ఒరిపిడి

ఇలా నడకను బంధించి

మాటను నియంత్రించి

నిన్ను నీ నుండి 

దూరం చేస్తూ

వున్న నాలుగ్గోడలనే

సముద్రంలా మార్చి

నిన్ను నువ్ మోసం 

చేసుకుంటూ

ఇసుకలో కుంగిపోతూ 

ఇగిరిపోతూ

ఒంటరిగా కాలిపోతూ

ఆత్మ కమురువాసనేస్తుంటే

నువ్వు మేకప్ నవ్వు

విసురుతూ సంకెల 

ఒరిపిడిని మాయజేస్తూ 

మూలుగుతూ గారడి చేస్తావా???

రాతి స్పర్శ

రాయిని ఒరుసుకుంటూ జారే 

ప్రవాహ గానం

ఆ నున్నటి రాతి స్పర్శ

ఈ వెదురుపొదను తాకుతూ చేరే

గాలి పాట

నిన్నటి గాయాన్ని రాజేస్తూ

ఆకు దోనెలో తడిగా..

చిగురు..

కదలిక లేనితనం ఒకటి వెంబడిస్తూ

నీలోని చర్యా ప్రతి చర్యలను నియంత్రిస్తుంది

అటూ ఇటూ ఒక కనబడని ఇనుపతెర

పరచుకొని ఒరుస్తూ గాయపరుస్తుంది

గడ్డకట్టిన హృదయం వెచ్చని అశృవుగా

బొట్లు బొట్లుగా రాలుతుంది

నువ్వంటావు ఈ మాయ తెర

చినుగుతుందా అని

విత్తిన ఆ గింజ పగిలి ఎర్ర చిగురు

తొడగక మానదు కదా?

కాసేపిలా ఒత్తిగిలి ఈ మట్టివాసన

గుండెల్నిండా తీసుకోనీ!!

యశోధరను..

ఈ తెలవారని రేయినిలా
నివురులా ఓ కఫన్ కప్పుకొని

నువ్వలా నిశ్శబ్దంగా నడుచుకుంటూ
పోతూ చివరిగా తాకిన నీ వేలి చివరి
తడి ఇంకా ఆరనే లేదు

మరో వైశాఖి నన్ను వెక్కిరిస్తూ
అలల కల్లోలంలో మిణుగురులా దోబూచులాడుతూ

నేనిలా
ఓ తెగిపడిన రావి ఆకులా

రహదారి దుమ్ములో
విరిగిన భిక్షా పాత్రలా

చెదరిన కలలో నీ రాకకై
ఈ ఎండమావి తీరాన
ఇసుక సంద్రంలో ఓ రేణువుగా చెరిగిపోతూ!

నీ
యశోధరను..

ఈ గోడమీద..

మీ పేర్లు
ఒక్కొక్కటి
రాస్తూ

కొన్ని
నెత్తుటి చుక్కల
మధ్య

ఈ
బాలింతరపు
వాసన

అవును
మిమ్మల్ని
మరిచిపోనివ్వని

ఈ
ఆకు సవ్వడి
గుండెనలా
ఒత్తిపడుతూ!!

కాసింత నిదురపో

ఆ గరిక పూలనలా తాకకు 

నేల రాలనీ

ఆ మేక పిల్లనలా ఎత్తుకోకు

ఎగిరి దుంకనీ

ఆ ఎర్రని చిగురును తుంచకు

మరికాస్తా ఎదగనీ

ఆ రాతితో మాట కలపకు

మౌనాన్ని అనుభవించనీ

కాసింత గోడవారకు ఒత్తిగిల్లనీ

రెప్పల పడవలో ఈదని!

నివురు..

కొన్ని సాయంత్రాలకు నల్లని ఆకాశపు కొక్కేనికి
ఒంటరి వెన్నెల ఉరిపోసుకుంటుంది

అలముకొన్న సదురు నుండి ఆత్మ
వేరుపడక పొక్కిలిగా పిగిలి పోయింది

నెత్తుటి ధారలన్నీ సిరాగా మారి
చరిత్రను పేజీలలో మడతపెట్టాయి

యింత నమ్మకాన్ని పంచిన
ఉదయాలేవీ నీ కనుపాపలు చేరలేదు

ఈ ఇప్ప పూల వనం రాలిపోతూ
నిబ్బరాన్ని వదిలి నివురు కప్పుకుంది

తూరుపింకా తెలవారక నీ పేరు
తలుస్తూ పొలమారుతొంది

కోందు బాలుడొకడు గొడ్డలి నూరుతూ
నియాంగిరీ సానువులలో సాగిపోతున్నాడు

(కామ్రేడ్ సత్నాం స్మృతిలో)

కానుగపూల పరిమళం...

కొన్ని సాయంత్రాలు దేహం కోల్పోయిన
ఆత్మను మోసుకొస్తుంది

అడుగుల పరిధి కుంచించుకొని
ఒక మాత్ర అందని దూరంలో విసిరేయబడతావు

పహరా చుట్టూ కంచె పెరుగుతూ
నడకను నియంత్రిస్తుంది

నీలోని ప్రతి అణువును మలేరియా తిని
మెదడుకు పాకి కళ్ళను పైకెగదోస్తుంది

నిట్ట నిలువుగా వెన్నును విరిచి
కాళ్ళను చేతులను హరిస్తుంది

నీ నుదుటి మీద వెన్నెల ఓ
దు:ఖపు ముద్దుగా మెరిసి కుంగిపోతుంది

నువ్వంటావు చివరిగా ఈ ఝెండా
భుజం మార్చుకుంటుందా అని

రవీ నువ్ నడిచినంత మేరా పరచుకున్న
ఈ కానుగ పూల పరిమళం అద్దుకుని

అటు చివర ఆ బాలుడు విల్లునలా
గురిచూస్తూ విసురుగా వస్తున్నాడు...

(మలేరియా కబళించిన కామ్రేడ్ సి.సి.కమాండర్ రవి స్మృతిలో)

నీళ్ళు....

కడవల కొద్దీ నీళ్ళు

కలలో కళ్ళలో

నదిలో పాదాలు

మండుతూ ఇసుకలో

గిర్రున తిరుగుతూ

నేల రాలిన కాకి

ఎవరి కంట్లోను

తడిలేనితనం

గుండె ఆవిరై 

నెత్తురు నల్లని మరకగా

నాచు బారిన ఈ 

గోడను వేలితో గీస్తూ

నీళ్ళింకిన మొదలుతో

ఆకు రాలిన బూరుగుమాను

దేహం ఉష్ణ మండల కాసారం

రా

లి

న

పూవొకటి తారుపై మరుగుతూ

ఎ

ము

క

లు

ఉబ్బిన అనాధ రహదారి పక్కన

ఒక తడి మాటను

చిలికి పో!

రాత్రి నీకిన్ని

నీళ్ళు దానం చేస్తుంది...

దాహంతో.......

ఎదురుగా సగం విరిగిన కూజాలోంచి

కొద్దిగా నీళ్ళు ఒంపుకుని

కాసిన్ని గొంతులో పోసుకుని

అలా నీ కనురెప్పలపై చల్లి

మిగిలిన

ఆ కాసిన్ని ఈ మూల బోగన్ విల్లియాపై

చిలికిన ఆ అరచేయినలా

నుదుటిపై వేసుకుని

నేలపై అలా ఒరిగి సేద దీరే ఈ 

మధ్యాహ్నం నువ్వలా

ఒంటరిగా ఎండ ధనరులో 

ఆ చువ్వల నీడల మాటున

దాహంతో ఇగిరిన మందారంలా

వడలి ముడుచుకుని సన్నగా మూలుగుతూ

కంపిస్తున్న దేహంతో....

ఇప్పటికి ఇంతే..

పదే పదే నువ్వలా అడుగుతూనే వుంటావు

ఈ ప్రమిద కింద నీడ దాటి రాలేవా అని

ఆ గాలికి ఎగిరిపోయిన గడ్డి కప్పు అటూ ఇటూ

చెదరి

మొన్నటి వానకు నానిన మట్టిగోడలుపై చారలుగా

మిగిలిన క్రీనీడలు

విరిగిన కంచెను ఆనుకొని ఎరుపు కాగితం పూల

మొక్క వంగిన కొమ్మలు

ఈ ఒంటరి ఆకాశం వీడిన వెన్నెల కాలుతున్న దేహపు కమురు

ఇదంతా ఎందుకు చెప్తున్నానో తెలియని ఓ 

అపస్మారకతలో చేజారిన కుంచె

ఇప్పటికి ఇంతే 

ఆ బాలుడు లేచి నీటిలోకి ఓ రాయిని విసిరాడు

రావి చెట్టు నీడ చెదిరింది 

పాయలుగా.....

Dreams never die...

ఆకాశంలో అలుపు రాని రెక్కలతో 

శూన్యాన్ని ఈదుతూ పక్షులు గుంపుగా

ఈ రాతి నేలపై ఓ నదీ పాయ ఉరుకుతూ

కరకుదనాన్ని కరిగించలేక ఇగురుతూ

కొండ పాదం నుండి ఎర్రగా పోడు కాలుతూ

తనని తాను దహించలేక నిప్పులుగా కురుస్తూ

నువ్వడుగుతావు

స్వప్నాలకు చావుందా? అని

లేదు లేదు

అవి భుజం మార్చుకుంటాయంతే!!

Song at the window

అలా ఏ మూల నుండో ఆ కిటికీ చువ్వనానుకొని

ఒక్కో బొట్టుగా జారుతు

తన చిన్ని ముక్కుతో ఓ పిచ్చుక జారుతున్న 

నీటి బొట్టును అందుకుంటూ తడిగా మెరుస్తూ

తన కాలి గురుతులు ఒక్కొక్కటి అద్దంపై 

అచ్చులుగా మారుతూ ఆవిరవుతూ

గదిలో దేహమంతా జ్వరం వాసన అలముకొని

ఒంటరిగా మూలుగుతూ

గాలికి లయగా కొట్టుకుంటున్న కిటికీ తలుపు 

మూతపడుతున్న రెప్పలపై జల్లులుగా

కదలని గడియారం ముళ్ళు గోడపై 

నగ్నంగా వేలాడుతూ 

ఒక్కోసారి ఇలాగే నిశ్చేతనంగా సమయం

నియంతలా జైలు గదిలో కూలబడుతూ..

ఆకురాలే కాలం....

ఆకురాలే కాలం

మొదలు ఎండబారి
నేలపై నెత్తురింకుతోంది

వాడొక్కసారిగా విరుచుకు
పడుతున్నాడు

పక్షులు గూటికి చేరకముందే
అలసిన రెక్కలలో గురి చూస్తూ

కాసింత కూడదీసుకోనీ
నేలనింత చెమ్మగిల్లనీ

నీ అరిపాదం నుండి
నడినెత్తి వరకు చీల్చుకు వస్తాం

రన్ బెండ్ రన్
రిట్రీట్
టేక్ క్రాలింగ్ పొజిషన్

వార్ ఫర్ పీస్ నెవర్ ఎండ్
లెటజ్ ఎక్సుపోజ్ హూ ఈజ్ హూ
అండ్ హూ ఈజ్ అన్ అదర్ ఎండ్
నో ఫర్ ట్రంప్ అండ్ నేటివ్ ట్రంప్

లాంగ్ మార్చ్ లాంగ్ మార్చ్..

ఈ రాతిరి....

ఈ రాత్రి
ఒదిగిన కొన్ని ఖాళీల మధ్య
ఒక నిర్లిప్త ఆకాశం పరచుకుంది!

ఆ గది మూల
ఎండిన నీటి కడవపై
సుద్ద ముక్కతో ఏవో గీతలు అలికినట్టుగా!

ఈ గోడకు వేలాడుతున్న
అద్దపు పగుళ్ల మధ్య అతికీ అతకని
సాలీడు గూడు చిట్లిపోతూంది!

ఆ విరిగిన కిటికీ
తలుపుపై పెన్సిల్తో ఓ పేరు
అస్పష్టంగా చెరిగిపోతూ!

ఈ ఐమూల గుంజకు
వేలాడుతున్న చొక్కా జేబులోంచి
గాలికి ఎగిరిన ఓ కాగితపు పూవు!

ఈ రాతిరి
నెత్తుటి ముద్దగా మారిన వెన్నెల
ఆ వంతెన చివర దృశ్యమౌతూ!!

(28th feb. 2016)

సరే!!

నువ్వెప్పుడూ

ఆ సుదూర తీరాల

ఎగసిన అలగా

గర్భంలో తిరిగి చేరతావు...

నేనే

ఈ మామిడి పూతలా

మంచు కురిసే

వేళ

రాలిపోతాను!

రెండు హృదయాల

సవ్వడీ

మౌనంగా ముగిసే క్షణాన

ఓ భాష్ప గోళం

బద్ధలవుతూ!!

యామినిలో...

ఈ నిశ్చల యామినిలో

అలా  రాలుతూన్న

రావి ఆకు 
ఈనెలఫై మెరిసిన 

దుఃఖ రేణువు

త

న

దే

నా

???

యశోధరా

ఈ కాలుతున్న ఒంటరి చీకటి

నీ

పా

దా

ల

ముందు

భిక్షా పాత్ర నిండుగా!!

కొందరంతే....

కొందరంతే
త్వరగా వెళ్ళిపోతారు

తమ పనేదో ముగించేసినట్లుగా
తామివ్వాల్సినదేదో ఇచ్చేసినట్లుగా
చెప్పాల్సినదేదో చెప్పేసినట్లుగా

కొందరంతే
నిర్మొహమాటంగా
త్వరగా వెళ్ళిపోతారు

ఓ అలలా
ఓ మెరుపు కలలా
వేగుచుక్కలా
ఉల్కాపాతంలా
మబ్బుతునకలోని వాన చినుకులా
అలా తాకీ తాకనట్టుగా

కొందరంతే
నిర్భయంగా
త్వరగా వెళ్ళిపోతారు

కొన్ని నవ్వులూ
కొన్ని దు:ఖాలూ
కొన్ని కరచాలనాలూ
ఇంకొన్బి ఆలింగనాలూ
ఓ ఫోటో ఫ్రేంలో మిగిల్చి
నిన్నూ నన్నూ
విసిరి కొట్టి చెప్పా పెట్టాకుండా

కొందరంతే
నిర్దయగా
త్వరగా వెళ్ళిపోతారు...

ఏం రాయను

కాలమిక్కడ స్నేహంగానే గుండెల్లో మంచు కత్తిని

దించుతూ

పొగరుగా నవ్వతూ ఉంటే

చీకటి చొక్కాలో దాగిన ఆత్మ ఒక్కసారిగా

జారిపోతూ

వెన్నుపోటు పొడుస్తూ ఉంటే

నీ కాళ్ళు నీ గమ్యానికి దూరంగా 

జరుగుతూ

ఒంటరిగా విడిచి పోతూ ఉంటే

కాలుతూ రాలిపడ్డ ఉల్క ఏదో 

మెరుస్తూ

నేల మాళిగలోకి చేరిపోతూ ఉంటే

ఏం 

రా

య

ను

కొన్ని దేహాలకు ఆత్మలు లేవనా? 

నువ్ నువ్వు కాదనా?

ఊరుకో...

అలా ఒక్కసారిగా ఎగసిపాడుతున్న

దు:ఖపు అలను ఒడిసిపట్టి

కాసేపు నిదానించు

గుండెకు దగ్గరగా హత్తుకున్న నీ మోకాళ్ళు
కాస్తా ఊరటనిస్తాయి

ఈ అలికిన మట్టి గోడనానుకొని కాసింత
దమ్ము తీర్చుకో

గాయమైన చోట ఒకసారి నీ వేలితో
నిమురుకో

యుద్ధానికి యుద్దానికి నడుమ
కాసింత ఊపిరి తీసుకొ

ఆ పచ్చని నేల నిన్నలా ఆదరంగా
అక్కున చేర్చుకుని లేపనమవుతుంది

కాసేపు
ఊ
రు
కో

గాయం సహజమే కదా

మనిషిగా నిలబడాలనుకుంటే...