కాసింత చోటును వదలండి...

కాసింత చోటును వదలండి...

మాకింక కాలు మోపడానికి

ఇంత జాగా

మిగలనివ్వండి...

మూడు ఇటికలు పేర్చుకొని

ఇంత బువ్వ వండుకొనే

చోటు కూడా మిగలకపోతే ఎలా?

నెత్తిన చుట్టిన తుండు గుడ్డ

తీసి తలకింద వుంచుకొని

మోచేయిపై ఆన్చి చిన్న

కునుకు తీసే స్థలమైనా లేకపోతే ఎలా?

చుట్టూ కంచెవేసుకుంటూ

పోతుంటే చివరకు

కాటికి కూడా మిగలక

మీ గుండెలపై కాల్చాల్సి వస్తుంది...

రెక్కవిప్పిన రెవల్యూషన్..

ఇది రెక్క విప్పిన రెవల్యూషన్
గొంతుపై ఏ ఉక్కుపాదమూ లేని కమ్యూన్
నిజమైన స్వేచ్చా వాయువుల సువాసనలు
వెదజల్లిన పారిస్ కమ్యూన్

అవి డబ్బై రెండు రోజులే కావచ్చు
బతికినంతకాలం మనిషికి
ఇలా కూడా బతకొచ్చునని చూపిన కాలం...
ఎల్లలులేని తనం...
మొండి బతుకుల చివుళ్ళు విరిసిన కాలం...
మనిషికి మనిషికి మధ్య అంతరాలు చెరిపేసిన కాలం..

బతికి చూపిన బాట
ఆ దారి అందరి రహదారి కావాలి...

ఓ స్వేచ్చా ప్రపంచమా
నిన్ను మరల మరలా
ఆహ్వానిస్తున్నాం...

(పారిస్ కమ్యూన్ గా మానవ చరిత్రలో లిఖింపబడిన ఆ డెబ్బై రెండు రోజులు నిండి 140 సం.లు మే 29కి పూర్తైన సందర్భంగా)

అలల కలల సవ్వడి..

అంతరంగ సాగరంలో
ఎగసిపడే కలల అలలు
అలా అలా ఒడ్డుకు
కొట్టుకొని నిరాసపు ఇసుక తిన్నెల మీద
పడి ఇంకి పోతూ...

అయినా అలా అలల
కలల సవ్వడి వీడదే మనసు...

మనఃఫలకంపై ఎన్నెన్ని
అడుగు జాడల ముద్రలు...
ఎన్నెన్ని కలల కదలికలు...
ఇంద్ర దనస్సులా మనసు నిండా
ఆ మూల నుండి ఈ చివరవరకూ
వంగి ముద్దాడుతూ...
మెరిసిన మెరుపుల విద్యుల్లతల
కాంతి పుంజాలు...

జీవితమే అంతులేని కలలా
అలా సాగిపోతూ తీరని ఆశల
అలలా ఈ ఒడ్డున...

అమ్మా నీ చల్లని చూపు కోసం..

ఎందుకో ఇన్నాళ్ళు
ఆ కళ్ళలోంచి వర్షించిన ప్రేమామృత ధారలు
నాకు దూరమౌతాయన్న బెంగ ఆవరించి
హృదయమంతా పిండేసినట్టుండేది...

ఆమె కళ్ళలోకి సూదులు గుచ్చుతారని తెలిసి
గుండెల్లో గునపం దిగినట్లుండేది...

ఆ కంటినావరించిన మబ్బు తెర
తొలగిపోతే ఆ కళ్ళలోని మెరుపును
మరల చూడగలనన్న ఎరుక
మరో వైపు ధైర్యం చెప్తూనే వుంది...

అయినా ఆ కంటిని మూసిన
ప్లాస్టర్ తొలగేంత వరకు
నా యీ పెరిగిన గుండె లయ
తగ్గదింక...

అమ్మా నీ వెన్నెలంటి చల్లని
చూపుకోసం ఆర్తిగా...

(ఈ రోజు మా అమ్మకు జరిగిన కంటి ఆపరేషన్ గది బయట నా మనసు)

నీ ధ్యాసలో...

దాయకు
నీ కనుపాపలలో నను
కన్నీటిలో జారిపోతాను...

ఎదలో యింత చోటివ్వు!
నీ గుండె లయలో
నిరంతరమూ
ప్రతిధ్వనిస్తాను....

హో స్ఫూర్తి..

గడ్డిపోచలన్నీ కలిస్తే మోకులవుతాయని
మదమెక్కిన మృగాన్ని సైతం కట్టిపడేస్తాయని
బలహీనత శారీరకమైనదేనని
గుండెనిబ్బరం ముందు
మదపుటేనుగైనా బలాదూర్ అని
ప్రపంచానికి చాటి చెప్పిన ధీశాలి
విప్లవ తేజోమూర్తి
వియత్నాం చాచా
మన హోచిమిన్...

హో విప్లవ స్ఫూర్తి
సదా ఆచరణీయం...
(మే 19న కా.హోచిమిన్ 122వ జయంతి)

పాదముద్రలు..

గుండె చెమ్మలోని
నీ పాదముద్రలు
కన్నీటి అలలలో
కరిగిపోకుండా నిరంతరమూ
నీ ఆచరణ
వెన్ను తడుతూనే వుంది...

నేస్తమా!
నెలవంకలో
దాగిన నీ చిర్నవ్వు
నా మదిలో
వెలుగుతూనే వుంది...

నీకూ నాకూ మధ్య..

కంటికి రెప్పలా
గుండెకు పంజరంలా
నీకూ నాకూ మధ్య
ఈ సన్నని తెర ఏదో మన మధ్య
అతికీ అతకని బంధాన్నేదో
అలా దాస్తూ ఏమారుస్తూ
యుగాలుగా నీ మమతానురాగాల్ని
అలా మల్లెతీగలా చిగురింప జేస్తూ
పూస్తూ
వెన్నెల జాజిలా
వసంతమంతా విస్తరిస్తూ
నిన్నూ నన్నూ
ఇలా చెరో వైపు నిలుపుతూ....

అన్నపూర్ణకు చావొచ్చింది...

ఇప్పుడంతా రాబందుల రెక్కల చప్పుడే

ఏ మూల చూసినా కాసింత జాగాను కూడా
మింగేసే అనకొండలా వస్తున్న భూబకాసురులు...

భూమి ఇప్పుడు చెరబట్టబడుతోంది...
అన్నపూర్ణకు చావొచ్చింది!

అంతా కాసులమయం కాబడి కాలికింద నేలను
కబలిస్తూ జీవితం మెడపై కాడి కాబడుతోంది...

ఇదేమని అడిగితే తూటాలతో కడుపునింపుతున్నారు...
నయా సామంతుల పాలనలో నిన్ను పాతడానికి
మూడడుగుల జాగా కూడా కరవైపోతోంది!

అయ్యా !
కాల్లు రెండూ డొక్కలో పెట్టుకొని
కాసింత కునుకు తీయడానికింత జాగా వుంచుతారా???

మేమేమీ మేడలు మిద్దెలు అడగలేదు...
రేప్పొద్దున్న మీ కళ్ళలో బియ్యం పొయ్యడానికి
కాసింత మెరక వదిలితే రెండు వరి దుబ్బులు పండిస్తాం!!
(దేశ వ్యాప్తంగా రైతులపై జరుగుతున్న కాల్పులను నిరసిస్తూ)

మౌనం ఆయుధమైన వేళ..

అవుననిపిస్తోందిప్పుడు

మౌనమూ ఓ పదునైన ఆయుధమని...

మౌనం ఓ పెద్ద అగాధమని....

మౌనం ఓ పేలని అణు బాంబని....

అలా రెండు పెదవులు మూసి వుంచి

ఏమైనా సాధించవచ్చని...

అవుననిపిస్తోందిప్పుడు

మౌనం సకల మాటల కలయికని...

వేలాది ప్రశ్నల అక్షయ తూణీరమని....

కోట్లాది సమాధానాల సమాహారమని....

మౌనాన్ని భరించే శక్తి

ఈ పిడికెడు గుండెకు లేదని

ఎలా చెప్పను...

నేనూ మునిగా మారడం తప్ప....

మన్నెం సూరీడు

నువ్వెక్కుపెట్టిన విల్లు
సంధించిన మిరప టపాకాయ్
వాడికి ఊపిరాడనివ్వలేదు...

మన్యం పజల పోరాట శక్తిని
ప్రపంచానికి చాటి చెప్పి
మడమ తిప్పని,
వెన్ను చూపని ధీరత్వం నీవని
నీ సేన ముందు వాడి మరఫిరంగులు
తుస్సుమన్నాయన్న మాట
మాకెప్పటికీ ఉత్తేజాన్నిచ్చే పోరుపాట...

శత్రువు గుండెల్లో నిదురించిన నీ రూపం
మాకు ఆరాధ్యం...

నేటికీ మన్యాన్ని దోచుకునే నల్లదొరల పాలిట
నీ స్ఫూర్తి ఓ మందుపాతర...

నీ వారసత్వం అందుకున్న యువత
ఈ దేశ భవిత....

ప్రతి ఉదయంలో తూరుపున
నీ రూపం ఉదయిస్తూనే వుంది...
(మన్నెం విప్లవ వీరుడు అల్లూరి 87వ వర్థంతి)

సౌందర్యం

సౌందర్యమే సత్యం
మిగిలినదంతా భ్రమే!
మనసున నిలిచేదీ
నిలిపేదీ సౌందర్యమే
అదే నిత్యం...

వికసించుతూనే
విరజిల్లే మహాద్భుతం...

బాహ్యాంతరాలలో
శోభిల్లేదే
సౌందర్య
సత్యం....

అక్షర సూరీడు..

సాహితీ వినీలాకాసంలో ఉదయించి అస్తమించని
ఎర్ర సూరీడు శ్రీశ్రీ

అటూ ఇటూ ఊగిసలాడిన సాహిత్యపు త్రాసు ముళ్ళును
తన తీక్షణ మైన ద్రుక్కోణంతో శ్రమజీవుల వైపు
మొగ్గేట్లు చేసిన శ్రమ పక్షపాతి శ్రీశ్రీ

శ్రమైక జీవన సౌందర్యాన్ని తొలిసారి దర్శించిన
దార్శనికుడు శ్రీశ్రీ

మరో ప్రపంచాన్ని మనసారా ఆహ్వానించిన
మాహా స్వాప్నికుడు శ్రీశ్రీ

ఉష్ణ రక్త కాసారాన్ని మరిగించి ఉవ్వెత్తున
విప్లవ జ్వాలలు రగిలించిన అక్షర సూరీడు శ్రీశ్రీ

నేను సైతం నేను సైతం అంటూ
జగన్నాధ రధ చక్రాలను భూమార్గం పట్టించి
అధికారం గుండెల్లో భూకంపం పుట్టించిన శ్రీశ్రీ

పుడమి తల్లికి పురుడు పోసి
కొత్త సృష్టిని అందించిన శ్రీశ్రీ

తానొక్కడే ధాత్రి నిండా నిండిపోయి
తెల్ల రేకై పల్లవించిన వాడు శ్రీశ్రీ

(మహాకవి 102 వ జన్మదినం)

ఆకాశమంత నేత్రంతో...

నేలంతా పచ్చదనం పరచుకున్న వేళ
దారులన్నీ వెలుగుతో పూస్తున్న వేళ
తరువులన్నీ తలవంచి స్వాగతమిస్తున్న వేళ
పక్షులన్నీ కువ కువలాలపిస్తున్న వేళ
గోమాత లేగదూడకు పాలిస్తున్న వేళ
అమ్మ ఒడిలో లాలిపాట వింటున్న వేళ
ఆనందం అర్ణవమై
అనురాగ వర్షంలో నే తడిసి ముద్దైన వేళ
నీ రాకకై ఆకాశమంత నేత్రుడినై వేచి వున్నా...

(ఈ ఫోటో పంపి కవిత రాయమన్న నేస్తం కోసం)

అలసిన మనసు

ఏదో చెరిగిపోతూ
కరిగిపోతూ
వెలసిపోతూ
రంగులొలికి పోయి అంతా కలగాపులగమై
చిందర వందరగా దారాలన్నీ చిక్కుపడి ఆది అంతం కోల్పోయి
భారంగా తేలికగా అయోమయంగా
ఈ రాతిరి ఈ నది ఒడ్డున
వెన్నెల రక్తమోడుతూ
నన్నొంటరిని చేసి వెళ్ళిపోయింది

'కవిశ్వాశ' వారి ప్రకటనః

'కవిశ్వాశ' వారి ప్రకటనః

సాహితీ మిత్రుల సూచనతో విగ్రహ విధ్వంసంపై అటూ ఇటూ వారి స్పందనలతో కవిశ్వాశ, విజయవాడ వారు కవితాసంకలనం ఆవిష్కరణ తేదీని 'మే, 28' నాటికి మార్పు చేసి కవితలను పంపించవలసిన ఆఖరు తేదీని మే, 20 నాటికి మార్పు చేసారు.. మే, 28న ప్రముఖ సాహితీ ఉద్యమకారులు సురవరం ప్రతాపరెడ్డిగారి 115 వ జన్మదినం సందర్భంగా సంకలనావిష్కరణ జరుగుతుందని తెలియజేసారు. సురవరంవారు తెలంగాణా పోరాటానికి మద్ధతుగా 300 మంది కవులతో గోల్కొండ కవులు అన్న కవితా సంకలనం, ఆంధ్రుల సంస్కృతీ-చరిత్ర అన్న ప్రసిద్ధ గ్రంధాలు వెలువరించారు..
పై ప్రకటనను గమనించి సాహితీ మిత్రులు తమ కవితలను మే-20 నాటికి ఈ దిగువ చిరునామాకు పంపించ గోరుతున్నారుః

కె.ఆంజనేయకుమార్,
28-17-6,
రామమందిరం వీధి,
అరండల్ పేట,
విజయవాడ -520002 - సెల్ నెం. 8985358149 (శిఖా ఆకాష్)
మైల్ ఐడిః venneladaari@gmail.com

ధరిత్రీ దినోత్సవం

మొన్నో సునామీ
నిన్నో సునామీ
రేపెప్పుడో ఓ సునామీ
ముంచెత్తుతున్నా
నీ ఓటమిని నీవే ఖరారు చేసుకుంటున్నావు..
నీ చుట్టూ నీవే పొగబెట్టుకుంటున్నావు..
ఎక్కిన కొమ్మనే నరుక్కునే మూర్ఖత్వం మనది!

నియాంగిరీ పర్వత శ్రేణులనుండి
పాడేరు భూగర్భం వరకు
తవ్విపోస్తున్న బాక్సైటు నిల్వలు..

నర్మదా నుండి పోలవరం వరకు కడుతున్న
ఆనకట్టల గర్భంలో కలిసిపోతున్న నేల...

కోస్తా కారిడార్ పేరుతో విస్తరిస్తున్న
అణు, బొగ్గు కుంపట్ల నిర్మాణం...

నిన్నూ నన్నూ రేపటి తరాన్ని
పాతరేస్తాయని తెలిసినా
మూగగా తలలూపే నీ నా నిస్సహాయత
ప్రకృతి ముందు దోషిగా నిలబెడ్తున్నాయి!

నీ కాంక్రీటు అరణ్యవిస్తీర్ణంతో
అంతరించి పోతున్న పచ్చదనం
మన చివరి శ్వాశకు సంకేతం!

రండి తలా ఒక చేయి వేసి
ధరిత్రీ మాతను కాపాడుదాం...
(ఏప్రిల్ 22 ధరిత్రీ దినోత్సవం)

ఇంద్రవెల్లి

ఇంద్రవెల్లి
ఓ ఊరు పేరు కాదు నేడు...
ఈ దేశ మూలవాసీ నెత్తు రోడి ఎగరేసిన జెండా...
ఆ రెపరెపల నీడలో ఉవ్వెత్తున ఎగసిపడుతున్న పోరుకెరటం...
రాజ్యం దాష్ఠీకానికెదురు నిలిచిన గుండెనిబ్బరం...
అది గోండు కొమరంభీం ఎగరేసిన నెలవంక గురుతు....
ఈ నేల మాది ఈ అడవి మాది
ఈ ఏరు మాది ఈ నిప్పుమాది
ఈ నింగి మాది
ఇది ఓ స్వేచ్చా గీతిక...
పోలవరాలు, వాకపల్లి,
బాక్సైట్లు, వేదాంతలు, జిందాల్ లు
నిలువ నీయకుండా చేస్తూనే వున్నవి...
మా నెత్తుటితో ఈ నేలను తడుపుతూనే వున్నవి...
గుండెల్లో గునపాలు దిగుతూనే వున్నవి...
కానీ ఇంద్రవెల్లి సాక్షిగా నియాంగిరీ పొలికేక పెడుతూనేవుంది...

ఇది శతాభ్దాల పోరు బాట...
నీకూ నాకు తప్పని యుద్ధం...
ఇది ఆస్తి తగాదా కాదు మరో స్వాతంత్ర్య పోరాటం...
అలుపెరుగని స్వేచ్చా పతాకం....

(ఇంద్రవెల్లి హత్యాకాండ జరిగి ముప్పై ఏళ్ళు ఐన సందర్భం)

అలాయి బలాయి

గోడలను బద్దలు కొట్టడమే
మన పని...

గుండె గది మూలల హద్దులను
సరిహద్దులను చెరిపేయడమే
తక్షణ కర్తవ్యం...

ఆనకట్టలు వేయొద్దు
జలజలా పారనీయండి
మనసు జలపాతాలను...

రెక్కలను కత్తిరించనీయవద్దు
నింగిదాకా ఎగరనిద్దాం...

రెప్పల చుట్టూ వున్న కంచెలను
కూలుద్దాం...

చేతులు బార్లా చాపి
అలాయి బలాయి చెప్పుకుందాం...

శుభోదయం

కరిగిపోతున్న వెన్నెలనింత

గుప్పిట బంధించి

తొలికిరణాన్ని

కనురెప్పలపైగా

గుండెమూలలాహ్వానిస్తూ

మిత్రులందరికీ

శుభోదయం..

విగ్రహ విధ్వంసంపై కవితలకాహ్వానం

విగ్రహ విధ్వంసంపై కవితా సంకలనంః

హైదరాబాద్ టాంక్ బండ్ విగ్రహ విధ్వంసంపై వచ్చిన కవితలను సంకలనంగా తీసుకురావాలని 'కవిశ్వాశ' (Poetry circle), విజయవాడ నిశ్చయించింది. ఇరువైపులా వచ్చిన కవితలతో ఒకే వేదికపై విన్పించడానికి 'మేడే' రోజు ఉదయం ఆవిష్కరింపబడే ఈ సంకలనానికి కవితలను పంపించవలసిన ఆఖరు తేదీ April-25.

చిరునామాః
K.Anjaneyakumar,
Dr.No.28-17-6,
Ramamandiram Street,
Arandelpeta,
Vijayawada - 520 002..
Cell No.8985358149 (శిఖా ఆకాష్)

నాకవిత ఆదివారం ఆంధ్రజ్యోతిలో

నా కవిత ఆదివారం ఆంధ్రజ్యోతి లో

నేను ప్రకృతిని

వెన్నెల చల్లదనాన్ని
సూరీడి వెచ్చదనాన్ని
పదిలంగా దాచుకున్నవాణ్ణీ!

అడవి పరిమళాన్ని
ఊపిరినిండా శ్వాశించినవాణ్ణి!

సంద్రపు అలల సవ్వడిని
వలలో బంధించిన వాణ్ణి!

గలగల పారే సెలయేళ్ళ
సంగీత ఝరిని
ఆలాపన చేసిన వాణ్ణి!

తొలకరి పులకరింతలో
మట్టి వాసన నిండుగా
పూసుకున్న వాణ్ణి!

ఆమనితో పాటు
శిశిరాన్ని ఎరిగినవాణ్ణి!

వడిసెల రాయిని
గురిచూసి విసిరిన వాణ్ణి!

లోపలితనాన్ని
గుండెలో భద్రంగా
దాచుకున్న వాణ్ణీ!

నేను ప్రకృతిని....

నవ్వొస్తోంది...

స్వేచ్చగా వీచే
గాలిని పిడికిట పట్టే
నీ మూర్ఖత్వం చూస్తే
నవ్వు వస్తోంది...

వెన్నెల చల్లదనాన్ని
గదిలో బంధించ జూచే
నీ అహంకారాన్ని చూస్తే
నవ్వు వస్తోంది...

ఉదయించే సూర్యున్ని
అడ్డంగా నిలబడి
ఆపేద్దామన్న
నీ ఆరాటం చూస్తే
నవ్వు వస్తోంది...

గల గల పారే సెలయేళ్ళను
సీసాలో పట్టేస్తానన్న
నీ ప్రయాస చూస్తే
నవ్వు వస్తోంది...

వసంతగానం..

శిశిరంలో కప్పుకున్న
మంచుదుప్పటి
తెరలను విదుల్చుకొని
ఎండిన మోడులన్నీ
ఎర్రెర్రని
లేలేత చివుళ్ళతో
చిగురాశల
పూతతో
గాయపడ్డ
హృదయాలను
స్వాంతన పరుస్తూ
వెదురుపూల వనం
చల్లని
వేణు గానాలాపనతో
కువ కువల రాగంతో
వసంతాన్ని
దేహమంతా
చేతులై ఆహ్వానిస్తూ...

(మిత్రులందరికీ ఉగాది శుభాకాంక్షలు)

ప్రియమైన శతృవా....

మిగలనీ

కాసింత కన్నీళ్ళనీ

చిగురంత చిర్నవ్వునీ...

అప్పుడప్పుడూ

హృదయాన్ని శుభ్రపరచే

వసంత మారుతాన్ని

శ్వాశించనీ....

బిగబట్టిన ఊపిరిని

నీ ఒడిలో

ఉప్ మని వదిలి

సేదదీరనీ...

ప్రియమైన నీ

శతృత్వంలో

స్నేహజగడాలలోంచి

మాధుర్యాన్ని వెదకనీ....

కట్టుకున్న ఈ

కలల నేతల

గిజిగాడి గూడు

గదులలో

పారాడిన నీ

కాలి అందెల

సవ్వడితో

తెలవారనీ...

ప్రియమైన శతృవా

నీ పెదవి చిగురున

నాటిన గాయం

తేనెలూరుతూ

బాహుబంధంలో

నన్ను బందీకానీ....

ఈ జగడం

జీవిత కాల

ఖైదుగా నీ చెంత

మిగలనీ....

కలల సేద్యం....

ఇప్పుడే తొలి సూర్యకిరణాన్ని

లోనకి ఆహ్వానిస్తూ

గుండెనిండుగా ఓ స్వేచ్చా

మలయ మారుతాన్ని

శ్వాశిస్తూ....

చల్లని నీళ్ళు కళ్ళపై

చల్లుకుంటూ...

కాసిన్ని అక్షరాలను

మనోఫలకంపై దిద్దుకుంటూ

భుజాన కలల నాగలిని

ఎత్తుకుంటూ

జీవన సేద్యానికి

దోసిలినిండా

జ్నాపకాల విత్తులను

పట్టుకొని

రేలా రేలారే రేలా అంటూ

గుంపుతో సాగుబడిలో

సాగిపోతూ...

బతుకు వురవడిలో

కొట్టుకుపోకుండా

నిరంతరం నేను నేనుగా

నిలబడే ఎరుకనిచ్చే

సాహితీ మిత్రులకు

ఉదయారుణ వందనాలు...

ఇంక్విలాబ్ జిందాబాద్...

క్రొన్నెత్తురు ధారపోసి
మీరందించిన విప్లవ వారసత్వం
నేటికీ నెరవేరని మీకలలను
ఆవిష్కరింప జేయడానికి
కొనసాగుతూనే వుంది....

దొరల టోపీలు మారి
ప్రజల బతుకు మారని తీరుకు
పోరాటమే మార్గమని
మీరూపిరులూదిన ఉద్యమం
నేడు భరతమాత సంకెళ్ళు తెంచడానికి
నేటి యువతరం అందుకుందన్న
నమ్మకంతో మరోమారు
ఇంక్విలాబ్ జిందాబాద్ అని నినదిద్దాం....

(భగత్ సింగ్, రాజగరు, సుఖదేవ్ ల అమరత్వాన్ని నేడు గుర్తుచేసుకుంటూ)

వేడుకోలు..

పుట్టుకతోనో,
చిన్ననాడో,
ప్రమాదవశాత్తుగానో,
శరీరాంగం తిరిగిరాని
మొలకలా వెక్కిరిస్తూ
నిరంతరం మనసును దొలుస్తూ...

అన్నీ వున్నాయన్న
వాడి వెకిలి చూపు
బాధిస్తూన్న
జీవితం పట్ల
పోగొట్టుకోలేని ప్రేమ
నిబ్బరంగా వెలిగిస్తూ
ఆసరాగా ఓ కఱ ఇచ్చిన
ఊతనివ్వలేని
వారి నిర్జీవ మనసును
చూసి నవ్వుకుంటూ....

మీ మీ జాలితనం
మాకొద్దు మిత్రులారా
అవిటితనంలేని మనసు
కలిగివుంటే చాలని విన్నపం...

(నేడు వికలాంగుల దినోత్సవం సందర్భంగా)

కరచాలనం

రెండు చేతులు

ఎదురెదురుగా..

ఒకరి కళ్ళలోకి

ఒకరు చూస్తూ

గుండెల్లోని

ప్రేమను, ఆప్యాయతను,

ఆవేదనను, అనురాగాన్ని

ఆవేశాన్ని,

అవ్యక్తానుభూతిని,

తన్మయత్వాన్ని

ఒకరినుండి

ఒకరిలోనికి

ప్రవహింపచేసే

వాహిక....

కలలను కత్తిరిస్తున్న వేళ..

కంటి రెప్పల చుట్టూ

పాతబడుతున్న

ముళ్ళ కంచె

నే నిలుచున్న చోటే

నీవు ఓ పునాదిరాయి

వేసి పొమ్మంటూ వుంటే

గొంతు పెగలనీయకుండా

బిగించిన కబంధ హస్తాలు!

పచ్చగా పరచుకున్న చోట

నల్లని మసిపూతకు

నీవు పూనుకుంటుంటే

గుండె పగిలేటట్టు

రోదిస్తున్నా

గుండెల్లో దిగబడ్డ తూటా!

చేతులు బార్లా చాపి

వలనిండా పడ్డ నా బువ్వ

నేడు బురదపాము చేస్తూ

అడ్డుపడుతున్న

నా డొక్కలో... నీ

ఇనుప బూటు తాపు!

వద్దయ్యా మా

బతుకులు మేం బతుకుతాం..

మా నేలని

మేం ఏలుకుంటాం

అంటే..

మా నీళ్ళను మేం

మా పంట సేల్లో

తడుపుకుంటామంటే..

మా ఉద్యోగాలేవో

మేం జేసుకుంటామంటే..

అధికారపు

హుంకరింపులతో

మా కలలను

కత్తిరిస్తున్నావు!

అయినా

వేయి తలల నాగుపాము

చలిచీమల చేత చిక్కదా

పతంజలి సార్ మిమ్మల్ని మేం మర్చిపోయి రెండేళ్ళైంది..

ఈ రోజు అక్షర శిల్పి, అక్షరకొరడాతో నిద్దరోతున్న సమాజాన్ని మేల్కొలిపేందుకు ఆఖరిశ్వాశ దాకా సాహితీప్రయాణం సాగించిన మనందరికి మిత్రుడు, శత్రువైన ఆధునిక భాష్యకారుడు పతంజలి గారి రెండవ వర్థంతి.. ఈ సందర్భంగా ఆయన గురించి ఎక్కువగా రాయలేని నా అజ్నానానికి సిగ్గుపడక ఆయన రాసిన ముక్కలలోంచే ఈ నాలుగుః

"ఆదియందు అక్షరముండెను. అది అబద్ధమై ఉండెను. అందువల్లనే అది అక్షయము, అక్షరము, అమరమూ అయివుండెను. అది పాలకుల వద్ద ఉండెను. ఆ అక్షరము నుంచి క్రమక్రమముగా అసత్య ప్రచారము పుట్టుకు వచ్చెను. అది ఏలిన వారి నాలుక చివరనె ఉండెను. ఏలినవారి అవసరార్థము వారి తాబేదారులు, మగధగణమూ, ఆ అసత్య ప్రచారమును రథములపై మోసుకుని తిరుగుచుండెను. ఏమీ అర్థం కాలేదా?"

ఐతే పతంజలి భాష్యము, నాకు తప్పదు కదా? అధ్యాయము, పేజీ 127 చదువుడు..

ఆకాశంలో సగమేనా?

కొలమానం లేని
మా సెమట సుక్కలను
ఖరీదు కట్టనీకి
ఎన్ని మాయలో!

ఎన్ని జనమలెత్తినా
ఈ నెత్తిన తట్ట మారలే!

కరకరమని ఎముకలు
విరుగుతున్నా
తప్పని మోత!

ఎన్ని ప్రణాళికలు వేసినా
అవి మా కన్నీటిని
తుడవకపోగా
మరింతగా మా
మూలుగును
పీలుస్తూనే వున్నాయి!

ఈ రూపాయి
సంబంధమిలా వుండగా
పెనిమిటి లమ్డీ కొడుకు
మగపురుగు బుద్ధిని
మాపై రుద్దకమానడు!

అరకొర కస్టాన్ని
తానొక్కడి సంతోసానికి
మింగి మళ్ళీ నాపై
అఘాయిత్యం సేస్తానే వుంటాడు!

ఆకాసం సూడనీకుండా
తట్టడు బరువు నెత్తిన!

తళుకు సీరల
అమ్మలుది
ఓ బాధైతే
నాది నిరంతర
ఱంపపు కోత!!

(అంతర్జాతీయ శ్రామిక మహిళా దినోత్సవం సందర్భంగా)

నేరం...

మాటాడాల్సిన వేళ

మౌనం నేరం..

ప్రశ్నించాల్సిన వేళ

తలవంచుకోవడం నేరం..

పిడికిలెత్తాల్సిన వేళ

చేతులు కట్టుకోవడం నేరం..

కౌగిలించుకోవాల్సిన వేళ

ముడుచుకుపోవడం నేరం..

ద్వేషించాల్సిన వేళ

ద్వేషించలేనితనం నేరం..

ప్రేమించాల్సిన వేళ

పారిపోవడం నేరం...

డిక్లరేషన్..

పరిశ్రమలు,

అభివృద్ది,
ఉద్యోగాలు
ఇవన్నీ కావలసినవే
కాదనం..

కానీ మా బతుకుల్ని
బూడిద చేసి
వాటిపై నిర్మించే
అభివృద్ధి సౌధాలు
ఎవరికోసం?

మా ప్రశ్నలకు
మీ తుపాకీ తూటాలు
సమాధానమైనప్పుడు
మరి మాకెవరు దిక్కు?

ఇది కాదా హింస?
ఇది కాదా రక్తపాతం?
ఇదేనా ప్రజాస్వామ్యం?
ఐతే మాకొద్దు యివన్నీ..

నెత్తుటి బాకీ..

ఈ రోజు నీది కావచ్చు

నీ చేతిలో తుపాకీ నా గుండెల్లో
గురి చూసావు

ఎవడో విసిరిన బొమికలకు
ఆశపడి మా జీవితాలను
బొగ్గు చేయడాన్ని
అడ్డుకున్న మమ్మల్ని
కాల్చి,
మా గుడిసెల్ని
మసి చేసి నువ్వు
విభూదిగా ధరించి
వీరంగం వేయొచ్చు...

మా ఊళ్ళని బీడు చేసే
కుట్ర
అదిక్కడితో ఆగదు

రేపటి సూరీడుని
మసి బార్చే ఈ అగ్గి
కుంపట్లు నీ ఊపిరినీ
ఆర్పేంత వరకు
ఆగవు...

నెత్తుటి బాకీ
తీరక మానదు..

అది ఈ మట్టి వారసత్వం

(నిన్న సిక్కోలు కాకరాపల్లి వద్ద జరిగిన పోలీసు కాల్పులలో మరణించిన జీరు నాగేశ్వరరావు, శీరపు ఎఱయ్యల వాగ్ధానం)

మాటాడుకుందాం రా...

మాటాడుకుందాం

రా

మనసువిప్పి నగ్నంగా...

కనులలోయలో దాగిన

కలలన్నీ కుప్పబోసి

పూచిక పుల్లాటాడుదామా?

లేక

పాదం అంచున కట్టిన

సైకత ప్రేమమందిరంతో

తాజ్ ని ఓడిద్దామా?

రా నేస్తం..

గుండెపై చెవిపెట్టి

అగ్గిపెట్టెల ఫోన్ ల

దారం గుండా వినబడే

నా లబ్ డబ్ లయను

ఈ కొండ శిఖరాన

నిలబడి లోయంతా

వినపడేట్టు

నీవు ఎలుగెత్తి

గానం చేస్తే

నీతో శృతి కలుపుదామని

ఈ అంచున....

నీ నవ్వుల వెన్నెల

పరచుకున్న

ఈ అడవి పూల

పరిమళం

దిగంతాలు

వ్యాప్తిచెందనీ...

నవ్వు నీ ఒక్కడికే

సొంతమైందన్న

ఈర్ష్య నాలో

పోగొట్టేలా

సందమామ

వంగి నీ నుదుట

ముద్దులిడే

ఆ దృశ్యం

గుండె గూటిలో

పదిలం నేస్తం...

రా

మాటాడుకుందాం...

(ఈ కవిత ఆంగ్లానువాదాన్నిక్కడ చదవొచ్చు.అనువాదకులు శ్రీ జాన్ సత్యానందకుమార్)

ముఖం కోల్పోయిన వాణ్ణి..

ముఖాన్ని కోల్పోయిన వాణ్ణి...

దాచిపెట్టుకుందామనుకున్నంతలోనే

పోగొట్టుకున్న వాణ్ణి!

వెతుకుతూ వెళుతున్న

దారిలో నాదంటూ

కానరాక

చిక్కుకున్న

దారాల పోగుల మధ్యలో

ఒక్కొక్క పోగు

కలుపుకుంటూ

వచ్చిన దారిని

మరిచిపోయిన వాణ్ణి!

ముఖాన్ని కోల్పోయిన వాణ్ణి!

ఎడారిలో వసంత గానం

మొన్న ఎగసిపడిన

జాస్మిన్ సెగలు

అంటించిన నిప్పు

రవ్వలు...

ఆకలిగొన్న

పేగుల ఆర్తనాదాలే

పొలి కేకలై

నిద్ర లేచిన మమ్మీల

నో టి నుండి

ఎగసిపడిన ఇసుక

తుఫాన్లో

అవినీతి చక్రవర్తి

ముబారక్

సింహాసనాన్ని

పెళ్ళగించి

ప్రజల పాదాల

చెంతకు

అధికారం

దాసోహమన్న

క్షణం ...

ఇది మరో మారు

విముక్తి పోరాటాల

యుగమని

జన హోరుముందు

మర ఫిరంగులు

బలాదూరని...

ఉత్తుంగ తరంగాలుగ...

ఎగసిపడే

జన కెరటాల తాకిడికి

ఏ రక్షణ కవచాలు

అడ్డు నిలవవని ...

అట్టడుగు జనావళికి

మరోమారు

గుండెనిబ్బరాన్నిచ్చిన

ఎడారి హోరు...

ఎండమావులే కాదు

ఒయాసిస్సులూ

ఉన్నాయన్న

భరోసాకు

జేజేలు....

ఈ వసంతగానం

నేల నాలుగు చెరగులా

వినిపించాలని...

ఈ విజయం

శాశ్వతం కావాలని...

(ట్యునీసియా, ఈజిప్టు ప్రజల ప్రజాస్వామ్య కాంక్షకు మద్ధతుగా)

ఆది యందు అంతమందు నేనే

శూన్యమా అది

కాదు అక్కడా

నోట్ల రెపరెపలే

ఒకటా రెండా

లెక్కపెట్టనీకి

నీవి మున్నూరు

జీవితాలు కావాలె...

ఆద్యంతములు

ఖాళీగా వదలని

అవినీతి భూతం

వికటాట్టహాసం

నాలుక లేని

నాయకునికి

చేతులూ లేవు...

డొక్కనిండనీకి

జనం

రెండొందల

పెన్సన్ డబ్బులకు

క్యూలో

విదిల్చనీకి

ఇంక

ఎంగిలి మెతుకులూ

లేకుండా

నాకి పారేస్తున్న

నాయకుల

అరచేతి కింద

నీడ కూడా

భయపడి

దాక్కుంది...

కావుకావు మననీకి

కాకులూ లేవు

కరవనీకి

కుక్క పళ్ళకంద

బొమిక ఇరుక్కుంది

చల్ చల్ రే భాయి

జర దేఖో బహెన్

ఏక్ కఫన్

ఊంచా రహే హమారా...

వలస పక్షులు

ప్రతి దినం
ఒక జాతర ఇలా
మా రైల్వే స్టేసను కాడ

బుజాలకేవో రెక్కలు
మొలిసినట్టు అంతా
ఇలా దూరంగా సాగిపోతున్నారు...
ఊరు దాటి గడప దాటి రాని
మా గంగమ్మ, ముత్తాలవ్వ
సీతారాముల్నాయుడు
ఇలా నెత్తిన సత్తు ముంతల
గోనెతో సాగిపోతుంటే...

ఊరు దెయ్యమేదో తిరుగాడినట్టు
ఊరంతా తలుపులు మూసుకుపోయి
దప్పికకు సెంబుడు
నీళ్ళిచ్చే సెల్లెమ్మ లేక
గొంతు తడారిపోతోంది...

ఎన్ని పథకాలు పెట్టి
ఈ కడుపు మంటను
ఏమార్చ గలరు...

ఇలా మూటా ముళ్ళె
సరుదుకొని సాగిపోతున్న
వారు జన్మతః సంచార జీవులు కాదాయే..

ఇంటి కొచ్చిన అతిథికి
కడుపునిండా తిండి పెట్టి
పంపిన వారే
నేడిలా తమ పేగుల్ని
మెడకు సుట్టుకొని
సాగిపోయే రోజులొచ్చి
పొలాలు బీడులవుతుంటే ..

ఇక్కడ ఎక్కడెక్కడినుండో
వచ్చి బొగ్గు కుంపట్లు రాజేస్తామని
మా సుట్టు సేరిన పెద్దలు
వంతపాడుతున్న
గోడమీద పిల్లులు
ఇలా అంతా
మా బతుకులో
బుగ్గి పోయ జూసినోళ్ళే
మరి వాళ్ళ నోట్లో బుగ్గి పోసేదెప్పుడో...

ఈ వలసలాగి
మా నేల తల్లి
మల్లా పచ్చ సీర కట్టుకొని
నుదుట ఎఱ కుంకుంబొట్టు
పెట్టుకునేదెన్నడో...