ఇంక్విలాబ్ జిందాబాద్..

మీరు వేలాడిన ఉరికొయ్యలు
నిజాన్ని మోయలేక విరిగిపడ్డాయి...

మీరిచ్చిన సంపూర్ణ స్వేచ్చా స్వాతంత్ర్యాల
పిలుపు యింకా బాకీ పడే వున్నాం...

మీ కలలన్నీ ఉరికొయ్యకు వేలాడగట్టి
వాడి కోటు చేతుల్లో దూరిన వీడి ద్రోహం సజీవంగానే వుంది...

సమాధుల దగ్గర నెత్తురంటిన చేతుల్తో
విసిరే పువ్వులు సగం కాలిన వాసనేస్తున్నాయి...

మీ పెదాలపై విరిసిన మీ చిర్నవ్వు
వాడి గొంతులో తూటా....

సంకెళ్ళతో ఒరిసిన మీ చేతి గాయం
యింకా సలపరమెడుతూనేవుంది...

ఒరిగిపోని మీ చేతిలోని
ఝెండా నేడు లక్షలాది చేతులు అందుకొన్నాయి...

కదం తొక్కుతూ మీరాలపించిన విముక్తి గీతం
పల్లవిస్తూనే వుంది...

భగత్ సింగ్ రాజగురు సుఖదేవ్
అమరులైన మీ త్యాగం హిమాలయాల కంటే ఎత్తైనది...

ఇంక్విలాబ్ జిందాబాద్
ఒకే ఒక్క నినాదం...

ఆమెతో నేను...

నీ భావాల పుష్పక విమానంలో పయనిస్తున్న
నేను ఈ లోకాన ఏకాకిగ యిలా ఒదిగివుండటాన్ని
నాకై నేను విధించుకున్న శిక్షకాక మరేమని
ప్రశ్నిస్తున్న అంతరంగం ఎదుట అపరాథిగా నిలబడి
నీ కోటి కాంతుల చూపుతో బంధ విముక్తిన్ని గావిస్తావని
ఈ శాపగ్రస్త శిలువపై నుండి విడివడని అరచేతులతో
ప్రార్థిస్తున్నానన్నది నీకు తెలిసినా
నీవున్న అచంచల స్థితినుండి గ్రహించినా
ఓ అందమైన అబద్ధంగా అద్దం ముందు
యిలా నన్ను నిలిపి వుంచావన్నది సత్యం కాదా...

గుడ్డులోంచి చిరు పక్షి బయటపడే
ఆనందమయ సందర్భంలాంటి వేకువ కోసం
నేను నిరంతరం ధ్యానిస్తున్నానన్నది
నీ కను రెప్పలకావల దాగివున్న కలల
వెలుగులో దృగ్గోచరమవుతూ
నీ హృదయ తంతృలాలపిస్తున్న
ఉదయ రాగ సంగీత ఝరిలో
వింటూ తొలగించలేని ముసుగులో...

నేస్తమయిన శుభ వేళనుండీ
నా మాటలో వినబడలేదా
నా గుండె నిజాయితీ....

రహస్య తంత్రుల గుండా
మన సంభాషణల మధ్య విస్తరిస్తున్న
సమ భావ దీప కాంతులు
పూయిస్తున్న ప్రేమ పుష్పాల పరిమళం
నీ సిగలో తురుముతూ
శ్వాసిస్తున్నానీ పరిమళం....

అనుమానపు మబ్బు తెరలు తొలగి
పున్నమి వెన్నెల కాంతులు పూచే క్షణం కోసం
ఆర్తిగా ఓ కన్నీటి చుక్క రాలుతూ..

టక్ టక్...టక్ టక్...

నువ్ టక్ టక్ మంటూ కిటికీ అద్దంపై
శబ్ధిస్తూ నిద్రలేపే ఉదయం మాయమై
నేడు నా కలత నిద్ర సాగుతున్నది
మిత్రమా....

నీవంటూ మాయమవుతున్న
సమయాన మా చెవులు
చిల్లులు పడుతూ మోగుతున్న
సెల్ శబ్ధ కాలుష్యం నిన్ను
మాయం చేస్తూ
మాకు ఎడారి బీడును వాగ్ధానం చేస్తున్నది మరిచిపోతూ
కాల్పనిక లోకంలో బతుకుతున్నాం...

బాంధవ్య రాహిత్యాన్ని
గుర్తు చేస్తున్న
నీ రాలిపోతున్న ఈక
నా మెదటి గూటిలో
ఓ సజీవ సాక్ష్యం....

నువ్వు లేని సంక్రాంతి ముగ్గు
వర్ణం కోల్పోయి పాలిపోయింది...

నువ్వు ఎంగిలి పడని వరి కంకులు
రుచిని కోల్పోయి గడ్డిగా మిగిలాయి...

రా నేస్తం...
అని పిలవాలని వున్నా
చేస్తున్న ద్రోహం గొంతులో
పలకని నిశ్శబ్ధ పిలుపై
మూల్గుగా...

(నేడు పిచ్చుకల దినోత్సవం సందర్భంగా)

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు...

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
విరిగిపోవాల్సినవే అన్నీ...

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
కూలిపోవాల్సినవే అన్నీ....

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
కరిగిపోవల్సినవే అన్నీ...

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
నలిగిపోవాల్సినవే అన్నీ...

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
బద్ధలు కావాల్సినవే అన్నీ...

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
రాలిపోవాల్సినవే అన్నీ....

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
బూడిదైపోవాల్సినవే అన్నీ...

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు
ఐక్యం కావాల్సినవే అన్నీ...

ఎదను ప్రమిదను చేసి...

ఔనంటే కాదంటావు...
ఏమన్నా తప్పంటావు!

ఇంకేం చెప్పను??
ఎలా చెప్పను??

చీకటి నీడలో ఒంటరిని చేసిన
నెలవంక వెనకాల నడకనై..

కనురెప్పల వంతెనకింద
నల్ల రేఖనై కరిగిపోయా...

ప్రమిద క్రింద దాగిన నీడనై
నీ వెలుగు కొరకై....

ఉబికే కన్నీళ్ళను ఉగ్గబెట్టి
నెత్తురు చిమ్మిన ఎదను
ప్రమిదగా చేసి ఇలా మిగిలా....

నీ కంటి వెలుగుతో
వెలిగిస్తావో శపిస్తావో...

ఏమనను?
ఏమైపోను??

ఆర్తి...

ఇప్పుడో చినుకు రాలితే బాగుండు!
ఎర్రగా కాలిన పెనంలాంటి
దేహంపై జిల్లుమంటూ...

ఇప్పుడో గాలి తిమ్మెర వీస్తే బాగుండు!
ఆరిపోతున్న
ప్రాణం లేచి వచ్చేట్టు....

ఇప్పుడో కోయిల కూస్తే బాగుండు!
రొద పెడుతున్న చెవులలో
తీయని గొంతులా...

ఇప్పుడో కరచాలనం కోసం ఆర్తిగా!
దేహమంత చేతులతో
ఎదురుచూపు...

ఇప్పుడో పలుకరింపు కోసం వెర్రిగా!
మనసున మంచుపూలు
పూచేలా...

ట్రిగ్గర్

వాడు
అడవిలోలోపల చొరబడ్తున్నాడు...
అడవితల్లిని చెరబట్టజూస్తున్నాడు...

పుట్టకొకరిని చేసి ఏరివేయాలని
ముందుకు దూసుకు వస్తున్నాడు....

యుగాలుగా దాగిన మూలుగులను
పీల్చి పిప్పిచేయడానికి
వేగంగా వేగ వేగంగా జొరబడుతున్నాడు...

వడి వడిగా మరఫిరంగులు గురిపెడుతూ
ఆబగా ఆకాశంనుండి చూస్తూ
ఆకుపచ్చ చందమామను వేటాడచూస్తున్నాడు

చేతిలో శిలకోలకు పదును పెడుతూ
నేనిక్కడ ఆంబుష్ లో కూచున్నా...

కర కరమని ఆకు సవ్వడి చేస్తూ...
కిచ కిచమని కోతిపిల్ల వాడి రాకను చూపుతోంది....

ఇప్పుడు అమ్మ గురించి ఆలోచిస్తే
వాడు అమ్మ స్తన్యాన్నే అమ్మజూస్తున్న వాడు....

ట్రిగ్గర్ పై వేలుబిగుసుకుంది..........

ఆకుపచ్చ చందమామ

వాడి కిరాయి తుపాకీకెప్పుడూ
ఒకటే ధ్యాస
త్వరగా చంపి కళ్ళపై బియ్యం ఏరుకుందామని...

మాదొకటే ఆశ!
ఈ లేలేత పసి ప్రాణం
పచ్చగా ఎదగాలని
పచ్చదనం నిండుగా పరచుకోవాలని
నవ్వుల వెన్నెలలు విరబూయాలని...

తెల్లవారిపోయింది...

ఈ రాతిరి సందమామను
చంకనేసుకు తిరిగొద్దామని
లేచా....

అందినట్టే అంది
మబ్బుల గొంగళిలోంచి జారి
ఆమె మోములో చేరిపోయాడు...

తెల్లవారిపోయింది....

ఊహల అలలపై

నీ ఊహల అలలపై పాలనురుగునై
నేను తేలియాడుతున్నా...

నీ మాటల వారధిగా కన్నీటి కడలిని
ఒంటి చేత్తో ఈదేస్తూన్నా...

నీ స్నేహ పరిమళంతో
నిండిన నా జగత్తును
అపురూపంగా సృష్టించుకున్నా...

నీ పలకరింపు కరవైన వేళ
పాతాళంలోకి నెట్టి వేయబడ్డట్టు
ఓ నిరామయ స్థితికి లోనవుతూ...

పో...రా అంటూ
నువ్వు ఆప్యాయంగా పలికిన
మాట నా తలపై అమ్మ చేయివేసి
నిమిరినట్టు కళ్ళలో సన్నని పొర...

మాటల యుద్ధం మద్యలో
ఓ అమృతపు జల్లులా
ఒరేయ్!
భద్రంరా.. అన్న మాట
నన్ను నిలబెడుతోంది నేస్తం...

పరాయితనం లేని మన మధ్య
ఏ అనుమానపు సుడిగాలీ సోకకూడదని
నా నిరంతర తృష్ణ....

తలపుల తేరులలో...

నీ ఆలోచనల దారాలలో ఒక్కో పోగుకూ
మన జ్ఞాపకాల పరిమళాన్ని అద్దుతూ..

ఓ చిత్రాన్ని ఆవిష్కరిస్తూ ఒంటరితనాన్ని కోల్పోతూ
భారమౌతూ.... తేలికౌతూ...

నీ తలపుల తేరులలో
తేలియాడుతూ...

వెతుకులాట.....!

ఇక్కడేదో పోగొట్టుకున్నాను అని మనసులో గుబులు...
దిగంతాలు వెతికినా కానరాదేమీ......

పోగొట్టుకున్నదేదో తెలియనిదే ఏమని వెతకను.....
ఆగని ఆరని వెతుకులాట.....

చేతిలో లాంతరు పొగ మారి మసక బారుతున్నా
దేహమే ఓ నేత్రమై వెతుకుతున్నా....

లోలోపల గాఢమైన సాంద్రమైన సంద్రంగుండా
అలల తెప్పలపై కదులుతూ....

అమేయమైన దీర్ఘ నిర్నిద్ర రాత్రుల గుండా
చీకటి సాలెగూడు తెరలను తెంపుకుంటూ.....

నేతగాని మునివేళ్ళ మధ్య గుండా
విడిపోతున్న దారాల ముడులులా....

సుడిగుండాల మధ్య నుండి
పైపైకి దూసుకు వస్తున్న వేటగానివోలె......

సన్నని వెన్నెల కిరణమొకటి రహస్య దారుల గుండా
ప్రభవిస్తూ....

అంతటా నువ్వే...

దిక్కులన్నీ చుట్టేస్తూ సుదూర తీరాలకేసి పరుగులు తీస్తూ అలసిపోయాను...
ఎందాకా వెళ్ళినా నువ్వే ఎదురవుతున్నావు!
నీలాల నింగిలో..
నిండుగా నిశ్చలంగా ఉన్న నీటి కొలనులో..
ఆవేశంగా ఎగిసిపడే కడలి కెరటాలలో..
అన్నిటా అంతటా నువ్వే!

గట్టిగా కళ్ళు మూసుకుని చీకటి లోయలోకి జారిపోయాను..
ఆశ్చర్యం!
అంతటి చిక్కటి చీకటిలోనూ నువ్వు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నావు..

శ్వాస మీద ధ్యాస నిలిపి ధ్యానం ఒడిలో సేద తీరాలనుకున్నాను..
చిత్రం!
నా ఊపిరి సవ్వడిలో నీ నామ జపమే వినిపిస్తోంది!

నా మనసుని శూన్యంలోకి నెట్టేయ్యడానికి విశ్వప్రయత్నం చేశాను..
విచిత్రం!
నీ జాడ లేని శూన్యమైనా నా చేతికి దొరకలేదు..

గుండె చిక్కబట్టుకుని చివరి ప్రయత్నంగా మౌనాన్ని ఆశ్రయించాను..
ఆ నిశబ్దంలో
నా గుండె చప్పుడులో నీ ఊసులు వేయింతలై వినిపిస్తున్నాయి!

నీ మీద నుంచి నా ధ్యాస మరల్చాలనే ప్రయత్నం
వృథాగా మిగిలిపోతోంది..

ఇలా బాధపడాలనే ఋణమేదో మనిద్దరికీ మధ్యన ఇంకా మిగిలి ఉంది!?
నాలో కరిగిపోయి కలిసిపోయిన బంధానివి నువ్వు..
నేనంటూ ఉన్నదాకా నీ నుంచి నేను తప్పించుకుపోలేననుకుంటా!

వెన్నెలనెవరో దొంగిలించినట్టున్నారు!!

ఈ రాతిరి వెన్నెలనెవరో దొంగిలించినట్టున్నారు!

కొబ్బరి రెమ్మల చాటునుండో
మామిడాకుల పందిరినుండో
జామ చెట్టు కొమ్మలమీదుగానో
నంది వర్థనం రెమ్మల పరదాల మాటుగానో
వెదురుపూల రేకుల చాటునుండో
నీ మోమున పడిన
చల్లదనపు వెలుగుతనాన్ని
తస్కరిద్దామనుకుంటే!

వెన్నెలనెవరో
కొంగున కట్టుకు పోయినట్టున్నారు....

కలల తెరచాప

నమ్మవు కదా నీవు!
ఏం చెప్పినా ఏదో అపనమ్మకం...
మనిషిని చేసావు అంటే
కళ్ళలోకి సూటిగా చూసి
రెటీనా పై వాలిన బొమ్మను కూడా
ఎక్స్ రే తీస్తానంటే ఎలా??

ఏమని చెప్పుకోను!
గుండె లయను
ఇసిజితో కనిపెట్టగలవా??
నీకు వినబడేది లబ్ డబ్ మాత్రమే
కానీ లోలోపల గదులన్నీ
బీటలు వారుతూ...

కన్నీళ్ళను కూడా లిట్మస్ పరీక్ష చేసే
నీకు!
అనుబంధాన్ని అంతరంగాన్ని
ఆవిష్కరించే ప్రయోగశాల వుందా...

మూగబోతున్న ఎద చివరి మాటగా
నీవు తప్ప తోడు లేదని
గుండెలోతుల్లోంచి పలికిన మాటను
కూడా శల్య పరీక్షకు గురిచేసినా
గొంతు మారదే...

ఎందుకంటే ఏం చెప్పను!
ఎలా చెప్పను!
ఒక్కసారిగా తెగిపోయిన
వయొలిన్ రాగమాలపించడం
ఎంత వ్యధభరితమో తెలియనిదా నీకు??

నాకు ఆది అంతం నీవే
పగిలిన గుండెను అతికేట్టుగా
మమతతో పో......రా....అంటూ
రా రమ్మనరాదా!!
కలల తెరచాపలో తోడుగా...


(19.2.2012 11PM)

తను.... నేను.....

తను...
ఎందుకంటే ఏమి చెప్పను?
ఎన్నో చెప్పాలనుకుంటాను
ఏదేదో చెప్పేస్తూ ఉంటాను
చెప్పాలనుకున్నవి చెప్పను
మిమ్మల్ని విసిగిస్తూ వాగేస్తాను
మార్చుకోవాలనే ప్రయత్నిస్తాను
రేయంతా మనసుని మభ్యపెడతాను
మొరాయిస్తున్న మనసుని జోకొడతాను
ఉదయాన్నే కాస్త మౌనం దాలుస్తాను
నిముషంలో నిర్ణయం మార్చుకుంటాను
ఎందుకిలా అనడిగితే ఏమని చెప్పను?
ఇది ఎందుకో ఏమో అని ఎలా చెప్పను?

నేను...

నేను అంతే
మాటాడుతూ ఒక్కసారిగా మూగగా ఐపోతుంటాను
మాట రాని మౌనమేదో కమ్ముకుని
నాలో నేను దాగిపోవాలని
ఓ విఫలయత్నం చేస్తుంటాను

కానీ
నీ ఊహ గుహాంతర్భాగంలోంచి
దూసుకొచ్చిన వేట పులిలా కమ్ముకొని
ఒక్కసారిగా ఆవహించి
నిలువనీయదు కదా...

అది తప్పో ఒప్పో
మనసు ఒప్పుకోదే..

ఇది తప్పొప్పుల మీమాంస సమయం కాదని
హృదయ లయలలో ఓ రాగం సన్నగా
మీటుతుంది...

ఇంక ఉప్పొంగిన నెత్తురు
లావాల విరజిమ్మి ఒక్కసారిగా
ముందుకు నెడుతుంది....

అప్పటికి నీవు అప్పుడప్పుడు
ఎగరేస్తున్న ఎర్ర జెండా కంటికి
అగుపడదే....

ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే
హృదయం తేలికవుతుందా...

లేదే...
మరింత గాఢమైన వనంలోకి
చొరబడ్డ దారితెలియని జింకపిల్లలా
విల విలలాడుతూ
దాహార్తితో
నీ ముందు దోసిలితో...

(ఓ రెండు హృదయాల సంభాషణ)

పరిమళిస్తున్న జ్ఞాపకం నాన్న..

పిలిస్తే పలికేంత దూరంలో లేకున్నా
మీ ప్రేమ దేహమంతా పరిమళిస్తూనే వుంది...

చీకటిలో లాంతరులా
మీ వెలుగు వెన్నంటే వుంది..

మీరు పిలుస్తున్నట్టై
ఒక్కసారిగా వెంటాడుతున్న
ఒంటరితనం...

ఇంతలో
చల్లగా నుదుటిపై
మీ చేతి స్పర్శ...

నాన్న నాకు
ఓ అనంతమైన
విశ్వాశపు శ్వాశ...

వల్మీకం..

ఔను
ఇప్పుడు నిలుచున్న చోటనే
ఓ కందకం తవ్వబడుతోంది...

కట్టుకోని కళ్ళగంతలు
చూపును మూసివేస్తూ
లేని గుడ్డితనం నటిస్తూ...

ఎక్కడికక్కడ సంకెళ్ళు
తగిలించుకుంటూ ఒరిసిన
బాధను ఆస్వాదిస్తు....

ఎవరికి వారే ఓ వల్మీకమై
దాగిపోతూ చెదపట్టుతు...

చెవులలో హోరును
గుండెకి చేరకుండానే
నియంత్రిస్తు...

దేహమంతా కప్పుకున్న
రబ్బరు తొడుగుతో
స్పర్శ కోల్పోతూ....

ఆమె నవ్వుతోంది...

ఆమె నవ్వుతోంది
ఎదురుగా కూర్చొని కాసిన్ని
పల్లీలు నములుతూ నీవు
లేకుండా వుండలేను అంటే...

ఆమె నవ్వుతోంది
కాలికింద ఇసుకను కోస్తూ
ఓ అల అలా వెళ్ళిపోతుంటే
చూస్తూ...

ఆమె నవ్వుతోంది
విసురుగా వచ్చిన గాలి
ఆమె ముంగురులను తాకి వెళ్తే
అసూయగా చూసిన నా కళ్ళలోకి చూస్తూ...

ఆమె నవ్వుతోంది
నువ్వు నా చేయి వదిలితే
సూరీడుతో పాటు అలా ఆ కొండ
వెనక్కి చేరుకుంటానంటే....

ఆమె నవ్వుతోంది
కాసింత వెన్నెలని దోసిలితో పట్టి
నీ నుదుటనలంకరిస్తానంటే....

ఆమె నవ్వుతోంది
ఊపిరాగిన క్షణం కూడా
నీ పేరే తలుస్తానంటే...

ఆమె నవ్వుతోంది
నా చేతులలోంచి
జారిపడిన ప్రేమలేఖ చూసి...

ఆమె నవ్వుతోంది
ఒంటరిగా నే నడిచి
వెళ్తుంటే....

అలలా.....

ఎందుకో ఏమో
తుళ్ళిపడిన మనసు
అలలా ఆంక్షల ఒడ్డుకు కొట్టుకొని
విరిగి పడి పోవడం
ఎంత
వి
షా
దం...

పాల నురుగులాంటి అల
కడలిలో
కనుమరుగు కాకూడదని
పున్నమి
వె
న్నె
ల
నవ్వులాహ్వానం...