సొతంత్రమొచ్చేసిందోచ్...

మీ వారసత్వం
కొనసాగుతూనే వుంది
నెత్తురింకిన నేలలో
ఇంకా తడిగా
జిగటగా

నాటి డయ్యర్
నేడు రాజయ్యాడు
తెలుపు నలుపుల
మిశ్రమంలో

కుట్ర కేసులూ
కొనసాగుతూ....నే
వున్నాయి

కోవర్టులు
అప్రూవర్లు
గిరీశాలు
మా చుట్టూ
కొలువుదీరే
వున్నారు

పేదరికం
పరారయిందని
వెన్నుకంటిన
కడుపుతో
గట్టిగా
చప్పట్లు
చరుస్తాం

ఆరోగ్యశ్రీలు
ఉపాధి హామీలు
ఆధార్ కార్డులు
పెన్షన్లు
రేషన్ కార్డులు
కేస్ట్ సర్టిఫికేట్ల
కోసం
మోకాళ్ళపై
నిలబడతాం

వాడి
కరకరమనే
ఖద్దరు
చొక్కా
ముందు
తలపాగా
నడుముకు
చుట్టి చేతులు
జోడిస్తూనే
వున్నాం

సూది బూట్ల
వైట్ కాలర్
వాడి ఎదుట
జీ హుజూరంటూనే
వున్నాం

మా
దేహమంతా
నిరోధ్
తొడుక్కునే
వున్నాం

ఏదేమైనా
ఏమైపోయినా
ఎవడు చచ్చినా
చంపబడినా
నడిరోడ్డుపై
అత్యాచారం
జరిగినా
మా
గూడు
పదిలంగా వుంటే
పదివేల
దణ్ణాలు

తిరుపతి
వెంకన్నకు
ప్రతి ఏడాది
మొక్కు చెల్లిస్తూనే
వున్నాం

ఏమైనా
ఎవరైనా
ఈ బతుకేందిరా
అంటే గింటే
మిడిల్ క్లాస్
కదటోయ్
ఇంతకంటే
ఏంజేయగలమని
హ్హి హ్హి హ్హి అని
పళ్ళికిలించేస్తాం

అప్పుడప్పుడు
మా సిగ్గులేని
ముఖాలతో
మీ ముందుకు
ఇలా
ఒక్కసారి
అని
తృప్తిపడనివ్వు
......
సొతంత్రమొచ్చేసిందోచ్!!!!
జై భారత్
ఇంక్విలాబ్ జిందాబాద్...

కొకూన్స్...

ఇప్పుడంతా ఎవరి చేతులలో

వాళ్ళు బంధీలే

ఎవరి కౌగిలిలో వాళ్ళు ఊపిరాడక 

ఉక్కపోతతో ఉరితనంలో

బిగియని బాహువుల మద్య గాలి 

చొరబడక తల్లడిల్లుతూ ఊరడిల్లుతూ

సలపరమెట్టే గాయమే హాయిగా

పెచ్చులూడూతూ పగిలిపోతూ

ఒంటరి దాహార్తితో చౌరాస్తాలో

ఏకాకిగా పాదం పాతుకుపోతూ

రాలే ఆకుల నడుమ గూడు కూలి 

గుడ్డు పగిలి ఎగిరిపోయిన 

జంట పక్షి ఒంటరిగా నేల రాలుతూ...

వాన రేక...

వెలుతురునింత 

పిడికిట్లో పట్టి 

కళ్ళకద్దుకుని

బలంగా 

ఆకాశంలోకి 

విసిరా

నలుదిశలా

మిరుమిట్లు

గొలుపుతూ

ఇన్ని 

అక్షరాలను

వెదజల్లింది

హృదయమంతా

పరచుకుంటూ

దేహం 

గాలిపటంలా మారి

తోకచుక్కలా

దూసుకు

పోతూంది

వాన రేక 

తడితో

విచ్చుకున్న

విత్తనం

నేలమ్మా

నీ 

ఒడిలో

చేరిన 

ఈ 

మొలకనిలా

చివురించనీ

వెలుగు వంతెన

నిరీక్షించే నీ కనులలో 

వెలుగు వంతెన కానా??

ఈ మలుపులో 

ఆశల దారం కానా??

మబ్బు తునకను తుంచి

చినుకునై కురవనా??

వెన్నెల నురుగును అద్ది

చెక్కిలిపై మెరవనా??

మౌనపు శూన్యాన్ని మింగి

రాగాల పల్లకి కానా??

పాదాలనంటిన చెమ్మను తాకి

ఎదపై ముద్రను కానా??

పాలపిట్టలో 'రెప్పల వంతెన' పై సమీక్ష..

పాలపిట్ట ఏప్రిల్ - జూన్ 2013 సంచికలో గోపగాని రవీందర్ గారి సమీక్ష..

పత్ర రహస్యం..

ఆకునలా 

చేతుల్లోకి 

తీసుకుని

విప్పి 

చూసావా?

ఈనెల

మద్య 

నిడివి 

ఒక్కోటీ

విడిపోతున్నట్టే

కలిసిపోతూ

ఆ 

చెమ్మదనం

లేతదనం

పచ్చదనం

గుండెల్లోకి

ఇంకపట్టు

మనిషిలోకి

జారుకుంటావు

సూర్య 'అక్షరం' లో నా కవిత 'మెలకువను మింగిన రాత్రి'

సూర్య పేపర్ (తే 29-07-2013 దీ) అక్షరం పేజీలో నా కవిత 'మెలకువను 

మింగిన రాత్రి'

రాతి బొమ్మల కొలువు...

మాటలన్నీ నిశ్శబ్దాన్ని కావలించుకొని

గొంతు దాటని స్వరమేదో మూగగా ఆలపిస్తూ..

పారుతున్న నదీ పాయ ఒక్కసారిగా

ఇసుక తిన్నెలోకి జారిపోతూ...

అరచేతుల గుండా ప్రవహించిన

విద్యుత్ వేలి చివరనే ఆవిరవుతూ...

ఒక్కో క్షణం వానలో తడిసిన

మట్టి గోడలా కరిగిపోతూ..

ఎండుటాకును తాకిన వాన

తడి జారిపోతూ…

జ్నాపకాలేవి మిగుల్చుకోలేని

నీ నిస్సహాయత...

నీ మౌనపు భారాన్ని మోయలేని

నా అసహాయత...

ఎదురెదురుగా కూలబడ్డ

రాతి బొమ్మల కొలువు...

(వాకిలి ఈ-పత్రికలో ప్రచురితం)

మృత పెదవులు

గదంతా పరచుకున్న చీకటి దీపపు కాంతిలో 

సన్నని నల్లని మెరుపు

కంటిపాప నలుపులో దాగిన

వెలుతురే కనిపిస్తోంది

అక్షరం చుట్టు పరచుకున్న వెలుగు 

వలయంలా

మాటల చుట్టూ అల్లుకున్న లోలోపలి

పరిమళంలా

చమురు ఇంకిన దీపపు ఒత్తి చివరి

మెరుపులా

గంధమేదో పూసినట్టు రాజుకుంటున్న

నిప్పు కణికలా

నువ్వలా దోసిలిలోకి రాగానే వేళ్ళ సందులగుండా

కరిగిపోతూ 

దాహార్తితో నెత్తురు చిమ్మిన గొంతులోంచి రాగమొకటి 

రాలిపడుతూ

వానలో తడిచిన కాగితప్పడవ మునకేస్తూ

చిరిగిపోతూ

మృత పెదవులపై కురిసిన చినుకు

తడి కోల్పోతూ

అసంపూర్ణంగా వదిలేసిన వర్ణ చిత్రంలా 

ఇలా వెలిసిపోతూ

మాటలు

కొన్ని మాటలు 

చెవిలో దూరినా మనసులో ఇంకవు

కొన్ని మాటలు

దూలం కంటే పెద్దగా అయి లోపలికి రాలేవు

కొన్ని మాటలు

ముళ్ళులా మారి దేహంతో పాటు మనసును గుచ్చుతాయి

కొన్ని మాటలు

ఆత్మీయంగా పలకరించి జీవం పోస్తాయి

కొన్ని మాటలు 

తొలకరి చినుకులా కురిసి చిగురు వేస్తాయి

కొన్ని మాటలు

వెన్నెల చల్లదనాన్ని పంచి ప్రశాంతతనిస్తాయి

కొన్ని మాటలు

రక్తాన్ని మరిగించి కరవాలాన్నందించి యుద్ధోన్ముఖున్ని చేస్తాయి

కొన్ని మాటలు

నిన్ను అంతర్ముఖున్ని చేసి సుషుప్తిలోకి నెట్టి స్వాంతననిస్తాయి

కొన్ని మాటలు

రావి ఆకు చివరన నీటి బొట్టులా నీ కనులపై పడి వెలుగు నింపుతాయి

కొన్ని మాటలు

అమ్మ చనుబాలులా మళ్ళీ మనిషిని చేస్తాయి...

ఆవలివైపు...

ఇలానే
ఇప్పటిలాగే
ఒక్కో క్షణం కోల్పోతూన్న
ప్రతి సారీ నన్ను వెంటాడే ప్రశ్న ఇదే

ఆవలివైపు మిగిలేదేముందని??
 

వేటాడే ప్రశ్న
వేట కొడవలిలా మెడవైపు దూసుకొస్తూ...

ఏదీ శాశ్వతం కాదన్న సత్యం
ఏదీ శాశ్వత సత్యం కాదన్న నిజం
ఏదీ నిత్యమూ కాదన్న నిష్ఠురం

ఈ వేధింపు మనసు సంధులలోనుండి
సుళ్ళు తిరుగుతూ అద్దం ముందు
నిరక్షర నిరుత్తరనౌతూ...

భారమితి..

 

మనసులో ఒలికినది
చేతులలోకి చేరదు...

కనులలో తొణికినది
ఎదలో నిలవదు...

కాగితంపై చిందినది

నెత్తుటి జీర...

గొంతులో మూగైనది

తడి రాగం...

వేలి చివరే మిగిలినది

కుంచెకంటని రంగు...

భారమితికి అందనిది
భావ ప్రకంపన...

దేహ కుంపటి..

మబ్బు కుండ పగిలి
జోరున వాన కురుస్తూ...

కనులలో ఉబికిన నీరు
చినుకులో కలగలిసిపోతూ...

పగిలిన నేల గుండెలో
పడి ఆవిరవుతూ...

కంటి అద్దం ముందు
అబద్ధమౌతూన్న నిస్సహాయతతో...

కొలిమంటుకున్న దేహ కుంపట్లో
తడి ఆరని మేఘం...

లాంతరు..

చేతిలో లాంతరు మసకబారుతూ

కనుల ముందు చీకటి తెరలు తెరలుగా...

వీధి మలుపులో తెల్ల తెల్లగా దూది ముద్దలులా

నంది వర్థనం పూలు తడిగా...

విసురుగా వీచిన గాలికి అవిసె చెట్టు

కొమ్మలనుండి వాన నీరు కుమ్మరింపు...

దూరాన గాయపడ్డ రాగమేదో

దు:ఖానలాన్ని సన్నగా మండిస్తూ...

కొండ పోడులో రాజుకుంటున్న

నిప్పు పొగ కమ్ముకుంటూ...

అవ్వ చేతిలో ఎర్రటి అంబలి

గిన్నెలో వణుకుతూ...

కాలం దేహపు నడి రోడ్డుపై

నెత్తురు కక్కుకుంటూ...

నిప్పు హృదయం..

నిన్నంత సున్నితంగా
ఈరోజు లేవు

మౌనం ఓ రంపంలా
తరుగుతూంది

కదలని కాలం
కాళ్ళ కింద పందిర్రాటలా

నిశ్చలమైన విన్యాసం
తాడు మీద నడక

రెప్పలపై రాలుతున్న
ఇసుక క్షణాలు

దోసిలి నిండా నిలవని
వాన బొట్లు

కాలుతూన్న
నిప్పు హృదయం

సారంగలో నా కవిత 'సమాధుల్ని శుభ్రం చేయాలిప్పుడు'

ఇప్పుడెందుకో ఒక్కో సమాధిని శుభ్రం చేయాలనుంది

రాలిన పండుటాకుల్ని వాడిన పూల రేకుల్ని పేరుకు పోయిన ధూళిని

మట్టిని నేలనుండి పాకిన చెద పుట్టలను చుట్టూ పట్టిన నాచును

చిగురు వాడిన మొక్కలను గడ్డి దిబ్బలను

దీపపు సమ్మెకింద అంటిన నూనె జిడ్డును

సున్నితంగా తొలగిస్తూ సమాధిని శుభ్రం చేయాలనుంది

మిగతాది సారంగలో చదివి మీ అభిప్రాయం చెప్పండి..

తరగని దూరం...

నీ మౌనాన్ని గుండెలో ఒంపుకొని
పాట కట్టలేని నిస్సహాయత...

గుమ్మం దాటుతూ నీ రెప్పమూయని కంటిపాప
వెనక దాగిన చిత్రం దాచుకుంటూ...

తడి ఆరని చెక్కిలిపై సన్నగా తాకిన సమీరం
దిగులుగా మరలి పోతూ...

తాకీ తాకని అరచేతుల మద్య ప్రవహించి 

ఒదిగిపోయిన పలకరింపు...

వెళ్ళొస్తానని వాగ్ధానమీయ లేని అసహాయత
నన్ను నేలలోకి కుంగదీస్తూ...

చెరో దారం కలుపుతూ ఎగరేసిన గాలిపటం
ఎక్కడో చిక్కుముడి పడుతూ...

తరగని దూరాల మద్య తీరం దాటని
నావలో పయనిస్తూ...

యత్నం..

చేతులలోకి ఇంత మట్టిని తీసుకొని
తడినద్దుతూ ఓ బొమ్మ చేసే ప్రయత్నం...

పిడికిలిలోకి ఉలినందుకొని రాతినిలా
నిలబెడుతూ ఓ శిల్పం చెక్కే ప్రయత్నం...

ఇన్ని దారప్పోగులను వేళ్ళ మద్య
తీసుకుంటూ నేత నేసే ప్రయత్నం...

ఇన్నిన్ని రంగులను ఒంపుకొని
కుంచెతో చిత్రం గీసే ప్రయత్నం...

రాజుకున్న బొగ్గుల మద్య ఇనుప కడ్డీని
సమ్మెటతో మోదుతూ ఓ పనిముట్టు చేసే ప్రయత్నం...

మనసులోకి ఇన్ని తడి అక్షరాలను ఒంపుకొని
కాగితంపై కవిత చేద్దామని విఫల యత్నం,,,

ఎండ కాలం...

రోడ్డు మీద కాలుతున్న రాతి వాసనతో
మనసు కూడా…

మౌనంగా ఆకుల తేమను హరిస్తూ
గొంతు పెగలనితనం…

ఆరిపోతున్న చెలమలోని తడి
దేహమంతా భారమౌతూ…

దోసిలిలో నిప్పుల కుంపటితో
గుండె మండుతూ…

కన్నులలో ఇగిరిపోతున్న నీటి పాయ
రెప్పలముందు వడగాడ్పు…

కలలన్నీ ధూళి కమ్ముకుంటు
చినిగిన తెర పైకి లేస్తూ…

ఈరోజు వాకిలి లో ప్రచురితమైంది.

రంగద్దని చిత్రం...

కనులముందు పరచుకున్న కాన్వాసుపై
ఇన్ని రంగులు అద్దుతూ...

కొంచెం చీకటిని వెలుగును నలుపు తెలుపుల
మద్య పొదుగుతూ...

రాత్రి మిణుగురుల కాంతిని ఒక్కో గీత
అంచుల నింపుతూ...

అసంపూర్ణత్వమేదో కుంచె చివర
వర్ణాల వెనకాల విరిగిపోతూ...

విసురుగా వీస్తున్న గాలి కెరటాల వేగానికి
ఆకు అంచులా చినిగిపోతూ...

నెలవంక వెనకాల పరుగులెడుతున్న
కుందేలు కాలి ముద్రలు అతుకుతూ...

చెవిలో వినిపించీ మనసులో ఇంకని
స్వరమేదో రొదపెడుతూ...

గాయం నుండి స్రవిస్తున్న నెత్తురు
కాగితపు చివరల ఒలికిపోతూ...

మనసంత శూన్యపు ఆవిర్లు కమ్ముకుంటూ
కాలుతున్న ఒంటరితనం మండుతూ...

చేతులు బార్లా చాపి కావలించుకున్న
ఖాళీతనాన్ని కాన్వాసుపై చిత్రిస్తూ...

సంధ్యావస్థ..

దోసిలిలో పట్టిన నీళ్ళిన్ని
ముఖంపై చల్లుకుంటూ
మరో దోసిలి గొంతులో వొంపుకుంటూ
ఈ వేసవి ఎడారిని
ఈదేద్దామని...

కానీ!

ఇన్ని మాటలు లేని
మౌన ఎడారిని
ఈదే సాహసం
చేయలేక నీ ముందిలా
ఓడిపోతూ...

కంట్లో నెత్తుటి నరం తెగి
నేలరాలిన నీటి బొట్టు..

అమవాస చంద్రునిలా
చీకటినంతా పులుముకొని...

నీటిలో నానిపోయిన
కాగితప్పడవలా చినిగిపోతున్నా
కాలాన్ని ఎదురీదుతూ...

దూసిన కత్తి పదునులా
మెరిసి మాయమై పోతున్న
క్షణాలను ఏరుకుంటూ
ఒకడు చినిగిన చేతి సంచిలో
వేసుకొని దారెమ్మట
ఎడతెగని బాటసారిలా...

కూలిపోతున్న వంతెన
చివర అంచున వేలాడుతూ
కాలం నవ్వుతూ
వెక్కిరిస్తూ...

కాదనలేని సత్యాన్ని
భుజంపై భేతాళునిలా
మోస్తూ అలసట తీరని
పయనం...
(తే 13-05-2013 దీ)

నడక..

ఎర్రగా కాలుతున్న రాయిపై
అరిపాదం బొబ్బలెక్కినా
ఆగని నడక...

మెత్తగా ముళ్ళు దిగుతూ
గాయం సలపరమెడుతున్నా
ఆగని నడక...

కసిగా ఇసుక కోస్తు
నెత్తురు చిమ్ముతున్నా
ఆగని నడక...

చల్లగా మంచు గడ్డపై
తిమ్మిర్లెక్కుతున్నా
ఆగని నడక...

జీవితం నడకైనప్పుడు
తోవ ఏదైనా
నడక ఆగదు కదా...
(తే 10-05-2013 దీ)

సందిగ్ధంతో...

నువ్వెప్పుడూ విడి విడిగానే కనబడతావు
నువ్వూ నేనులా

ఇసుక రేణువు విడి విడిగానే కనబడుతుంది
దేనికది స్పృహ లేనట్టుగా

నీటి తుంపర విడి విడిగానే ఎగసిపడుతుంది
వీడలేని బాంధవ్యంలా

కళ్ళు రెండూ విడి విడిగానే చూస్తాయి
ఒకే దృశ్యాన్నిలా

చెవులు రెందూ విడి విడిగానే వినిపిస్తాయి
ఒకే స్వరాన్ని ఏక తాళంలా

దేనికది విడివడుతూనే ముడి పడి
వున్నదన్నది ఎంత విషాదమూ...

ఎండిన...

 

ఎండిన ఆకు ఈనెను అలా గట్టిగా
వత్తి పట్టకు
విరిగి పోతుంది కదా...

ఎండిన మొదలుపై అలా గట్టిగా
వేటు వేయకు
ఒరిగి పోతుంది కదా...

ఎండిన నీటి పాయలో అలా గట్టిగా
అడుగు వేయకు
ఇసుక కోతకు గురవుతుంది కదా...

ఎండిన చర్మం పై అలా గట్టిగా
పట్టి చూడకు
నెత్తురు చిమ్ముతుంది కదా...

ఎండిన ఎదపై అలా గట్టిగా
మాటాడకు
పగిలి ముక్కలవుతుంది కదా...

మెలకువను మింగిన రాత్రి..

కనురెప్పల కావల దాగిన ప్రతిబింబాలను
నలుపు తెలుపు రేఖా చిత్రాలుగా మార్చుకొని...

గాలిపటాన తోక చివర అతికించి
నల్లని ఆకాశాన ఎగురవేద్దామని...

తోకను కత్తిరిస్తూ ఓ తోక చుక్క తన దేహ
కాంతిని ఓ క్షణమిచ్చి మాయమయింది...

ధడాలున నేలనంటుతూ కల చెరిగిపోని
వర్ణ చిత్రంగా ఆ పచ్చ గడ్డి కొసలపై మెరుస్తూ....

రాతిరంతా కురిసిన వాన
తడి ఆరని బురద మట్టిలో ఇంకిపోతూ...

రెక్క తెగిన పక్షి ఒకటి ఈ కాగితాన్ని
ముక్కున కరచి కుంటుకుంటూ...

చిరిగిన జెండా గుడ్డనే ఎగురవేస్తూ తూటా
దిగబడ్డ కాలితో ఓ యువకుడు పరుగులెడుతూ...

నెత్తురంటిన ముఖంతో ఖిన్నుడై
ముఖం చాటేసిన చందమామ ఆకు చాటున దాగుతూ...

ఈ  రోజు వాకిలి ఈ-పత్రికలో ప్రచురితమయింది..

రాత్రి...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

రాత్రి...

నిద్రను
వెన్నెల
కొక్కేనికి
వేలాడ
దీసి
నలుపు
తెలుపుల
మిశ్రమాన్ని
కలలకు
పూత
పూస్తూ...

జ్ఞాపకాల
పుటలకు
గుండె
తడిని
జిగురుగా
అతికిస్తూ...

గాయాన్ని
రేపే
గానమేదో
నిశ్శబ్దంగా
దేహమంతా
ప్రసరిస్తూ...

రాజుతున్న
మది
నిప్పు
వేలి
చివుళ్ళ
మండుతూ...

ఒంటరిగా
ఖాళీ
కూజాలో
గ్లాసు
నింపని
దాహంతో...

తెలవారని
ఆకాశంలో
నెత్తురోడుతూ
రాలుతున్న
నక్షత్రం
బూడిదౌతూ...

చైత్రపు చినుకు...

మంచి గంధం వాసన కన్నా
ఈ ఎండిన నేలపై పడ్డ చినుకు పరిమళం
అంతరాత్మను తట్టి లేపుతుంది...

ఆకాశం నుండి జారుతున్న ఒక్కో చినుకు
నాలిక అంచు చివర ఒడిసి పడ్తూంటే
లోలోపలి తడితనాన్ని తడిమి చూపుతుంది...

గడపలో పడ్డ ఆకాశపు మంచు గడ్డలను
అరచేతిలో కరగబెడ్తూంటె మనసు
మూలల దాగిన రాతి నిప్పు ఆవిరవుతుంది...

ఒక్కో చిగురుగుండా మొక్క దేహమంతా
పాకుతూన్న చినుకు తడి మట్టి
అంతర్భాగంలోంచి జీవస్సునందిస్తుంది...

ఎర్రగా కాలుతున్న పెనంపై పడ్డ నీటి జల్లులా
మండుతున్న నేలపై జాలువారిన వాన చినుకు
నీలో దాగిన రహస్య సంగీతాన్నాలపిస్తుంది...

నిండుగా ఆకాశం వైపు కను రెప్పలు విప్పార్చి
చూస్తూ చేతులు చాచి దేహమంతా నగ్నంగా
ఈ చైత్రపు తొలి చినుకులలో తడిసి సేదదీరనీ...

ఫార్టీ ప్లస్...

అద్దం భయపెడుతోందిప్పుడు!
రోజు రోజుకి తరుగుతున్న చర్మం నునుపుదనంతోపాటు
కళ్ళకింది చారలు వెనక దోబూచులాడుతున్న
లోలోపలి విషాదమేదో ఉబకని కన్నీటి చుక్కను
ఆకు ఈనె చివర ఒడిసి పడ్తూ...

అక్కడక్కడా పొడుచుకొచ్చిన ఎండు గడ్డిలాంటి
తెల్ల వెంట్రుకలతో రాని పెద్దరికమేదో మీదపడి
భుజాలపై మోయరాని భారమేదో కావడి కర్ర
జవ జవలాడుతూ కిందకు గుంజుతున్నట్టు...

పులిమిన నల్ల రంగు వెలసి పోయినప్పుడంతా
రంగు కరిగిన నక్కలా బయటపడుతూ
మూతి మీద మీసంపై మునివేళ్ళతో దాగని సత్యాన్ని దాచిపెడ్తూ...

అటూ ఇటూ చేతులందని పిల్లలు
సందెట్లో ఇమడక చేతులు దాటిపోతూ
కనుపాప వెనక ఉగ్గబట్టి కడుపులో మెలిపెడుతున్న
పేగు బంధాన్ని అత్మీయంగా తడుముకుంటూ....

చిరాకు ప్రతి క్షణం పెదవిపై తప్పని అతిధై
గుండె కింది నరాన్ని పట్టుకుంటూ
కడుపులో HCL స్రావాలు అధికమై
రోకటి పోటులా పొడుస్తూ నుదుట చిట్లిన మడతల
వెనక దోబూచులాడుతూ దూరమవుతున్న
కరచాలనాలతో రాని నవ్వును పులుముకుంటూ...

ఏమైనా నలభైల హర్డిల్ దాటినప్పుడంతా
ఈ ఎగసోప తప్పదేమో కదా నేస్తం!!

బతుకుటెండ..

రోడ్లన్నీ ఎండకు కాగుతు తారు మెరుస్తూ
అక్కడక్కడా గతుకుల మధ్య పైకెగసిన రాళ్ళతో...

దప్పికగొన్న కాకి నీటి చుక్క ఒంపని
నల్లాకు అడ్డంగా వేలాడుతూ...

ఆకురాలిన తురాయి చెట్టుకు కాయల
కత్తులు వేలాడుతూ...

ఆవిర్లు రాని టీ గ్లాసు నిండా పోసుకున్న
గొంతు దాటి ఆకలిని చంపుతూ...

మూగ బట్టిన గాలి ముక్కు పుటాలను
మండిస్తూ ఎగశ్వాసపోతూ...

నెత్తురు చెమటగా రాలుతూ రిక్షా
టైరు పంక్చరై పేగులంటిన డొక్కతో...

మురుగు కుంటలో దొర్లుతూ
బురదంటిన కుక్క మూలుగుతూ...

అప్రకటిత కర్ఫ్యూలా రోడ్లన్నీ
నిర్మానుష్యమై నిశ్శబ్ధంగా రొప్పుతూ...

ఎండపట్టిన బతుకు నిండా
                                                ఉక్కబోతతో ఉక్కిరిబిక్కిరవుతూ...                                                 

నువ్వలా.....

నువ్వలా మాటాడుతుంటే తడి గంధపు
పరిమళం కమ్ముకుంటుంది...

నువ్వలా నవ్వుతుంటే బొండు మల్లెలు

విరబూస్తున్నట్టుంది...

నువ్వలా పక్కన నడుస్తుంటే దీపపు కాంతి
దేహమంతా పరచుకున్నట్టుంది...

నువ్వలా చెంతనుంటే సముద్రమంత
నిబ్బరాన్నిచ్చి భుజం చుట్టు అల్లుకున్నట్టుంది...

నువ్వలా ఈ రాతిరి మాటాడుతూ నవ్వుతూ వుంటే
దీపం ఇంక కొండెక్కనని ఎద గూటిలో దాగుంది...

యుద్ధము - ప్రేమ

చనుబాల కుతి తీరని బాల్యం
వెంటాడుతూ
కలల ఇసుక పుల్లాటల మధ్య
దొరకనితనంతో
అలసి సోలిన కన్రెప్పల
మధ్య ఇన్ని విరిగిపడిన కాంతి రేఖలు...

కాలం మండుతూన్న కొలిమి అంచున
అరిపాదం మంట
నషాళానికి తాకుతూ
దప్పిక తీర్చని అక్షర దాహం
వెన్నాడుతూ
విరిగిపడ్డ అల మధ్యన నురుగు బుడగ...

పరచుకున్న చీకటి తెరల మాటున
మాగన్నుగా పట్టిన నిద్రలో
వులిక్కిపడ్డ మెలకువతో చల్లగా
తాకిన కార్బన్
బెదురును అణచి పెడ్తూ
ట్రిగ్గర్ పై బిగిసిన చూపుడు వేలుతో....

ఆకు చాటున
మబ్బుల గొంగడి భుజాన వేసుకున్న
సందమామ వెనక్కి తిరిగి
ఎటో చూస్తున్నట్టు
తప్పుకుంటుండగా ఇరు వైపులా
కురుస్తున్న నెత్తుటి చినుకులో
యుద్ధాన్ని ముద్దాడుతూ ప్రేమగా...

రంగు

ఈ రంగు వెలసిన ఆకాశానికి
కాసింత రంగును అద్దండి...

ఈ ఆకు రాలిన చెట్టుకు
కాసింత చిగురును తొడగండి...

ఈ వాసన లేని గాలికి
కాసింత పరిమళాన్ని వెదజల్లండి...

ఈ నవ్వును కోల్పోయిన ముఖానికి
కాసింత రంగును నవ్వును పూయండి...

దీపాల దీవిలో...

నడచిన దారెంట ఇన్ని రాలిన పూల గురుతులు
రాక మరచిన అతిథిలా...

దప్పిక తీరని గొంతులో ఇన్ని తేనె మాటలు
ఒంపిన క్షణాలు...

కాలం పరుగుపెడుతున్న ఈ దీపాల దీవిలో
నడక సాగుతూనే...

వెచ్చని తడి ఆరని సంధ్య మలుపులో
ఆకలి తీరని కళ్ళు...

ఒక్కడే దివిటీగా మండుతున్న హృదయంతో
విషాద గీతమాలపిస్తూ...

అగ్ని పూల చెండులో దారంగా మారుతు
భగ భగ మండుతూ...

ఆకాశంలో ఆ చిగురున ఓ మిణుగురు
ఎర్రగా అంతర్థానమవుతూ...

లేలేతగా...

హృదయంపై బాసింపట్టు వేసిన
జ్నాపకాలు...

దేహమంతా ఇప్పపూల వాసనేస్తూ
మత్తుగా...

దాహం తీర్చని జీలుగు కల్లులా
గొంతు దిగుతూ...

చిగురు మామిడి లేలేత ఆకులా
చేతి కంటుతూ...

ఈ రాతి బాటలో అరి పాదం
మండుతూ...

నెత్తుటిలో సగం...

ఆకు చెప్పులేసుకొని
నాలుగు రొట్టెముక్కలు
మూటగట్టి
సరిహద్దు ముళ్ళకంచెలు
దాటి యవ్వనాన్ని
ఎడారి ఇసుకలో
నెత్తుటి దోసిల్లతో
పారబోస్తున్న
వాడి కనుగుడ్లలో
దాగిన నీటి చెలమ
చూసావా??

పుట్టిన గడ్డపై
నక్కి నక్కి బతకాల్సిన
దైన్యాన్ని
గట్టిగా చప్పట్లు చరిచి
ఆనందాన్ని
బిగ్గరగా పాడలేనితనాన్ని
ఏనాడైనా విన్నావా??

వాడినిక్కడ నుండి
తరుముతున్నది
నువ్వూ నేనే కదా??

వాడి సైకిలు టైరు
ఊడ బెరికి
గోళీ సోడా గొంతులో
ఉచ్చబోసి
రొట్టేముక్కను
దొంగిలించింది
నువ్వూ నేనే కదా??

నెత్తిమీది గంతల
టోపీని పీకి
మూతి మీద మొలిచిన
గెడ్డాన్ని అనుమానంగా
చూసి వాడి మొలలో
కత్తిరించబడ్డ చర్మాన్ని
కారంపూసి
వికటాట్టహాసం
చేసింది
నువ్వూ నేనే కదా??

కడుపులో దాగిన
శిశువును
మూడు చివుళ్ళ బళ్ళెంతో
ఊడ బెరికి ఎగరేసి
పేగులు జంధ్యంగా
వేసుకున్నది
నువ్వూ నేనే కదా??

వాడి మెదడులో
ఆలోచనలను
హత్యచేసి
ప్రతీకారమే
పరమావధిగా
మానవత్వాన్ని
చెరిపేసి మృగాన్ని
తట్టి లేపింది
నువ్వూ నేనే కదా??

ఈరోజు చెప్పులకంటిన
నెత్తురులో
వాడితో పాటు
సగభాగం
నీదీ నాదీ కూడా!

నిశ్శబ్ధ రేఖ...

ఇలా తడి ఇసుక పై వేలితో రాస్తూ
ఎదురెదురుగా...

ఒంటరితనాన్ని అల ఒకటి
మింగి పాలనురుగును పాదాల కద్దింది...

ఇంతలో ఓ నత్త నెమ్మదిగా
చేరి నీ కాలి గోరును ముద్దాడుతూ...

ఒడ్డుకు చేరిన తెల్లని శంఖమొకటి
సాయంత్రపు నీరెండలో మెరుస్తూ...

గవ్వలేరుకుంటున్న చిన్నారి
మొఖంలో వెలుతురు నవ్వుతూ...

పల్లీలు ఒక్కోటీ నములుతూ
మౌనాన్ని మింగుతున్న...

బద్ధలు కాని నిశ్శబ్ధాన్ని
మన మధ్య గీసిన చిత్రకారుడెవ్వడో..

నెత్తురోడుతూ...

ఇప్పుడేమి రాసినా తడిమినా
వేడి నెత్తురంటుతూనే వుంది...

అప్పుడే చాయ్ తాగి
హుష్ అంటూ భుజంపై వాలిన కాకిని
తోలుకుంటూ నడుస్తున్నా...

ఎవరిదో భుజంపై అరచేయి
తడుతూ బాగున్నావా అని పలకరిస్తూ
ఇంత నెత్తురు ముద్దను పులుముతూ...

ఇంటి ముందర కాళ్ళు రెండూ
తెగిపడిన పిల్లాడి చుట్టూ జనం
కనుగుడ్లలో నెత్తురు చిమ్ముతూ...

సైకిల్ టైరు చుట్టూ మేకులు దిగబడి
గాలి లేక వంకర్లు పోతున్నా తోలుకుంటూ
జారిపోతున్న పైజామా ఎగదోస్తూ
ఓ కుర్రాడు పరిగెత్తుకొస్తూ...

ఇవేవీ పట్టని ఆ అవ్వ ఇన్ని గులాబీ పూలు
బుట్టలో వేసుకొని వీధి వెంట మౌనంగా నడుస్తూ...

రాతిరి కాస్తున్న నెలవంక ముఖంపై
నెత్తుటి గాయం అలా పచ్చిగానే వేలాడుతూ....

వెన్నెల కాపలా...

నువు నన్ను
నచ్చలేదన్న
ప్రతి సారీ
నీ 

కనులలో దాగిన
నా రూపం 

వెక్కిరిస్తూంది...

నీవు విసురుగా
మెడ తిప్పి 

పో
అని కసురుకున్న
ప్రతి సారీ
నీటి పాయలా
నీవు మరల
దరి చేరుతావని
ఆశగా...

నీ 

తిరస్కారం 

వెనక
దాగి వున్న

 ప్రేమ
అలలా 

మరల మరలా
స్వచ్చంగా
నా గుండెను
తాకుతూనే 

వుంటుంది..

నీ 

చిర్నవ్వంటిన
వెన్నెల 

రేయంతా
రెప్పలపై 

కాపలాగా...

సమయం..

 

రాలిన పక్షి ఈక
గాలి తేరు మీద
రెప్పల ముందు
ఎగురుతూ...

మొదలంటిన
నెత్తుటి మరక
తడి ఆరనితనం
దు:ఖ ముఖంగా...

పడమరన దించిన
తెరను లేపుతూ
తూరుపున పూసిన
ఎరుపు రంగులా...

చినిగిన జెండా
అతుకుతూ
పాటనెత్తుకున్న
గొంతు బిగ్గరగా...

నినాదమొక్కటే
నిద్దుర లేపుతూ
పద పదమని
పదం పాడగా...

సమయం
సమన్వయమవుతూ
సముద్రుని ముందు
అలల కోలాహలం...

(వాకిలిలో నా కవిత)

తెల్లకాగితం

మనసంతా తెల్లకాగితంలా
ఏదీ అంటనితనంతో దిగాలుగా...

అక్షరం అతకనితనంతో
వాక్యం పొందు కుదరక ఆర్తిగా...

రంగు పూయనితనంతో
గీతల మధ్య పొసగక ఖాళీగా...

మంచు కరగనితనంతో
గుండె బరువు గొంతులో మూగగా...

అసంపూర్ణ రాగం ఒక్కో మెట్టు
పలకనితనంతో మౌనంగా....

ఆవరణంతా అలముకున్న
కారు మేఘం కురవక ఉక్కపోత...

ఈ నిశ్శబ్ధ సంధిగ్ధావరణంలో
నీ పిలుపు ఆనందార్ణవమై మెరవగా...

రాజుకున్న నిప్పు సెగలు
ఈ రేయినింక తెలవారనీయవు...