పునీతమవ్వాలని..

నాన్న భుజాలపై నుండి చూసిన ప్రపంచం
నేడు చిన్నబోయింది...

ఆసరాగా నిలిచిన పాదు కొయ్య విరిగి
నేల రాలినట్టు...

నాన్న కనులలోంచి దొంగిలించబడ్డ కాంతి
నా చుట్టూ చీకట్లను ముసిరింది...

యిదంతా ఓ వలయమని
నిన్నా రేపుల మాయయని
నవ్వుతూ నాన్న చెప్పిన మాట
యాదికొచ్చినప్పుడంతా ఎద కోతకు గురవుతుంది....

నాన్నా మరొక్క సారి
యిటు తిరగవూ!!

నీ పాదాలు తాకి పునీతమవ్వాలని...

నాన్న...

నాన్నా!
ఆ పిలుపులోనే
ఓ ఆలంబన దాగుంది కదా...

జీవితపుటెడారిలో
ఎప్పుడూ
తను ఓ ఒయాసిస్సు...

నీ గెలుపువోటములను
గుండెల్లో
పదిలపరచుకునే
ఓ జీవన మాధుర్య భాండాగారం...

ఆతని చేయెప్పుడూ
నిరంతరమూ
ఆశీర్వచనం కాదా...

రెక్కలు వచ్చిన పిల్లను
వదిలి పక్షి వుండగలదేమో
కానీ
తనంత ఎదిగిన పిల్లలను కూడా
యింకా తన బాహువులలో
బంధించాలన్న తన తహతహ తీరనివాడు...

ఎగిరి వెళ్ళి ఆవల తీరాన చేరిన
వాళ్ళనింకా ఆశగా తన చివరాఖరి
ఊపిరి దాకా ఎదురుచూసే ఆశావాది...

తండ్రీ నీకు వేన వేల వందనాలు...

నైవేధ్యం...

నువ్వు నిర్మించిన
ఆకాశపు నిచ్చెన
చేరలేని
ఈ నిస్సహాయత
వెనకే
నీడలా
వెంటాడుతోంది...

అహర్నిశలూ
నీకంటూ
ఏమీ మిగుల్చుకోని
క్షణాలతో
నీవల్లిన
ఈ గుజ్జనగూళ్ళు
నిర్లక్ష్యపు
చెదపట్టి
ఒట్టిపోయినాయి...

చేతుల్బార్లా జాపి
నీ భుజాన
ఈ భారాన్నంత మోస్తూ
నీవీదిన
ఈ అనంత సాగరం
నీ మనోబలం ముందు
చిన్నబోయినాది...

తండ్రీ
నేడు నా
కన్నీటి గూటిలో
ఓ నెత్తుటి చుక్కను
నైవేధ్యంగా
సమర్పించుకుంటున్నా...

వెలితి

నాన్న వున్నంత కాలం నా వయసు తెలీలేదు
ఇప్పుడు పెద్దవాణ్ణయ్యానన్నది జ్నప్తిలోకొచ్చింది...

తెల్లపంచె కట్టినప్పుడంతా
ఆయన నడకే గుర్తుకొస్తూ
ఆ వెలితి వెన్నాడుతూ
అద్దం ముందు నీడలా నేను...

ముంగిటిలో ఖాళీ అయిన
కుర్చీ నాన్నను గుర్తు చేస్తూ
వెనక్కూ ముందుకూ ఊగుతూ....

దీపం పెడుతూ అమ్మ నుదుటిన
విభూదిగా మిగిలిన బొట్టు
రంగు వెలిసి ముఖాన
వెలుతురు మాయం చేసింది...

అమ్మ ఇప్పుడు
ఒంటరి పక్షై రెక్కలు తెగినట్టు
కళ్ళలో కాంతి కోల్పోయి
మబ్బు పట్టిన ఆకాశమయ్యింది...

బాధ్యత కావిడిగా భుజానెక్కి
భారమైన వేళ...