దిగంతాలకావల...

దిగంతాల చివరాఖరు అంచుపై
నువ్వూ నేనూ..

ఏ మాలిన్యమూ అంటని
ఏ కాలుష్యమూ సోకని
ఏ కాఠిన్యమూ తాకని
నవ్వుల కాంతులు పూయిస్తూ..

దేహమంతా సంతోషపు
రెక్కల సవ్వడి వీవెనగా...

మనకు మనమే
రారాజుగా
ఈ ఆకాశపుటెడారిలో
ఆర్థ్ర వర్షపు జల్లులలో
తడుస్తూ
దాహార్తిని తీర్చుకుంటూ....

ఎలుగెత్తి స్వేచ్చా నినాదం
ఆద్యంతాలు పిక్కటిల్లేలా
చేస్తూ...

ఒక్కో అణువూ
దేనికదే విడివడి
దానికదే ఏకమవుతూ
సాగుతున్న
ఈ అనంత పయనంలో
సమూహంలో
ఒంటరి బాటసారిగా....

మన్నించు నేస్తమా

నీ పరిచయంతో
ఎన్నో వేసవిల తరువాత
కురిసిన వాన చినుకులలో
తడిసినట్టుగా గుండే ఝళ్ళుమన్నట్టై
ఎన్నటికీ వీడని స్నేహ బంధంగా
బాసలు చేసుకుంటూ
పయనిస్తున్న వేళ
ఓ చిరు మాటతో
నిన్ను నేను
బాధించాను...

నాలుక జారిన మాట
వెనక్కు తీసుకోలేనిది...

అయినా
పుడమి వలె ఓరిమి
సొంతమైన నీవు
క్షమిస్తావని
ఆశగా
ముకుళిత హస్తాలతో
నీ ముందు...

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు...

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
విరిగిపోవాల్సినవే అన్నీ...

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
కూలిపోవాల్సినవే అన్నీ....

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
కరిగిపోవల్సినవే అన్నీ...

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
నలిగిపోవాల్సినవే అన్నీ...

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
బద్ధలు కావాల్సినవే అన్నీ...

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
రాలిపోవాల్సినవే అన్నీ....

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
బూడిదైపోవాల్సినవే అన్నీ...

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
ఐక్యం కావాల్సినవే అన్నీ...

ఎదను ప్రమిదను చేసి...

ఔనంటే కాదంటావు...
ఏమన్నా తప్పంటావు!

ఇంకేం చెప్పను??
ఎలా చెప్పను??

చీకటి నీడలో ఒంటరిని చేసిన
నెలవంక వెనకాల నడకనై..

కనురెప్పల వంతెనకింద
నల్ల రేఖనై కరిగిపోయా...

ప్రమిద క్రింద దాగిన నీడనై
నీ వెలుగు కొరకై....

ఉబికే కన్నీళ్ళను ఉగ్గబెట్టి
నెత్తురు చిమ్మిన ఎదను
ప్రమిదగా చేసి ఇలా మిగిలా....

నీ కంటి వెలుగుతో
వెలిగిస్తావో శపిస్తావో...

ఏమనను?
ఏమైపోను??

ఆర్తి...

ఇప్పుడో చినుకు రాలితే బాగుండు!
ఎర్రగా కాలిన పెనంలాంటి
దేహంపై జిల్లుమంటూ...

ఇప్పుడో గాలి తిమ్మెర వీస్తే బాగుండు!
ఆరిపోతున్న
ప్రాణం లేచి వచ్చేట్టు....

ఇప్పుడో కోయిల కూస్తే బాగుండు!
రొద పెడుతున్న చెవులలో
తీయని గొంతులా...

ఇప్పుడో కరచాలనం కోసం ఆర్తిగా!
దేహమంత చేతులతో
ఎదురుచూపు...

ఇప్పుడో పలుకరింపు కోసం వెర్రిగా!
మనసున మంచుపూలు
పూచేలా...

వెతుకులాట.....!

ఇక్కడేదో పోగొట్టుకున్నాను అని మనసులో గుబులు...
దిగంతాలు వెతికినా కానరాదేమీ......

పోగొట్టుకున్నదేదో తెలియనిదే ఏమని వెతకను.....
ఆగని ఆరని వెతుకులాట.....

చేతిలో లాంతరు పొగ మారి మసక బారుతున్నా
దేహమే ఓ నేత్రమై వెతుకుతున్నా....

లోలోపల గాఢమైన సాంద్రమైన సంద్రంగుండా
అలల తెప్పలపై కదులుతూ....

అమేయమైన దీర్ఘ నిర్నిద్ర రాత్రుల గుండా
చీకటి సాలెగూడు తెరలను తెంపుకుంటూ.....

నేతగాని మునివేళ్ళ మధ్య గుండా
విడిపోతున్న దారాల ముడులులా....

సుడిగుండాల మధ్య నుండి
పైపైకి దూసుకు వస్తున్న వేటగానివోలె......

సన్నని వెన్నెల కిరణమొకటి రహస్య దారుల గుండా
ప్రభవిస్తూ....

సరిహద్దులకావల!!!

ఎప్పుడూ మెడపై ఓ అపనమ్మకపు
కత్తి వేలాడుతూనే వుంటుంది!
దీనికంటే ఉరి నయం కదా...

మనుషుల మధ్య ఓ
తెల్లని పొరలాంటిదేదో మసకగా
ఏర్పడి వేరుచేయడం
ఎంత విషాదమో కదా..

చిర్నవ్వుల మధ్య
ఏదో దాగున్న నిశ్శబ్ధం మౌనంగా
రోధిస్తుంటే భాధే కదా..

కలకూ కలకూ మధ్య
మెలకువలో ఓ ఉలికిపాటు
తెరచాపనెవరో చించిపారేసి
నడిసంద్రంలో నావను ముంచేసినట్టు

దూరానికి దూరానికి మధ్య
గీసిన సరిహద్దు రేఖల కావలి
కాదా ఈ నిట్టూర్పు!

ఆమెను....

ఆమెను
అనువదించే
సాధనముంటే ఎంత బాగుణ్ణు!!

అనుభవమొక్కటే
తుది కాకూడని
అనంత సాగర మధనం!!

చివరిగా
ఊపిరి నిలిపిన చోట
మొలకెత్తుతూనే వుంటుంది!!

ఒలికిపోతూ...

ఒక్కోసారి
బయలుదేరిన చోటనే
మరచిపోయినట్టు
ఏదో మిగిలిపోయినట్టు
కంటిమూలలో ఓ నీటి బిందువు కదలాడుతూ
ఊపిరినీయక గుండె గదిలో ఉక్కపోత....

ఓ చెలిమి దాటిపోయి మిగిల్చిన
చెమ్మ ఎడారిలో ఆవిరవుతున్న
ఒయాసిస్సులా....

కరిగిపోతున్న వెన్నెల
అనంత సాగరంలో ఓ మంచు బిందువులా
ఒలికిపోతూ....

నిశ్శబ్ధ సంగీతం..

ఇక్కడెవరో సన్నని తీగలను
నిశ్శబ్ధంగా మీటూతూ
రక్తజ్వలన సంగీతాన్ని ఆలపిస్తున్నారు...

ఒక్కో మెట్టులోనూ ఎగుడు దిగుళ్ళ
వంపులతో గుండెను చిలకబడ్తుంటే
దేహమంతా విద్యుత్ ప్రవహిస్తూ
తీవ్ర ప్రకంపనలతో కుదుపు....

కనులముందు కురుస్తున్న
ధారలో చూరంటిన జ్నాపకమొకటి
వేలాడుతూ నెత్తురోడుతూ
పచ్చిగా మిగిలి వున్నానన్న
బాలింతరపు వాసనేస్తూ....

సింహనాదం...

నిర్బంధాలు కూల్చివేయబడనీ...
నిషేధాలు నిర్జింపబడనీ...
విద్రోహాలు పాతరేయబడనీ...
నీడల చారలు వెలుగుతో నింపబడనీ...

దేహమే ఉక్కుపిడికిలై
సింహనాదం చేస్తూ
విజయకేతనం దిగ్దిగంతాలు ఎగరనీయి....

అసంపూర్ణ పద్యం...

జ్నాపకాలన్నీ గోడలో
మేకు వేసి వేలాడగట్టలేని నిస్సహాయత...

అలా తెరచాప చిరుగులతోనే నావలో పయనం
విరిగిపోతున్న తెడ్డు అలా ముందుకు నెట్టుతూ...

గాలి ఊసులేవీ వినబడనీయక ఉక్కపోతవేస్తూ
సంద్రం మధ్యలో దాహంతో నాలుక పిడచకట్టుతూ...

గొంతులో పాట సుళ్ళు తిరుగుతూ మూలుగుతూ
విరిగిన పాళీ రాయలేని ప్రేమలేఖ జేబులో సగం ముక్కలా...

మబ్బులన్నీ ఒక్కసారిగా దండుగా విసురుగా వస్తూ....
కంటిపై రేఖా మాత్రంగా విద్యుత్ కాంతి మసకబారుతూ....

కలలన్నీ సగానికి విరిగిపడుతున్న అలలై తీరాన తలబాదుకుంటూ...

వెలిసిన రంగులద్దిన ఆకాశం మసక చీకటిలో వెలవెలబోతూ
ఇదో అసంపూర్ణ పద్యంలా కరిగిపోనీయని మంచుగా యిలా....

భారం

ముప్పిరిగొన్న ఆలోచనలు!
మదిలో కమ్ముకున్న కారు మేఘాలు....

ఏదో కీడు శంకిస్తూ మనసంతా బాధగా మూలుగు
జవసత్వాలన్నీ సడలి ప్రాణం గిలగిలలాడుతున్నట్టు...

కాలం అక్కడే ఆగి వెక్కిరిస్తున్నట్టు...
గూడు అల్లిక మాని సాలెపురుగు కంట్లోకి చూస్తున్నట్టు...

ఉబకని కన్నీటి చుక్క కంటిపాపకు అడ్డంగా...
కాలికింద నేల బద్దలౌతూ లాక్కుంటున్నట్టు...

పండిన ఆకు నేలరాలజూస్తున్నట్టు
గాలి నిశ్శబ్ధాన్ని బిగబట్టి ఆగిపోజూస్తున్నట్టు....

గుండెలపై భారంగా ఏదో అణచిపెట్టినట్టు
ఇలా ఈ దినం ముగియనీ...

ఆదర్శం....

దేహమంతా గాయాల మయమైనా
పాడే వేణువు ఆదర్శం కావాలి....

నిర్బంధం ఎంతగా ఉక్కుపాదం మోపినా
గొంతు చించుకు వచ్చే నినాదం కావాలి...

నిషేధాలు ఎన్ని ఇనుప తెరలల్లినా
పొద్దు పొడుపులా పొడుచుకు వచ్చే వాక్యం కావాలి....

పెడరెక్కలు విరిచికట్టి కళ్ళలో గుండు సూదులు గుచ్చి
గుండెల్లో గురిపెట్టినా సత్యం వాక్కు కావాలి....

పాటల పల్లవిలో ప్రతి చరణంలో
నీ హృదయం నిక్షిప్తమై అజరామరం కావాలి....

(ఇలా రాసి చాలా రోజులయ్యింది...)

దేహమే ఓ నేత్రమై...

ఇక్కడేదో పోగొట్టుకున్నాను అనుకొని ఒక్కటే మనసులో గుబులు...
ఎక్కడ వెతికినా కానరాదేమీ......

పోగొట్టుకున్నదేదో తెలియనిదే ఏమని వెతకను.....
అయినా ఆగదే వెతుకులాట......

చేతిలో లాంతరు పొగ మారి మసక బారుతున్నా దేహమే ఓ నేత్రమై వెతుకుతున్నా....

లోలోపల గాఢ మైన సాంద్రమైన సంద్రంగుండా అలల తెప్పలపై కదులుతూ....
అమేయమైన దీర్ఘ నిర్నిద్ర రాత్రుల గుండా చీకటి సాలెగూడు తెరలను తెంపుకుంటూ.....

నేతగాని మునివేళ్ళ మధ్య గుండా విడిపోతున్న దారాల ముడులులా....
సుడిగుండాల మధ్య నుండి పైపైకి దూసుకు వస్తున్న వేటగానివోలె......

ఇంతలో సన్నని వెన్నెల కిరణమొకటి దారుల గుండా వెలుతురు నింపుతూ.......

(అసంపూర్ణం)

ఇప్పుడో వాక్యం కోసం వెదుకుతున్నా.....

ఇప్పుడో వాక్యం కోసం వెదుకుతున్నా....

మనసులోని వ్యాకులతను పారదోలి
వెలుగును నింపే వాక్యం కోసం...

అక్షరారణ్యంలో లేలేత చిగుళ్ళుగా
విచ్చుకునే వాక్యం కోసం.....

మడుగులోంచి విచ్చుకునే స్వచ్చమైన
పద్మంలాంటి వాక్యం కోసం....

ఆలోచనల సాలెగూడును తెంచుకు వచ్చే
దివిటీలాంటి వాక్యం కోసం....

ఎదనిండా నిబ్బరాన్ని నింపే
స్నేహితుని లాంటి వాక్యం కోసం....

రారమ్మని హృదయమంతా ప్రేమ నింపే
ప్రేయసిలాంటి వాక్యం కోసం....

నరాలలో లావాను పరుగులెత్తించే
అగ్నిపునీతలాంటి వాక్యం కోసం....

కోటి నినాదాల హోరును వినిపించే
కాంతిపుంజంవంటి వాక్యం కోసం
వెదుకుతున్నా...

.....

కాసింత విశ్రమించనివ్వండి

కాసింత విశ్రమించనివ్వండి..

సెల్ మోతల ట్రింగ్ ట్రింగ్ లనుండి
అనవసరపు సందేశాల దాడులనుండి
కాసింత విశ్రమించనివ్వండి...

నవనాడులూ కుంగదీసినట్లు
వినిపించే రణగొణ ధ్వనుల మధ్యనుండి
కాసింత విశ్రమించనివ్వండి...

కనులముందు కదలాడుతున్న
రక్త సిక్త గాయాల నుండి
కాసింత విశ్రమించనివ్వండి...

ముప్పిరిగొన్న మానసిక స్థితి నుండి
కాసింత విశ్రమించనివ్వండి...

కనులలోయలో కరిగిపోని కలలనుండి
కాసిన్ని కలవరింతలనేరుకొని కతలు గుచ్చ
కాసింత విశ్రమించనివ్వండి...

నరాలనన్నీ కూడదీసుకొని
వింటినారిలా సంధించి మరలా గురిచూసి
కొట్టడానికి కాసింత విశ్రమించనివ్వండి...

ఓ గురుతు

ఓ గురుతు

నిన్నో మొన్నో చూసినట్టుగా వుందిప్పటికీ...

ఆ నవ్వు అమావాస్య వేళ ఓ వెన్నెల
సంతకం

మాటాడుతుంటే సెలయేళ్ళ గల గలలకే అసూయపుట్టేలా కతల
ఊట...

చుట్టూ పూల రేకుల నవ్వుల
వాన....

గొప్ప నమ్మకమిచ్చే ఆ కరచాలనపు
స్పర్శ....

కలల పందిరి కింద వెన్నెల క్రీనీడల
సరాగం....

మనసంతా కమ్ముకున్న ఓ ఆనంద
తాండవం....

సన్నద్ధమౌతూ...

దూరంగా సుదూరంగా
గాలిలో అలా తేలియాడుతూ
వస్తున్న వేణు నాదం
పర్వత సానువులన్నీ చెవివొగ్గి ఆలకిస్తున్నాయి

గూడెంలో ఈ మూల లయగా
మోగుతున్న తుడుం...

చలిని దహిస్తూ
ఎర్రగా కాలుతున్న కొరకంచు.....

వెన్నెల దీపం చుట్టూ పదం పాడుతూ
జతగా కదులుతున్న పాదాలు.....

గుండెల్లో బాధను ఆత్మీయతను కలగలిపి
సన్నగా విడుస్తున్న ఊపిరి స్వరం తోడుగా...

రేపటి ఉదయానికి
వింటిని సవరించుకుంటూ అతడు....

ఉక్కపోత!

ఉక్కపోత !
లోనా బయటా ఒకటే ఉక్కపోత...

ఒక చల్లని గాలితిమ్మెర కోసం
ఆత్రంగా కలియదిరుగుతున్నా...

మైమరిచి పోయేంతటి గాఢత కోసం
పలుచని పొరలన్నీ కోసుకుంటూ వెలుతున్నా...

అక్షరాలను అటూ ఇటూ పేరుస్తున్నా ఏ
రెండూ కలవక విరిగిపోతున్న వైనం కలవరపెడుతోంది...

నరాల దారాలగుండా వడుకుతూ అల్లుతున్న
సన్నని వస్త్రంలో గాలి దూరక ఉక్కపోత...
తప్పని ఉక్కపోత.....