నెత్తుటి స్పర్శ

నువ్వలా ఒత్తిగిలి పడుకున్న వేళ
నీ గుండెలపైనుండి వేరు పడి పాప నిదురలో ఏదో కలవరింతతో
బోసి నోటితో నవ్వుతూన్నప్పుడు పక్కగా ఓ తుపాకీ మోత

గోడలో దిగబడ్డ బుల్లెట్ చేసిన రంధ్రం పిల్లెట్లు తగిలి
పాప వీపు చీరుకు పోయి నీ అరచేయినంతా నెత్తురు తడి

వీధిలో ఆవు కడుపులో గాయం చేస్తూ వాడు బాయినెట్ మొనపై
రక్తం మరకతో అరుస్తు నిర్విరామంగా కాలుస్తున్నాడు

నీ చేతిలో ఆయుధానికి మానవత్వపు కల వేలాడుతూ
గాయాలకు కట్లు కడుతూ నువ్ రిట్రీట్ అవుతున్న వేళ
హోరున వాన కురుస్తూ పాయలగుండా వెచ్చని నెత్తుటి ధార

ఒకరా ఇద్దరా ముగ్గురా పదముగ్గురు ప్రజా యోధులు
తమనే రక్షణ వలయంగా చేసి ఇన్నిన్ని ప్రాణాలను
ఒంటి చేత్తో కాపాడుతూ ఎదురొడ్డిన ఆ క్షణాలు

యింకా మీ చేతి స్పర్శ వెచ్చగా నమోదయ్యే వుంది

(1998 August 8న కోపర్ డంగ్ లో అమరులైన వారి స్మృతిలో)

నేనూ మా నాన్నగారూ ఓ ర్యాలీ సైకిల్

బడిలో ప్రార్థనకు ముందుగా
గేటు వద్ద దింపకపోతే తన
కొడుకు అరచేయిపై పడే ఎఱ
చారలనూహించుకొని
అప్పుడే తిన్న పేగుల్నొప్పిని
పైపంటితో భరిస్తూ స్పీడుగా
వెళ్ళలేనని మొరాయిస్తున్న
సైకిల్ పెడల్ పై శక్తినంతా పెట్టి
తొక్కిన మీ పాదాలను
నమస్కరించకుండా ఎలా వుండగలను
నాన్నగారూ..

సైకిల్ సొంతంగా తొక్కితే
పడి మోకాలుపై చర్మం వూడితే
ఇంకెప్పుడూ సైకిల్ తొక్కనివ్వని
మీ అవ్యాజ ప్రేమ
నన్నిప్పటికీ దానికి దూరం చేసిందని
తలచుకున్నప్పుడంతా నవ్వే
మిమ్మల్ని చూస్తూ
నా భయానికి నాకే సిగ్గేస్తోందిప్పుడు!

హాయిగా మీ గుండెలపై వాలి
ఇప్పటికీ వేళ్ళమధ్య రోమాలనిరికించి
ఆడుతూ నిదరపోవాలనివుంది...

నాన్న కళ్ళు మట్టిలో కలిసిపోయాయా?

అమ్మ పేగు తెంచుకుని పడ్డప్పటి నుంచి
నాన్న చేతులలోనే పెరిగిన వాణ్ణి
పాకేటప్పుడు ముడుకులు గీర్లు పడితేనే
కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకున్న నాన్న
నిలబడేందుకు తన వేలి ఆసరా యిచ్చిన నాన్న
నడక నేర్పి, పరుగు నేర్పి
సైకిలు నేర్పి, ఆటలలో తానూ ఒకడై
తన కంటి పాప కన్నా నన్నే
ఎక్కువగా చూసిన నాన్న
పెన్సిలు చెక్కి బొమ్మ గీయడం నేర్పిన నాన్న
తన బొమ్మను నా పిచ్చి గీతలలో చూసి విరగబడి నవ్విన నాన్న
తర తరాలుగా తన రంగు పడ్డ వేదనను
బోధించి నా అక్షరం ద్వారా తన విశ్వాశ ప్రకటన
గావించిన నాన్న
జై భీం అంటూ ధమ్మ పథాన్ని మార్గంగా నడిచి
నడిపించిన నాన్న
నా కంట్లో నలుసు పడితేనే తన కళ్ళ సెలయేళ్ళు పొంగిన
నాన్న కళ్ళూ మట్టిలో కలిసిపోయాయా...

(కవి రాం మొన్న రాత్రి యిటీవల పరమపదించిన తన తండ్రె జ్ఞాపకాలతో యిలా అడిగి నన్ను ద్రవింపచేసినందుకు)

పిట్టలేని ఆకాశం

సంకురాతిరికి ముందుగానే
చూరుకు వేలాడే వరికంకుల పై
వాలి పలకరించిన పిచ్చుక గుంపులు
నేడు మచ్చుకైనా కానరాక
కోల్పోయినదాని విలువ ఏమిటో
నేడు గుర్తుకొచ్చి ఒక దీర్ఘ నిట్టూర్పుతో
సరిపిట్టుకోవడమేనా?

గుండెలో దిగులు గొంతులో పెగలక
కీచుమని అరుపు బయటకు రాలేకపోతోంది...
హరించుకుపోయిన పత్రహరితంతో
ఆకులు ఎండిన ముసలిదాని చర్మంలా
ముడుతలు పడి వొంకరలుపోయినాయి..

ఏరుకునేందుకు గింజలు జల్లిన పొలాలు కరువై
అసహజంగా పొడుచుకొచ్చిన కాంక్రీటు దిమ్మలతో
నగరం గోడపై వుమ్మివేయబడ్డ పాన్ మరకలా మారిన
నాగరికత అపహాస్యతతో కుళ్ళిన పేగువాసనలబారిన పడి
మాయమైన ఈ పిచ్చుకగుంపులోని
చివరి పిట్ట చేసిన ఆర్తనాదం
నీ చెవిన పడకుండా అడ్డుకున్న సెల్ మోత...

ఇది నీకు చివరి వీడ్కోలు కాకూడదు మిత్రమా..

(నేడు అంతర్జాతీయ పిచ్చుకల సంరక్షణ దినం సందర్భంగా)

డైరీ

జ్ఞాపకాలను రేపటికోసం దాచే గుండె గది

పొరల మధ్య కన్నీళ్లు వుంటాయి

రక్తపు చారికలు వుంటాయి

కేరింతలు వుంటాయి

కానీ ఖాళీలుగా మిగిలిన పొరల మధ్య

అంతరాన్ని పూరించడానికి

.......