Showing posts with label కవిత - ఆత్మీయత. Show all posts
Showing posts with label కవిత - ఆత్మీయత. Show all posts

Thursday, October 20, 2016

మరల కథ పాతదే!


వింటావా!
ఇంటికి చేరుతున్న వేళ దారిలో
గూడు నుండి జారి రెక్క విరిగిన పక్షి ఒకటి
చేతిలో పడింది
సున్నితమైన తన దేహం నా రాతి వేళ్ళ మధ్య
బాధగా మూలిగింది
ఒక దు:ఖాశృవు జారి తన రెక్కలను తడిపింది
ఒక మాట చెప్పనా
మరల మరల వెంటాడే
వేటగాడెవడో పొంచి వుండి చల్లిన
బియ్యపు గింజలు ఎప్పుడూ
గొంతుకడ్డం పడతాయి కదా?
కంటిలో పడిన ఇసుక రేణువు
గరగరలాడుతూ మసకబారింది పొద్దు
పిల్లలనెత్తుకు పోతున్న దొరలు తిరుగుతున్నారంట
తెలవారితే ఆ మడిచెక్కనెవరో తవ్వుకుపోతున్నారంట
ఉలికిపడకు ఇప్పుడంతా ఎవరి నిద్రలో వారు నటిస్తారంట
కలలు ఎవరి రెటినాపైనా ప్రతిఫలించని తీరు
కాసేపిలా ఒదిగి నిదురపో
రేపు ఈ కథ పాతదవుతుందిలే!!

Thursday, January 1, 2015

నేనిలా


ఏదో ఉత్సవ కోలాహలం
చుట్టూ హరివిల్లులా


ఇటువైపేదొ నలుపు తెలుపుల వర్ణ చిత్రం
ఆకాశమ్ నిండా కఫన్ లా


నువ్వొక్కడివే నిస్సహాయంగా 
దుఃఖపు చినుకులా


వడి వడిగా జారిపోతున్నట్టు కాలం 
పొడిబారిన మేఘంలా


తెగిపడిన చేతుల్నిండా యింత
దాహపు నాలుకలా


దేహమంతా చుట్టుకున్న నగ్న చర్మం
వలిచేస్తూ నువ్వలా

ఇంకొన్ని పూరేకులు దోసిలినిండా ఏరుకొని 
ఈ రాళ్ళ దారిలో పరుచుకుంటు నేనిలా!!

Tuesday, March 18, 2014

వాడో నవ్వుల దీపం

వాడెప్పుడూ అలా నవ్వుతూనే వున్నాడు
బాల్యం నుండి ఈ రోజు వరకు
వాడెప్పుడూ అలా వెన్నెలలా తెల్లగా నవ్వుతూనే వున్నాడు

దేహమంతా నరాలుదేరి కొవ్వన్నదే పట్టని పక్కటెముకలతో
నల్లగా నిగ నిగ లాడుతూ
వాడెప్పుడూ అలా ఇరిడి బొమ్మలా నవ్వుతూనే వుంటాడు

మట్టిని పిసికి మట్టిని పీల్చి మట్టిని తిని మట్టితోనే
బతుకంతా పెనవేసుకుంటూ
వాడెప్పుడూ అలా మట్టి దీపంలా నవ్వుతూనే వుంటాడు

నాతో పాటుగా వాడి వయసూ పెరుగుతూనే 
దూరంగా పోతున్న నన్ను చూసి
వాడు అలా నిటారుగా ఆకుపచ్చ చందమామలా నవ్వుతూనే వున్నాడు

వాడలా నవ్వుతూ వున్న సమయమే
నాకెప్పుడూ మరో వసంతాన్ని హామీ యిస్తూ
వాడితో పాటు నేనూ నవ్విన క్షణం నాలో వేయి దీపాలను వెలిగిస్తాడు
(తే 18/03/2014 దీ 10.20 PM)

Thursday, March 13, 2014

పాత చొక్కా


అవును ఆ పాత చొక్కా ఎప్పుడూ అలా
నా మనసు కొక్కేనికి వేలాడుతూనే వుంది

బొత్తాం వూడిన ప్రతి సారీ అమ్మ కళ్ళు చిట్లిస్తూ
సూది బెజ్జంలో ప్రేమ దారాన్ని చేర్చి కుడుతున్నట్టు

బస్సెక్కేటప్పుడు తోపులాటలో చినిగి వస్తే నాతో పాటు
తననూ ఆప్యాయంగా దగ్గరకు తీసుకొని నాన్న అతుకు వేస్తున్నట్టు

మాసి పోయినప్పుడల్లా నెమ్మదిగా పులుముతుంటే
రంగు వెలసిన జ్నాపకమేదో మసకగా కంటి నీటి పొర వెనక కదులుతున్నట్టు

యింకా వదలని పిట్ట రెట్ట మరక చెవిలో
ఆ కువ కువ వేకువనింకా పల్లవిగా ఆలపిస్తున్నట్టు

వీచే చల్లగాలిని ఆప్యాయంగా ఒడిసిపట్టి అలసిన
దేహానికి తన బిగువులో  కాసింత సేద దీరుస్తున్నట్టు

ఆ జేబులో దాచుకున్న గులాబీ రేకు
తననింకా ఆ మలుపుకు గురుతుగా దాచి వుంచినట్టు

ఎంత కాలమైనా ఆ పాత చొక్కా చిన్ననాటి వాసనలను
మడతలలో దాస్తున్న మంత్రపు దారప్పోగుల నేత నాకు!!

(తే 13/03/2014 దీ 08.09 PM )

Monday, December 9, 2013

ఇడియట్ పోస్ట్

 
ఎవరూ రారిప్పుడు
ఓ ఇడియట్ ని చూడ్డానికి

తెలీనితనమో
తెలివిలేనితనమో

పసిమనసో
మసి మనసో

తెలియక చేసిన
తెలిసి చేసినా

ఒఠ్ఠి మూర్ఖత్వమో
ఒంటరితనమో

వదిలెల్తావా
వదిలేస్తావా

ఎంగిలి పంచుకున్న
ఐస్ క్రీమ్ కరగకముందే

రావి ఆకు పై రాసుకున్న
బాసలన్నీ చెరిపేస్తావా

గడ్డకట్టిన ఎదపై
కాసింత నిదురరాని 
మెలకువ కాలేవా??

(పోరా ఇడియట్ అన్న నేస్తానికి)

Thursday, October 24, 2013

నల్ల కుందేలు పిల్ల..


నీ చుట్టూ పొడారినతనం మద్య ఇక్కడో చెలమ వూట వుబికితే బాగుణ్ణని
ఎంతలా చేతులు చాచి ప్రార్థించావు...

అరిగిపోయి మొండిబారిన నీ వేళ్ళు గరకుగా నా మొఖంపై యింత తడితనాన్ని
రుద్దుతూ నువ్వు కళ్ళలోకి చూస్తుంటే తూనీగ రెక్కలపైనుండి మళ్ళీ బాల్యంలోకి గెంతువేసినట్టైంది...

నీ మాసిన మసిబారిన కొంగును వేళ్ళకు చుట్టుకుంటూ నీ చుట్టూ అటూ ఇటూ
కాళ్ళ మద్య తిరుగుతూ నువ్వు విసుక్కోకుండా ఆగరా అంటూ యింత ప్రేమని ఉండగా చుట్టి
జేబులో కుక్కిన మరుక్షణం మాయమయి పరుగులెట్టిన క్షణాలన్నీ అప్పుడే యింత తొందరగా ఓ తుఫానులా అలా గాలికి ఒడ్డుకు చేరినట్టు నెరిసి నెర్రెలు బారిపోవడం ఎండమావే కదా??

దుఃఖాన్నంతా ఆకుదోనెలో మడిచి మాయ చేసినట్టు నీ కన్రెప్పల నల్ల వలయాల సుడిగుండాలలో దాగి
యిన్నేళ్ళ తరువాత కూడా మాంత్రికత ఏదో మింగివేసినట్టు వెదురు పొదల మాటున దాగిన నల్ల కుందేలు పిల్లలా కనబడనీయక మాయం చేస్తావు!!

అమ్మా నాకింత బాల్యాన్ని ప్రసాదించవూ మళ్ళీ మళ్ళీ పుట్టాలనుంది ఆ బాలింతరపు పరిమళం ఒక్కటే మరల మరల మనిషిని చేస్తుంది కదా??

Saturday, November 24, 2012

దీప కాంతి..


నువ్వొక్క పరిచయానివేనా?
నువ్వొక్క పలకరింపువేనా??

అలా వచ్చి ఇలా వెల్లిపోయే
ఉదయపు వాన తుంపరవా?

అలా మెరిసి ఇలా మాయమయ్యే
మెరుపు విల్లువా?

అలా గాలిని కోస్తూ సుదూరాన
వినపడే వెదురు గానానివా?

అలా చల్లగా మేనును తాకి
యిలా మరలిపొయె సమీరానివా?

కాదు నేస్తం!
కలలా కరిగిపొయే కాలానివి కాదు...


నా ఎద ప్రమిదలో నిత్యం వెలిగే
దీప కాంతివి నీవు...

(నా ఎదను తట్టిలేపిన ఓ మైత్రి బంధానికి ఏడాది పూర్తయిన వేళ ఈ అక్షర మాల)

Monday, September 17, 2012

ఓదార్పు సంతకం...


అలసినప్పుడు
గాలి తిమ్మెరలా తాకుతావు...

దాహం వేసినప్పుడు
అమృతపు చినుకువై కురుస్తావు...

ఒంటరితనం ఆక్రమించినప్పుడు
భుజంపై చేయివౌతావు....

అడుగు పడని నడకలో
జతగా పాదం కలుపుతావు....

గొంతు పెగలని పాటలో
రాగమై పల్లవిస్తావు....

వర్షించే కను రెప్పలపై
ఓదార్పు సంతకమౌతావు....

నలుపు తెలుపు కలల తెరపై
రంగునద్ది జీవం పోస్తావు....

నేస్తమా చివరి ఊపిరిదాకా
ఈ తడి ఆరనీయకు...
.

Sunday, September 16, 2012

కనబడుట లేదు....

అవును నువ్వు కనబడక
ఇలా గోడ మీద బొమ్మవయ్యావు....


నీ కన్న పేగు ఎన్ని పస్తులుందో!
నీ తండ్రి చేతిలో పని పడక గుండె నరం కోత పెడుతుంది....

నీ ఇంటి గుమ్మం
కన్నీరు కారుస్తూ తెరచుకున్న కంటి రెప్పయింది...

బాబూ!
నీ చిరునామా లేని నడక ఎందాక?

ఏ నిరాశ మబ్బు నిన్ను కమ్ముకొని
నిర్వేదపు సుడిగాలి నీ రెక్క పట్టుకు ఈడ్చుకు పోయిందో...

కనడని నీ రూపం
యిలా గోడపై చిత్రమై నా కలంలో కన్నీటి సిరా అయింది...

రారమ్మంటున్న
నీ ఆత్మీయుల పిలుపు నీ ఎదకి చేరాలని ఆశిస్తూ....

(
ఇలా గోడమీద కనబడుటలేదు అన్న ఫోటో చూసినప్పుడంతా మనసులో కలిగే భావం)

Sunday, August 5, 2012

ఊరు...



ఈ ఊరు విడిచి వెళ్ళ బుద్ది కాదెందుకో..

అవును పురిటి వాసనేసినప్పటినుండీ
అలవాటైన ఈ నేల ఈ గాలి ప్రతి శ్వాశలోను
ఇంకి దేహమంతా పరిమళిస్తూంది....

ఇవే ముఖాలు ఇవే మాటలు
అవే యాస అవే జీవితాలు
అవే అనుబంధాలు అవే స్నేహాలు
అవే కోపాలు అవే తాపాలు
అవే కొమ్మలు అవే కొండలు
అవే నదులు అవే రహదారులు
అదే రుచి అదే కమ్మదనం
అదే అమ్మతనం
అలా అంటుకు పోయిందెందుకో...

తెగని ఈ బంధం
ఎడబాటుకు ఓర్వలేదెందుకో
ఈ నెమ్మదితనం ఈ అమాయకత్వం
అలా గుండె చుట్టూ వెలుతురు గూడు కట్టుకున్నది...

ఏదో వలస పక్షిలా అద్దె రెక్కలతో ఎగిరి
ఆ నగరపు జనారణ్యంలో ఒక్కసారి
తిరిగి వచ్చినా ఇమడలేనితనం...

ఏదో పరాయితనం వెంటాడుతూ
పరుగులు పెట్టిస్తున్న ఆ పయనం
నిలవనీయదు ఆ కాంక్రీటు జంగల్ మధ్యన....

ఈ కాకి పిలుపు లేని ఉదయం తెల్లారనీయదు...
ఇక్కడి ఆవు అంబా అంటూ ఆప్యాయంగా
నాలుక చాపుతూ లేగ దూడను సాకేతనం అగుపడక
పాకెట్లలో బందీకానితనం పరుగులు పెట్టిస్తుంది....

ఇక్కడి వేప పుల్ల తీయదనం
పెదవుల చివరంటా రుచిస్తూ స్పృశిస్తూంది...

ఆకలి దప్పు;లు సహజంగా స్వీకరించే గుణం
ఎందుకో అడుగు బయటపడనీయదు...

ఈ నేలతో పేగు బంధం విడదీయరానిదిగా
ఏదో ఋషిత్వాన్ని ఆపాదిస్తూ
ముందరి కాళ్ళకు బంధం వేస్తూంది....

ఈ అమ్మతనం దూరం కానీయకు...


Monday, July 30, 2012

ముఖమల్ మూట...

నువ్వొస్తావని
ఆశగా కళ్ళలో వత్తులేసుకొని ఎదురు చూసా.....

మాటాడాలనుకున్నవన్నీ
గుండె గదిలో ముఖమల్ మూట కట్టి దాచుకున్నా....

నీతో కలిపి తిందామని
అటుకుల మిక్చర్ దాచి వుంచా...

ఇంతలోనే వచ్చావన్న
కబురుతో గాలి పరిమళించింది....

నువ్వు వత్తిగిలి అలా రాస్తూన్న
అక్షరాల తడి స్పర్శిస్తూనే వున్నా....

ఎదురెదురుగా నవ్వుతున్న నీ కళ్ళలోకి చూస్తూ
ఏళ్ళుగా వేళ్ళూనుకున్న కబుర్ల బాకీ తీర్చుకుందామనుకున్నా..

మళ్ళీ మనం కలుస్తున్నామని
అమ్మ నీకోసం దాచిన నాన్న యిచ్చిన విభూది పొట్లం అలానే మిగిలిపోయింది...

నువ్వు మళ్ళీ నీ రెక్కల గుర్రమెక్కి
మంత్రనగరికి మాయమవుతావని తెలిసి మూగబోయా...

మళ్ళీ నువ్వొచ్చేసరికి ఈ ఎండిన నదీపాయ వెంబడి
నేనిలా మిగిలి వుంటానా??


(మా ఊరు రాకుండానే మరలి పోతున్నానని అఫ్సర్ సార్ అన్నప్పుడు ఇలా మనసెందుకో బాధ పడింది. ఎవరి పనులలో వారు కరిగిపోతున్నామన్న ఆవేదన. సరే అనుకుంటూ ఓ దీర్ఘ శ్వాశ మిగిల్చినతనం నుండి యిలా తన ముందు)

Thursday, July 12, 2012

దగ్గరై దూరంగా...


ప్రతి క్షణం నీ తలుపు తడుతూనే వుంటా ఆర్తిగా...
కానీ నీవు తెరుచుకోవెందుకో??

రానన్న వారిని వెంట బర బరా ఈడ్చుకు పోతావు...
వస్తానన్న నన్ను గుమ్మానికీవలే వదిలేస్తావు...

ఎన్నాళ్ళిలా నిరీక్షించను??
ఎడారి తోవలో యింకిపోయిన నీటి చెలమలా...
కారడవిలో వెన్నెల కాంతి చొరబడని దారిలా...
చివరి నూనె బొట్టు కాలి కరిగిపోయిన వత్తిలా...

నీ గాఢ పరిష్వంగంలో హాయిగా శాశ్వతంగా నిదురపోవాలని ప్రార్థిస్తున్న నన్ను
యింత నిర్దయగా నీరవ
నిశీధిలో వదిలేయడం భావ్యమా??

మృత్యు స్పర్శలోని హిమత్వాన్ని నా నుదుటిపై ముద్రించరావా...

Thursday, June 21, 2012

కరచాలనం...


రెండు అరచేతుల కలయికేనా
కాదిది
రెండు హృదయాల చేరువ...

ఒకరికొకరి స్పందనను
ఎదలోతుల్లోకి కొనిపోయి
కళ్ళలో కాంతులు పూన్చి
చిరునవ్వుల వెన్నెలలు విరిసే
ఆ క్షణాలు
మరపురాని హృదయాలింగనాలు...

అలా రెండు చేతులు తాకగానే
జర జరా రక్త నాళాలగుండా
ఓ విద్యుత్తు ప్రసారమై
ఏనాటివో తీపి గురుతులను
మేల్కొలిపి కనుల ముందు
వెండి తెరపై చిత్రంలా పరచుకుంటాయి...

గట్టిగా వత్తిన స్పర్శతో
అంతరాళంలో అలముకున్న
అనుమానాపు పొరలు తొలగి
ఒక్కసారిగా అలాయి బలాయి
చెప్పుకుంటాయి....

అంధునికైనా కరచాలనం
నీ రూపును
నీ మనసును
చూపుతుంది కదా....

మిత్రమా!
తొడుగులన్నీ తొలగించి
ఎదనిండా స్నేహాన్ని ఊపిరి చేసుకొని
తొలకరి చినుకులా నవ్వుతూ
ఒక్కసారి చేయికలుపుమా...
(నేడు కరచాలనా దినోత్సవం సందర్భంగా)

Tuesday, June 12, 2012

పచ్చదనం..


బూడిదనింత దోసిట్లో తీసుకొని
ఇలా ఈ చెట్ల మధ్య చల్లుతూ
తిరుగుతున్నా...

ఏవో వెలుతురు పిట్టల గానంతో
చుట్టూరా ప్రకాశమై
మోడువారిన చెట్లన్నీ చిగురిస్తూ
ఆకాశమంతా బంగరు రంగు
అద్దినట్లు కాంతివంతమయింది...

ఇదెవరిదో వృక్ష ప్రేమికుడిదిలా వుంది!
చేతుల్నిండా పచ్చదనం అంటుకుంది...

Tuesday, May 15, 2012

ఆహ్వానిద్దాం....



ఆహ్వానిద్దాం
దేహద్వారాలన్నీ తెరిచి
ఎండనూ వాననూ చలిని
తడి పొడిల సంగమాన్నీ
అన్నింటినీ
ఆహ్వానిద్దాం....

అవును
ఆహ్వానిద్దాం...
తలుపులు బార్లా తెరిచి
గుండె గది మూలలన్నీ తెరచి
అగరు బత్తీ పరిమళాన్ని
సన్నజాజుల వాసననీ
మల్లె పూల గుబాళింపునీ
గులాబీ రేకుల మృధుత్వాన్నీ
మొగలి రేకుల సువాసననీ
ఆహ్వానిద్దాం...

ఇప్పుడు
ఆహ్వానిద్దాం...
కనుల వాకిట మూయని
కన్రెప్పల తలుపులు తెరిచి
నలుపు తెలుపుల సంగమాన్ని
ఏడేడు వర్ణాల మిశ్రమ ఇంద్రధనస్సునీ
ప్రతిఫలిస్తున్న సమస్త వర్ణాల
ప్రతిబింబాన్ని లోలోపల
గోడలన్నీ అలికి ముగ్గు వేస్తూ
ఆహ్వానిద్దాం....

తప్పనిసరిగా
ఆహ్వానిద్దాం....
తెల్ల బడుతున్న మీసాన్ని
ఎండబడుతున్న చర్మాన్ని
పరుగులెత్తిన కాల చక్రానికి పడ్డ
అడ్డంకుల ముళ్ళనీ
కనుగుడ్లపై అలుకుతున్న తెల్లపొరనీ
గుండె కవాటానికి పడుతున్న చిల్లునీ
నవరంధ్రాల గుండా లోనకు
లోలోనకు పొగచూరుతున్న కాలాన్ని
ఆనందంగానే ఆహ్వానిద్దాం...

రండి
ఈ మలుపులో
కాసింత విశ్రమించి
ఊపిరి పీల్చుకునే సాయం సంధ్యవేళ
ఆమె చేతిలో చేయి వేసి
కాసేపు ఇక్కడ
చిగురించిన ఈ చింత చిగురు
లేతదనాన్ని ఆమె వేలి చివర
స్పృశిస్తూ
అరి పాదాల గుండా పాకుతున్న
పచ్చిక మెత్తదనాన్ని
ఆస్వాదిస్తూ
ఆహ్వానిద్దాం...

రా నేస్తం...
ఎత్తిపట్టిన కత్తితో మృత్యువుతో
పెదవి చివరంటా తొణకని
చిర్నవ్వుతో యుద్ధం చేద్దాం...

Sunday, May 13, 2012

పొడుస్తున్న పొద్దులో..











ఒక్కోసారి
అంతే..

తను పెరిగి పెద్దవాడైనా
తన వెనకే నడవాలని
తన నీడనే వుండాలని
కోరుకుంటుంది మనసు...

కానీ
నా లాంటి
అమ్మలనెందరికో
పుత్ర వాత్సల్యాన్ని తీర్చే
కొడుకుగా నడుస్తూ
వెళతావని ఊహించలేదు...

నాకు నీ రాజకీయ ప్రకటన
అర్థం కాలే..
కానీ అర్థాకలితో నిదరోయే
ఎన్నో కాలిన పేగుల వాసన
దానిలో కనబడి
నిన్ను తలచిన ప్రతిసారీ
నా పేగు కదిలింది...

ముంగిట వున్న
మామిడి చిగురువేసి
పూత వచ్చి పిందెలన్నీ
పండ్లుగా మారిన ప్రతిసారీ
గుర్తుకొస్తూనే వుంటావురా...

పొలం గట్లపై
లేడి పిల్లలా దుంకుతూ
తల్లి ఆవు వెనక
పరుగుపెట్టే లేగ దూడ
లేత గిట్టల్ని చూసినప్పుడంతా
యాదికొస్తావురా...

తొలకరి చినుకు పడి
మట్టి పురిటి వాసన
వేసిన ప్రతిసారీ
నీ తొలి పిలుపు
మెదిలి కన్న
పేగు మెలిపెడ్తుందిరా..

నీవు చెప్పే మాటలన్నీ
పాడే పాటలన్నీ
వినబడీ చనుబాలధార
కడుతుంటే
కన్నీళ్ళింకినది గుండెల్లోకాదని
తెరిపినిస్తుంది...

ఒక్కొక్కరు ఒక్కో మాటాడుతూ
తూట్లు పొడవాలని చూస్తుంటే
నీ గుండెనిబ్బరం చూసి
అమ్మనైనందుకు
గర్వంగా వుంటుంది...

నీవలాగే
నిరంతరమూ ఎక్కుపెట్టిన
విల్లులా నిలిచి
పోరుసల్పాలని
ఆశపడుతూ
పొడుస్తున్న
పొద్దులో వెతుకుతు...

Sunday, April 1, 2012

బంధం..



ఆకలి
అన్నం
మనల్ని
కలిపే బంధం..

గూడు లేనితనం
గుండెలో పసితనం...

నిరంతరం నిలిపే
మమత
అమ్మ తోడుగా
పెరిగే స్నేహం...

ఈ నేలపై
జానెడు జాగా సొంతం
లేని నిరాశ్రయత..
కాలం నిర్దాక్షిణ్యత...

ఏమైనా
నీకూ నాకూ
ఓ పిడికెడు మెతుకులే
చాలు మళ్ళీ మళ్ళీ
పిడికిలెత్తి
నిలబడటానికి...

Friday, March 30, 2012

జ్వరం...





ఏమైందో తనువుకు
నా అణువుకు
మనసుకు
ఆత్మకు
జ్వర జ్వలితమై
మండుతున్నది...

ఇది ఒట్టి దేహానికా
ఆత్మ కరవైన
మనసుకా...

నీవు లేని ఈ క్షణాలన్నీ
నన్ను నిప్పుల కొలిమిలో కాల్చుతున్నా...

ఏదో తెలియని
చేదుతనం నాలుకను అంటుతున్నా...

గుండె గది మూలల్లో దాగలేని
దాచలేని ఓ మూల్గు
తీ
య
గా...


Tuesday, March 20, 2012

టక్ టక్...టక్ టక్...



నువ్ టక్ టక్ మంటూ కిటికీ అద్దంపై
శబ్ధిస్తూ నిద్రలేపే ఉదయం మాయమై
నేడు నా కలత నిద్ర సాగుతున్నది
మిత్రమా....

నీవంటూ మాయమవుతున్న
సమయాన మా చెవులు
చిల్లులు పడుతూ మోగుతున్న
సెల్ శబ్ధ కాలుష్యం నిన్ను
మాయం చేస్తూ
మాకు ఎడారి బీడును వాగ్ధానం చేస్తున్నది మరిచిపోతూ
కాల్పనిక లోకంలో బతుకుతున్నాం...

బాంధవ్య రాహిత్యాన్ని
గుర్తు చేస్తున్న
నీ రాలిపోతున్న ఈక
నా మెదటి గూటిలో
ఓ సజీవ సాక్ష్యం....

నువ్వు లేని సంక్రాంతి ముగ్గు
వర్ణం కోల్పోయి పాలిపోయింది...

నువ్వు ఎంగిలి పడని వరి కంకులు
రుచిని కోల్పోయి గడ్డిగా మిగిలాయి...

రా నేస్తం...
అని పిలవాలని వున్నా
చేస్తున్న ద్రోహం గొంతులో
పలకని నిశ్శబ్ధ పిలుపై
మూల్గుగా...


(నేడు పిచ్చుకల దినోత్సవం సందర్భంగా)

Sunday, March 4, 2012

ఊహల అలలపై



నీ ఊహల అలలపై పాలనురుగునై
నేను తేలియాడుతున్నా...

నీ మాటల వారధిగా కన్నీటి కడలిని
ఒంటి చేత్తో ఈదేస్తూన్నా...

నీ స్నేహ పరిమళంతో
నిండిన నా జగత్తును
అపురూపంగా సృష్టించుకున్నా...

నీ పలకరింపు కరవైన వేళ
పాతాళంలోకి నెట్టి వేయబడ్డట్టు
ఓ నిరామయ స్థితికి లోనవుతూ...

పో...రా అంటూ
నువ్వు ఆప్యాయంగా పలికిన
మాట నా తలపై అమ్మ చేయివేసి
నిమిరినట్టు కళ్ళలో సన్నని పొర...

మాటల యుద్ధం మద్యలో
ఓ అమృతపు జల్లులా
ఒరేయ్!
భద్రంరా.. అన్న మాట
నన్ను నిలబెడుతోంది నేస్తం...

పరాయితనం లేని మన మధ్య
ఏ అనుమానపు సుడిగాలీ సోకకూడదని
నా నిరంతర తృష్ణ....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...