వెన్నెలనెవరో దొంగిలించినట్టున్నారు!

కొబ్బరి రెమ్మల చాటునుండో
మామిడాకుల పందిరినుండో
జామ చెట్టు కొమ్మలమీదుగానో
నంది వర్థనం రెమ్మల పరదాల మాటుగానో
వెదురుపూల రేకుల చాటునుండో
నీ మోమున పడిన
చల్లదనపు వెలుగుతనాన్ని
తస్కరిద్దామనుకు
ంటే!

వెన్నెలనెవరో
కొంగున కట్టుకు పోయినట్టున్నారు
....

Sunday, February 19, 2012

కలల తెరచాప












నమ్మవు
కదా నీవు!

ఏం చెప్పినా ఏదో అపనమ్మకం...
మనిషిని చేసావు అంటే
కళ్ళలోకి సూటిగా చూసి
రెటీనా పై వాలిన బొమ్మను కూడా
ఎక్స్ రే తీస్తానంటే ఎలా??

ఏమని చెప్పుకోను!
గుండె లయను
ఇసిజితో కనిపెట్టగలవా??
నీకు వినబడేది లబ్ డబ్ మాత్రమే
కానీ లోలోపల గదులన్నీ
బీటలు వారుతూ...

కన్నీళ్ళను కూడా లిట్మస్ పరీక్ష చేసే
నీకు!
అనుబంధాన్ని అంతరంగాన్ని
ఆవిష్కరించే ప్రయోగశాల వుందా...

మూగబోతున్న ఎద చివరి మాటగా
నీవు తప్ప తోడు లేదని
గుండెలోతుల్లోంచి పలికిన మాటను
కూడా శల్య పరీక్షకు గురిచేసినా
గొంతు మారదే...

ఎందుకంటే ఏం చెప్పను!
ఎలా చెప్పను!
ఒక్కసారిగా తెగిపోయిన
వయొలిన్ రాగమాలపించడం
ఎంత వ్యధభరితమో తెలియనిదా నీకు??


నాకు ఆది అంతం నీవే
పగిలిన గుండెను అతికేట్టుగా
మమతతో పో......రా....అంటూ
రా రమ్మనరాదా!!
కలల తెరచాపలో తోడుగా...


(19.2.2012 11PM)

Friday, February 17, 2012

తను.... నేను.....









తను
...

ఎందుకంటే ఏమి చెప్పను?
ఎన్నో చెప్పాలనుకుంటాను
ఏదేదో చెప్పేస్తూ ఉంటాను
చెప్పాలనుకున్నవి చెప్పను
మిమ్మల్ని విసిగిస్తూ వాగేస్తాను
మార్చుకోవాలనే ప్రయత్నిస్తాను
రేయంతా మనసుని మభ్యపెడతాను
మొరాయిస్తున్న మనసుని జోకొడతాను
ఉదయాన్నే కాస్త మౌనం దాలుస్తాను
నిముషంలో నిర్ణయం మార్చుకుంటాను
ఎందుకిలా అనడిగితే ఏమని చెప్పను?
ఇది ఎందుకో ఏమో అని ఎలా చెప్పను?

నేను...


నేను అంతే
మాటాడుతూ ఒక్కసారిగా మూగగా ఐపోతుంటాను
మాట రాని మౌనమేదో కమ్ముకుని
నాలో నేను దాగిపోవాలని
ఓ విఫలయత్నం చేస్తుంటాను

కానీ
నీ ఊహ గుహాంతర్భాగంలోంచి
దూసుకొచ్చిన వేట పులిలా కమ్ముకొని
ఒక్కసారిగా ఆవహించి
నిలువనీయదు కదా...

అది తప్పో ఒప్పో
మనసు ఒప్పుకోదే..

ఇది తప్పొప్పుల మీమాంస సమయం కాదని
హృదయ లయలలో ఓ రాగం సన్నగా
మీటుతుంది...

ఇంక ఉప్పొంగిన నెత్తురు
లావాల విరజిమ్మి ఒక్కసారిగా
ముందుకు నెడుతుంది....

అప్పటికి నీవు అప్పుడప్పుడు
ఎగరేస్తున్న ఎర్ర జెండా కంటికి
అగుపడదే....

ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే
హృదయం తేలికవుతుందా...

లేదే...
మరింత గాఢమైన వనంలోకి
చొరబడ్డ దారితెలియని జింకపిల్లలా
విల విలలాడుతూ
దాహార్తితో
నీ ముందు దోసిలితో...


(ఓ రెండు హృదయాల సంభాషణ)

Wednesday, February 15, 2012

పరిమళిస్తున్న జ్ఞాపకం నాన్న..



పిలిస్తే పలికేంత దూరంలో లేకున్నా
మీ ప్రేమ దేహమంతా పరిమళిస్తూనే వుంది...

చీకటిలో లాంతరులా
మీ వెలుగు వెన్నంటే వుంది..

మీరు పిలుస్తున్నట్టై
ఒక్కసారిగా వెంటాడుతున్న
ఒంటరితనం...

ఇంతలో
చల్లగా నుదుటిపై
మీ చేతి స్పర్శ...

నాన్న నాకు
ఓ అనంతమైన
విశ్వాశపు శ్వాశ...

Sunday, February 12, 2012

వల్మీకం..




ఔను

ఇప్పుడు నిలుచున్న చోటనే
ఓ కందకం తవ్వబడుతోంది...

కట్టుకోని కళ్ళగంతలు
చూపును మూసివేస్తూ
లేని గుడ్డితనం నటిస్తూ...

ఎక్కడికక్కడ సంకెళ్ళు
తగిలించుకుంటూ ఒరిసిన
బాధను ఆస్వాదిస్తు....

ఎవరికి వారే ఓ వల్మీకమై
దాగిపోతూ చెదపట్టుతు...

చెవులలో హోరును
గుండెకి చేరకుండానే
నియంత్రిస్తు...

దేహమంతా కప్పుకున్న
రబ్బరు తొడుగుతో
స్పర్శ కోల్పోతూ....

Thursday, February 9, 2012

ఆమె నవ్వుతోంది...



ఆమె నవ్వుతోంది

ఎదురుగా కూర్చొని కాసిన్ని
పల్లీలు నములుతూ నీవు
లేకుండా వుండలేను అంటే...

ఆమె నవ్వుతోంది
కాలికింద ఇసుకను కోస్తూ
ఓ అల అలా వెళ్ళిపోతుంటే
చూస్తూ...

ఆమె నవ్వుతోంది
విసురుగా వచ్చిన గాలి
ఆమె ముంగురులను తాకి వెళ్తే
అసూయగా చూసిన నా కళ్ళలోకి చూస్తూ...

ఆమె నవ్వుతోంది
నువ్వు నా చేయి వదిలితే
సూరీడుతో పాటు అలా ఆ కొండ
వెనక్కి చేరుకుంటానంటే....

ఆమె నవ్వుతోంది
కాసింత వెన్నెలని దోసిలితో పట్టి
నీ నుదుటనలంకరిస్తానంటే....

ఆమె నవ్వుతోంది
ఊపిరాగిన క్షణం కూడా
నీ పేరే తలుస్తానంటే...

ఆమె నవ్వుతోంది
నా చేతులలోంచి
జారిపడిన ప్రేమలేఖ చూసి...

ఆమె నవ్వుతోంది
ఒంటరిగా నే నడిచి
వెళ్తుంటే....

Tuesday, February 7, 2012

అలలా.....


ఎందుకో ఏమో
తుళ్ళిపడిన మనసు
అలలా ఆంక్షల ఒడ్డుకు కొట్టుకొని
విరిగి పడి పోవడం
ఎంత
వి
షా
దం...

పాల నురుగులాంటి అల
కడలిలో
కనుమరుగు కాకూడదని
పున్నమి
వె
న్నె

నవ్వులాహ్వానం...

Saturday, February 4, 2012

వెన్నెల నీడల మాటున...


చుట్టూ పరచుకుంటున్న వెన్నెల
నా గదిలోకి మాత్రం క్రీనీడగానైనా
రాక గుండెల్లో పరచుకున్న
చీకటి భయం....

కాళ్ళు మునకేసుకొని గొంతు వరకు
ముడుచుకున్నా రాని కునుకు...
నీడలైనా కానరాక ఒంటరితనపు
గుబులు....

టక్ టక్ బూట్ల శబ్ధం తప్ప
వినపడని మువ్వల శబ్ధం....
వెచ్చని స్పర్శ కరవై
బరువెక్కిన కంబలి...

ఆత్మీయతనిండిన పలకరింపుతో
పాటు ఓ వెచ్చని కరచాలనపు
స్పర్శకోసం ఆర్తిగా...

తొలిపొద్దు కిరణపు వెచ్చదనం
కోసం ఈ బిడారిలో
కంటిపాపల చుట్టూ పాతబడిన ఇనుప
చువ్వల గుండా ఎదురుచూపు....

ఎగిరే పిట్టను చూసి
రెక్కలు లేని నిస్సహాయత
అరికాళ్ళను భూమిలో సజీవంగా
పాతిబెడుతూ నిర్వికారంగా.....

రోజూ మనుషుల లెక్కింపుతో
తెల్లారుతూ పొద్దుగుంకుతూ
సజీవ సమాధి....

(జైలు పక్షులకు ఆవేదనతో..)

Friday, February 3, 2012

సరిహద్దులకావల!!!




ఎప్పుడూ మెడపై ఓ అపనమ్మకపు

కత్తి వేలాడుతూనే వుంటుంది!
దీనికంటే ఉరి నయం కదా...

మనుషుల మధ్య ఓ
తెల్లని పొరలాంటిదేదో మసకగా
ఏర్పడి వేరుచేయడం
ఎంత విషాదమో కదా..

చిర్నవ్వుల మధ్య
ఏదో దాగున్న నిశ్శబ్ధం మౌనంగా
రోధిస్తుంటే భాధే కదా..

కలకూ కలకూ మధ్య
మెలకువలో ఓ ఉలికిపాటు
తెరచాపనెవరో చించిపారేసి
నడిసంద్రంలో నావను ముంచేసినట్టు

దూరానికి దూరానికి మధ్య
గీసిన సరిహద్దు రేఖల కావలి
కాదా ఈ నిట్టూర్పు!

Wednesday, February 1, 2012

ఆమెను....


ఆమెను
అనువదించే
సాధనముంటే ఎంత బాగుణ్ణు!!

అనుభవమొక్కటే
తుది కాకూడని
అనంత సాగర మధనం!!

చివరిగా
ఊపిరి నిలిపిన చోట
మొలకెత్తుతూనే వుంటుంది!!

Tuesday, January 31, 2012

Saturday, January 28, 2012

వెలుతురు పిట్టల పిలుపు!!



నువ్వు నూనూగు మీసాల నూత్న యవ్వనంలో
గోడలపై ఎర్ర రంగు నినాదాలు అంత దస్తూరీగ రాస్తూన్నప్పుడు
విప్లవం వర్థిల్లాలని జెండా చేతబట్టి వడివడిగా ర్యాలీ అవుతున్నప్పుడు
నిన్ను చూసి మురిసిపోయాను....

ఈ కుర్రాడు ప్రతి పని చక్కగా ముగ్గువేసినట్లు చేస్తాడని అంతా అంటూన్నవేళ...
పాటకు భావయుక్తంగా గొంతు కలుపుతూ అడుగువేస్తున్నవేళ..
కంఠనాళాలన్నీ బిగబట్టి ప్రసంగిస్తుంటే కళ్ళలో నిప్పులు కురుస్తూ నువు మండుతున్న వేళ...
పచ్చని చిగురాకు పట్ల ప్రేమగా నువ్వు నిమురుతున్న వేళ....
ఇక్కడి ప్రకృతి పులకించి పోవడం కళ్ళారా చూసా రఘూ....

నిన్ను నీ అంతరంగ సంఘర్షణను సరిగా అర్థంచేసుకున్నామో
లేదోనని ఇప్పటికీ ఎక్కడో అపరాథ భావం వెంటాడుతునే వుంది...
నిజమయ్యా వాడు ఎన్ని ’అమ్మ పిలుపులు’ ’జన్మభూమి పిలుపులు’
పిలిచి ఎరగా తల్లి ప్రేమను వేసినా నీవు మడమ తిప్పక
అంతే పట్టుదలతో ట్రిగ్గర్ పై బిగుసుకున్న నీ చూపుడు వేలు చూసి
వాడు సిగ్గుతో వెన్ను చూపాడు....

అందుకే నీ తోవ అంత వెలుగు పరుచుకుంది రఘూ....
నిన్ను మట్టుబెట్టనీకి ఎన్నెన్ని రంగులు మార్చినా...
కాలిలో గాయమైనా వెన్ను చూపని నిన్ను చూసి
వాడు నీ పేరంటేనే వెన్నులో చలికి వణికిపోయాడు....

చివరికి బూటకపు  గణతంత్ర  వేడుక వేళ
నీ చావును బహుమానంగా ఇచ్చి
వాడు మురిసిపోతున్నాడు....

కానీ...
వెలుతురు పిట్టల పిలుపు
మా చెవులలోనే కాదు
గుండెల్లో గూడేల్లో గూడు కట్టుకున్నది రఘూ....

(తే 26-01-12 న ఒరిస్సా సరిహద్దు నారాయణపట్న బ్లాకు పరిథిలోని పొడపొదర అడవులలో బూటకపు ఎదురుకాల్పులలో సహచరితో పాటు అమరుడైన రఘు స్మృతిలో)

Wednesday, January 25, 2012

అతడు


అతడి నవ్వు
ఆకాశంలో సంతకం చేయబడ్డది....

అతడి దుఃఖం
సాగరంలో నిక్షిప్తమైంది....

అతడి ప్రేమ
నేలంతా పచ్చదనం పరిచింది....

అతడి స్నేహం
గాలిలో పరిమళమై వ్యాప్తి చెందింది....

అతడి కోపం
అగ్నిపర్వతంలా రగులుతూనే వుంది....

అతడి వాత్సల్యం
వసంతగానమై వినిపిస్తూనే వుంది....

Tuesday, January 24, 2012

క్షమించు పాపా

 
 క్షమించు పాపా! 

నువ్వు కడుపులో వున్నావన్న
స్పృహే ఊపిరాడనీయదు....

చచ్చాక నరకం దాటిస్తాడన్న బుద్ధిలేనితనంతో
మగ బిడ్డకు వెంపర్లాడే వెఱితనంతో
నీ గొంతునులిమి తుప్పలో పారేసే మూర్ఖులం...

గొంతులో వడ్ల గింజ వేసి ఊపిరిదీసే హంతకులం...

మేమూ ఓ తల్లి కడుపులోనే పుడతామన్న
స్పృహలేని జీవశ్చవాలం....

అద్దెకు కడుపులు కొనుక్కుని మురిసిపోతున్న
వికృత జీవులం....

క్షమించేయి తల్లీ....

(నేడు జాతీయ ఆడబిడ్డల దినోత్సవం సంఘీభావంగా)

Monday, January 23, 2012

ఒలికిపోతూ...


ఒక్కోసారి
బయలుదేరిన చోటనే
మరచిపోయినట్టు
ఏదో మిగిలిపోయినట్టు
కంటిమూలలో ఓ నీటి బిందువు కదలాడుతూ
ఊపిరినీయక గుండె గదిలో ఉక్కపోత....

ఓ చెలిమి దాటిపోయి మిగిల్చిన
చెమ్మ ఎడారిలో ఆవిరవుతున్న
ఒయాసిస్సులా....

కరిగిపోతున్న వెన్నెల
అనంత సాగరంలో ఓ మంచు బిందువులా
ఒలికిపోతూ....

Saturday, January 21, 2012

నిశ్శబ్ధ సంగీతం..


ఇక్కడెవరో సన్నని తీగలను
నిశ్శబ్ధంగా మీటూతూ
రక్తజ్వలన సంగీతాన్ని ఆలపిస్తున్నారు...

ఒక్కో మెట్టులోనూ ఎగుడు దిగుళ్ళ
వంపులతో గుండెను చిలకబడ్తుంటే
దేహమంతా విద్యుత్ ప్రవహిస్తూ
తీవ్ర ప్రకంపనలతో కుదుపు....

కనులముందు కురుస్తున్న
ధారలో చూరంటిన జ్నాపకమొకటి
వేలాడుతూ నెత్తురోడుతూ
పచ్చిగా మిగిలి వున్నానన్న
బాలింతరపు వాసనేస్తూ....

Wednesday, January 18, 2012

నవ్వుల వెలుగు


కాలం దొంగిలించిన బాల్యాన్ని
మళ్ళీ గుర్తు చేసాడు వీడు...


తప్పిపోయిన హృదయాన్ని

మళ్ళీ పట్టిచ్చాడు వీడు....


గతమంతా గురుతులుగా

మాసిపోయిన నూనె మరకలా

మిగిలిన నలుపు తెలుపుల

ముఖ చిత్రంపై కాసింత వెన్నెలని

చిలకరించాడు వీడు....


ఏ కాలుష్యమూ అంటని

నవ్వులు విరజిమ్ముతూ
భోగీలో
కనుమ వేళ
దీపావళిని
వెలిగించాడు వీడు...

(నిన్న విజయనగరం రైలులో వెల్తూన్నప్పుడు ఈ బాబును చూసి యిలా...)

Sunday, January 15, 2012

ఆవిష్కరింత....


తొలి పలకరింపుతోనే
ఎన్నో యుగాలుగా కలిసి వున్నట్టు...

తెగిన దారమేదో ముడిపడి
గొంతులో జీరగా ఓ సన్నని
గీతమొకటి ఒలికినట్టు...

కనులముందు వాన వెలుస్తూ తుంపరల
మెరుపులగుండా రంగుల చిత్రమొకటి
ఆవిష్కరిస్తున్నట్టు....

పిలిచినప్పుడంతా
ఓ బంగరు పిచ్చుక నుండి జారిపడిన
రేక అలా ఎగురుకుంటూ మెడ వంపున
చక్కిలిగిలి పెట్టినట్టు....
ఆ ముంగురులను తాకిన సన్నని
గాలి తిమ్మెర సువాసనగా
ముక్కు పుటాలను తాకుతూన్నట్టు...

అలా సందేశమొచ్చినప్పుడంతా
గుండె గదిలో నెత్తురు ఉలికిపడ్డట్టు
కంట్లో ఓ మూలగా కదలిన ప్రతిబింబం
పలకరిస్తూ మెల్లగా చేతి వేళ్ళలో
వెచ్చగా తన వేళ్ళు చొప్పిస్తూ దగ్గరగా
వెచ్చని ఊపిరి సెగలుగా తాకుతూ
చలి పులిని వేటాడుతున్నట్టు....

ఈ బంధమిలా చివరాఖరి ఊపిరి
మెట్టు వరకు దాచి వుంచుతావా............
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...