కర్తవ్యం

కాలం యింత నిర్దయగా
తలారి పాత్ర వహిస్తుందా?

ఒక్కొక్కరినీ తన మట్టిపొరలలో
కప్పెట్టుతూ మనల్నిక్కడ
ఒంటరి పక్షులను చేయచూస్తోంది...

కానీ..
ఆ మట్టి పరిమళాన్ని
దేహమంతా పూసుకొని
ఎత్తిపట్టిన ఝెండా రెపరెపలలో
కాంతి యోధులమై
విజయ ఢంకా మోగించి
క్రాంతిని సాధిద్దాం
ఉదయరాగాన్ని
ఆలపిద్దాం....

ధిక్కారం

అతుకుల బొంతలా
ఒక్కో పొరా మాసిన గుడ్డతో
నెత్తురోడిన గాయాలను కప్పుతూ
మరకలను దాచలేని నీ నిస్సహాయత బయటపడుతూ
నీ మోసకారితనం బయల్పడుతూ
అసలు రంగు మాకెరుకవుతూ
నక్కిన నీ రూపు భళ్ళున తెల్లారుతూ
నగ్నంగా మాకెదురైన ఈ వేళ
నీ మాటకారితనం ఇంకెన్నాళ్ళు...

ఉరితాడుగా మారిన గడ్డిపోచ
నీ మెడకు చుట్టుకుంది
చూడు...

నాన్నా నేనూ ఓ రాత్రి

కతలు నెమరువేసుకునే వేళ
కలలు కుప్పబోసుకుని ఏరుకునే వేళ
మీరు నేను
కూచున్న ఆ కొబ్బరాకుల చివుళ్ళ లేలేత
వెన్నెల చారలు కప్పుకున్న రాత్రి
మీ ఒడిలో తలపెట్టి నేను
నా తలలో మీ వేళ్ళు ఆప్యాయంగా నిమురుతుండగా
మీ కత వింటూ ఉంటే
ఆ రోజు అలెగ్జాండర్, నెపోలియన్ చిన్నబోయారనిపించింది...

జీవితపు సుడిగుండాలను దాటుకొని
సంసార సాగరాన్ని ఈదిన మీ బాహువుల బలం
వరమివ్వమని వేడుకుంటున్నా...

ఎందుకో మీరంటే భయం వేసేది చిన్నప్పుడు
కానీ పెరుగుతున్న తనంలో దాని వెనక
దాగిన మీ ప్రేమ అవగతమై
మీ కళ్ళలో ఎరుపు జీరల వెనక దాగిన
కన్నీటి పొర ఇప్పుడు సుస్పష్టంగా గోచరమై
నా కళ్ళనిండుగా కన్నీటి సుడులు....

ఏటికెదురీదడం
తలవంచక బతకడమే నేర్పిన
మీ బాట ఎప్పటికీ శిరోధార్యం.....

వెన్నెల ఖడ్గం..

పున్నమి వెన్నెల చుట్టూ
కమ్ముకుంటున్న నల్లని మబ్బుల చాటున
మాసిపోయిన చందమామ
ఈ రేయి అమవాస కానీయకు...

గుండెలలో నింపుకున్న ప్రేమ
వెండి వెన్నెలలా తన కళ్ళలో చూడాలన్న
ఆతురతను కాల మేఘం చాటుకు పోనీయకు...

రా... ఈ రాహువును సంహరించి
తిమిరాన్ని జయించి
వెన్నెల ఖడ్గాన్ని బహూకరిద్దాం...

ప్రవహించే ఉత్తేజం చే..

నువ్వందించిన స్ఫూర్తి
నేటికీ మా నర నరాల్లో లావాలా ప్రవహిస్తోంది...

ఆచరణలో నీవు చూపిన తెగువ
నేడు వినీలాకాశంలో అరుణతారై మెరుస్తోంది...
...
నీవభ్యసించిన వైద్య విద్య సామాజిక శస్త్ర చికిత్సగా
మార్చి విజయాన్ని ప్రోది చేసి చూపించిన
ధీరుడువి నీవు...

నువ్వొక ప్రవహించే నిరంతర ఉత్తేజానివి...

గలగల పారే సెలయేరు లాంటి నీ నవ్వు
మా హృదయాలలో పదిలం...

నీ వొరిగిపోతూ అందించిన జెండా
శత్రువు గుండెల్లో నేటికీ దడపుట్టిస్తోంది...

చే నీ రూపం
నీ పోరాట పటిమ
ప్రపంచ యువతరాన్ని నిరంతరం
మేల్కొలిపే రణన్నినాదం....

(నేడు చేగువేరా 84 వ జయంతి)

ఉల్కలా...

పులి మీద స్వారీ చేస్తే
ఎప్పుడో ఒకప్పుడు నిన్నే తినేస్తుంది..
గుఱమో, ఒంటో, గాడిదే నయం...

అయినా స్వారీలెందుకు
నడిచిన తాబేలే గమ్యాన్ని చేరుతుందన్నది కదా నీతి...

నేల మీదున్నవాడ్ని ఎవ్వడూ తోసేయజాలడు..
ఎదుటి వాడి మాడు పగలగొట్టి తిని బలిసే వాడు
చలి చీమల చేత చిక్కక మానడు...

అధికారం కోసం ఆత్మను బలి చేసే వాడి
నవ్వులో ప్రేత కళే...

తన మంది కోసం పని చేసే వాడు
ఉన్నా ఒకటే లేక పోయినా ఒకటే...

పది మంది కోసం చచ్చేవాడే
నాకాదర్శం...

ఉపగ్రహంలా తిరుగుతూ
కుళ్ళి కృశించి నశించే కంటే
ఉల్కాపాతంలా
ఒక్కసారి మెరిసి నేలను
చేరడమే నా దృక్పథం...

తొలకరి వేళ...

తొలివేకువ కిరణంలోని మెరుపును నేనే

తొలి మొగ్గ తొడిమను నేనే
తొలి పుష్పం రేకులోని మృధుత్వాన్ని నేనే
తొలకరి చినుకులోని చల్లదనాన్ని నేనే
తొలి చినుకు పడిన మట్టి పరిమళాన్ని నేనే
తొలి సాగుబడిలోని సాలును నేనే
తొలి విచ్చుకున్న విత్తన మొలకను నేనే
తొలి సారి విరగ కాచిన వరి వెన్నును నేనే
తొలిసారిగా ఆకుపచ్చ చందమామ మోముపై విరిసిన చిరునగవును నేనే...

అల్విదా మక్బుల్ ఫిదా హుస్సేన్

నీ గీతలు సృష్టించిన
సునామీలో సుడిగుండాలలో
మతోన్మాదులు కొట్టుకు చచ్చారు..

దేవతల అంగాంగ వర్ణనలతో సుప్రభాతాలు

దేవాలయాల గోడలనిండా

బూతుబొమ్మలతో
రోజూ ప్రార్థించే మూర్ఖులకు
నీ బొమ్మలలో బూతు కనిపించడం విడ్డూరం..

ఏమైనా ఈ దేశ పద్మ విభూషణుడివి....

అల్విదా
మక్బూల్ ఫిదా హుస్సేన్...

కళను కళగా చూడలేని
అంధులకు దూరంగా
జరిగి పోయి చింతించిన
మాతృ దేశాభిమానివి...

నీ కుంచె కలకాలం సజీవం..

(M.F.హుస్సేన్ కు)

మెలకువ కావాలి నాకు...

కంటిపాప కసిరితే
కాసిన్ని కన్నీళ్ళు ఒలికి
చెదిరిన కల
...మరలా కంటి రెప్పల
తలుపు తడుతూ
ఇలా...

ఎదలో దాగిన ఇన్ని
కలల దొంతరల మధ్య
చోటు కోరుతూ...

నిరంతర కలల ప్రవాహ
సవ్వడినుండి
కాసింత మెలకువ
కావాలి నాకు...

నిస్సహాయంగా...

కోల్పోతున్నదేదీ తిరిగి రానిదన్న
నిజం ఎప్పటికప్పుడు
ఎరుకలో వున్నా
గుండె గది మూలల దాగి వున్న
బాధా తంత్రుల విషాద రాగం
మౌనంగా రోదిస్తూనే వుంటోంది...

ఖాళీలను పూరింపలేనితనం
వెక్కిరిస్తూనే వుంది...

బ్లాగ్మిత్రులకు విన్నపం

మిత్రులారా...

నా సహవాసి బ్లాగు పేరును (లింక్ ను కూడా) 'వెన్నెలదారి' గా మార్చాను.. ఇంతకు మునుపటి లానే నా రాతలను పరికించి, పరిశీలించి తమ అభిప్రాయాలను, భావనలను పంచుకొనగలరని ఆశిస్తున్నాను...

మీ శ్రేయోభిలాషి,

కెక్యూబ్ వర్మ...

కాసింత చోటును వదలండి...

కాసింత చోటును వదలండి...

మాకింక కాలు మోపడానికి

ఇంత జాగా

మిగలనివ్వండి...

మూడు ఇటికలు పేర్చుకొని

ఇంత బువ్వ వండుకొనే

చోటు కూడా మిగలకపోతే ఎలా?

నెత్తిన చుట్టిన తుండు గుడ్డ

తీసి తలకింద వుంచుకొని

మోచేయిపై ఆన్చి చిన్న

కునుకు తీసే స్థలమైనా లేకపోతే ఎలా?

చుట్టూ కంచెవేసుకుంటూ

పోతుంటే చివరకు

కాటికి కూడా మిగలక

మీ గుండెలపై కాల్చాల్సి వస్తుంది...

రెక్కవిప్పిన రెవల్యూషన్..

ఇది రెక్క విప్పిన రెవల్యూషన్
గొంతుపై ఏ ఉక్కుపాదమూ లేని కమ్యూన్
నిజమైన స్వేచ్చా వాయువుల సువాసనలు
వెదజల్లిన పారిస్ కమ్యూన్

అవి డబ్బై రెండు రోజులే కావచ్చు
బతికినంతకాలం మనిషికి
ఇలా కూడా బతకొచ్చునని చూపిన కాలం...
ఎల్లలులేని తనం...
మొండి బతుకుల చివుళ్ళు విరిసిన కాలం...
మనిషికి మనిషికి మధ్య అంతరాలు చెరిపేసిన కాలం..

బతికి చూపిన బాట
ఆ దారి అందరి రహదారి కావాలి...

ఓ స్వేచ్చా ప్రపంచమా
నిన్ను మరల మరలా
ఆహ్వానిస్తున్నాం...

(పారిస్ కమ్యూన్ గా మానవ చరిత్రలో లిఖింపబడిన ఆ డెబ్బై రెండు రోజులు నిండి 140 సం.లు మే 29కి పూర్తైన సందర్భంగా)

అలల కలల సవ్వడి..

అంతరంగ సాగరంలో
ఎగసిపడే కలల అలలు
అలా అలా ఒడ్డుకు
కొట్టుకొని నిరాసపు ఇసుక తిన్నెల మీద
పడి ఇంకి పోతూ...

అయినా అలా అలల
కలల సవ్వడి వీడదే మనసు...

మనఃఫలకంపై ఎన్నెన్ని
అడుగు జాడల ముద్రలు...
ఎన్నెన్ని కలల కదలికలు...
ఇంద్ర దనస్సులా మనసు నిండా
ఆ మూల నుండి ఈ చివరవరకూ
వంగి ముద్దాడుతూ...
మెరిసిన మెరుపుల విద్యుల్లతల
కాంతి పుంజాలు...

జీవితమే అంతులేని కలలా
అలా సాగిపోతూ తీరని ఆశల
అలలా ఈ ఒడ్డున...

అమ్మా నీ చల్లని చూపు కోసం..

ఎందుకో ఇన్నాళ్ళు
ఆ కళ్ళలోంచి వర్షించిన ప్రేమామృత ధారలు
నాకు దూరమౌతాయన్న బెంగ ఆవరించి
హృదయమంతా పిండేసినట్టుండేది...

ఆమె కళ్ళలోకి సూదులు గుచ్చుతారని తెలిసి
గుండెల్లో గునపం దిగినట్లుండేది...

ఆ కంటినావరించిన మబ్బు తెర
తొలగిపోతే ఆ కళ్ళలోని మెరుపును
మరల చూడగలనన్న ఎరుక
మరో వైపు ధైర్యం చెప్తూనే వుంది...

అయినా ఆ కంటిని మూసిన
ప్లాస్టర్ తొలగేంత వరకు
నా యీ పెరిగిన గుండె లయ
తగ్గదింక...

అమ్మా నీ వెన్నెలంటి చల్లని
చూపుకోసం ఆర్తిగా...

(ఈ రోజు మా అమ్మకు జరిగిన కంటి ఆపరేషన్ గది బయట నా మనసు)

నీ ధ్యాసలో...

దాయకు
నీ కనుపాపలలో నను
కన్నీటిలో జారిపోతాను...

ఎదలో యింత చోటివ్వు!
నీ గుండె లయలో
నిరంతరమూ
ప్రతిధ్వనిస్తాను....

హో స్ఫూర్తి..

గడ్డిపోచలన్నీ కలిస్తే మోకులవుతాయని
మదమెక్కిన మృగాన్ని సైతం కట్టిపడేస్తాయని
బలహీనత శారీరకమైనదేనని
గుండెనిబ్బరం ముందు
మదపుటేనుగైనా బలాదూర్ అని
ప్రపంచానికి చాటి చెప్పిన ధీశాలి
విప్లవ తేజోమూర్తి
వియత్నాం చాచా
మన హోచిమిన్...

హో విప్లవ స్ఫూర్తి
సదా ఆచరణీయం...
(మే 19న కా.హోచిమిన్ 122వ జయంతి)

పాదముద్రలు..

గుండె చెమ్మలోని
నీ పాదముద్రలు
కన్నీటి అలలలో
కరిగిపోకుండా నిరంతరమూ
నీ ఆచరణ
వెన్ను తడుతూనే వుంది...

నేస్తమా!
నెలవంకలో
దాగిన నీ చిర్నవ్వు
నా మదిలో
వెలుగుతూనే వుంది...

నీకూ నాకూ మధ్య..

కంటికి రెప్పలా
గుండెకు పంజరంలా
నీకూ నాకూ మధ్య
ఈ సన్నని తెర ఏదో మన మధ్య
అతికీ అతకని బంధాన్నేదో
అలా దాస్తూ ఏమారుస్తూ
యుగాలుగా నీ మమతానురాగాల్ని
అలా మల్లెతీగలా చిగురింప జేస్తూ
పూస్తూ
వెన్నెల జాజిలా
వసంతమంతా విస్తరిస్తూ
నిన్నూ నన్నూ
ఇలా చెరో వైపు నిలుపుతూ....

అన్నపూర్ణకు చావొచ్చింది...

ఇప్పుడంతా రాబందుల రెక్కల చప్పుడే

ఏ మూల చూసినా కాసింత జాగాను కూడా
మింగేసే అనకొండలా వస్తున్న భూబకాసురులు...

భూమి ఇప్పుడు చెరబట్టబడుతోంది...
అన్నపూర్ణకు చావొచ్చింది!

అంతా కాసులమయం కాబడి కాలికింద నేలను
కబలిస్తూ జీవితం మెడపై కాడి కాబడుతోంది...

ఇదేమని అడిగితే తూటాలతో కడుపునింపుతున్నారు...
నయా సామంతుల పాలనలో నిన్ను పాతడానికి
మూడడుగుల జాగా కూడా కరవైపోతోంది!

అయ్యా !
కాల్లు రెండూ డొక్కలో పెట్టుకొని
కాసింత కునుకు తీయడానికింత జాగా వుంచుతారా???

మేమేమీ మేడలు మిద్దెలు అడగలేదు...
రేప్పొద్దున్న మీ కళ్ళలో బియ్యం పొయ్యడానికి
కాసింత మెరక వదిలితే రెండు వరి దుబ్బులు పండిస్తాం!!
(దేశ వ్యాప్తంగా రైతులపై జరుగుతున్న కాల్పులను నిరసిస్తూ)