కవిత్వంతో నా పయనం...

కవిత్వంతో నా పయనం:

కవిత్వం నన్ను నేను సంభాళించుకొని సంగ్రహించుకొని కొనసాగడానికి ఉపకరణమవుతోంది. 

కాస్తా నిశ్శబ్ధాన్ని ఏరుకొని పొదువుకొని పొదగడానికి వీలు కల్పిస్తుంది. 

చుట్టూ వున్న వాతావరణంలోని జీవావరణంలోని రణగొణధ్వని కృత్రిమత్వం అమానవీయత అసహజత్వంలనుండి దూరం కావడానికి నా రాతల ద్వారా మిత్రులతో సంభాషించడానికి ఇదొక సాధనంగా మాత్రమే నేను చేస్తున్నా.

పశుల కాపరిగా వున్న ఒంటరి పిల్లాడు తన ఒంటరితనాన్ని దూరం చేసుకునేందుకు చేతిలోని వెదురు కర్రను ఊదుతూ తనను తాను మరచినట్టుగా.

ఒంటరి పయనం..

ఖాళీ
గుండె గది మూలల్లో
మెదడు జ్ఞాపకాల పొరల్లో
అలా తెరలు తెరలుగా
తేలియాడుతూ వస్తున్నా గబా గబా
గాభరాగా ఎవరో తరుముతున్నట్లుగా
గాలి ఏదో తోసుకుపోతున్న మబ్బుల మల్లె
ఏదీ ఆగకు౦డా పయనమవుతూ
ఒంటరిగా ఈ గది మూలన నన్ను
వదిలి...

రాజుకుంటున్న జ్వాల పైకెగిరినట్లే
ఎగిరి మాయమవుతున్నది
తర౦గాలుగా లేస్తున్న ఆలోచనలు
ఒక్కమారు కుప్పకూలి
నన్నీ అగాధంలో తోసివేస్తూ...

మూతలు పడుతున్న రెప్పలు
ఎంతకీ తెగని సుదీర్ఘ అసంపూర్ణ
స్వప్నాన్ని తె౦చలేక
అలసిన దేహాన్ని ఇలా
ఈ గదిమూలలో ఒ౦టరిగా ...