కొన్ని అసంకల్పితాలు...

కొన్ని క్షణాల్ని ఒడిసి పట్టుకొని
జేబు కింది గుండెలో పొట్లం కట్టా

చేతిలో ఇన్ని గులక రాళ్ళని
తీసుకొని చెరువు గట్టుపై నడుస్తు

గాలి కోతకు ఊగుతూ రాలుతున్న
ఆకులను ఏరుకుంటూ ప్రేమగా తాకుతూ

మబ్బు కుండ ఖాళీ అవుతూ
ఆఖరి చినుకు కనురెప్పపై పడుతూ

రెక్క తెగిన తూనీగ ఒరిగిపోతూ
దోసిలి నిండా నెత్తుటి మరక

చిత్రంపై ఒలికిన రంగు కాన్వాసు
మీదుగా మొఖంపైకి పాకుతూ

విరిగిన వేణువు నుండి నిషిద్ధ
రాగమేదో గొంతులోకి ఒలుకుతూ

పాదాలను తాకుతున్న గడ్డి పరకల
తడి గుండెలోకి జారుతూ

పదిలంగా దాచుకున్న నెమలీకలు
వదిలిన బియ్యపు గింజలు మెరుస్తూ...

కర్ణుడినే..

అమ్మా!

నీ దేహంపై ఇన్ని శుక్ర కణాలు
విసిరేసి పోయాడు వాడు

నీ నిశ్శబ్ద రోదన ఎవరి
చెవికీ చేరలేదు కదా

పేగు తెంచుకు పుట్టిన నన్ను
దోసిట్లోంచి ఇలా నీళ్ళ పాలుజేసావు

కాలమనే మొసలి నోట చిక్కి
నాకు నేనే కర్ణుడనయ్యాను

అడిగిన వారికి కాదనక
అర్పించే బుద్ధి నీదే కదా

ఒక్కొక్కడూ నన్ను
చీల్చుకు తిన్నవాడే

కులమూ గోత్రమూ అప్పుడడ్డు
రాలేదు వీళ్ళ సిగ్గులేనితనానికి

చివరకు చనుబాలివ్వని నీకూ నా
ప్రాణాలే వరమయ్యాయి

అమ్మా యింక
మరల మరల మమ్మల్ని కనొద్దు

భూమ్మీద పడ్డ క్షణం నుండీ
క్షత గాత్రున్నే కదా?

అయినా నీ ఎద దోసిలిలో
నేనెప్పటికీ కర్ణుడినే కదా??

(నా హీరో కర్ణుడే)

ఒక సమయం..

పక్షి రెక్కల టప టపల నుండి 

రాలిన చినుకుల రంగు 

దేహమంతా

సీతాకోక చిలుక రెక్కల నుండి

జారిపడిన పుప్పొడి 

కనురెప్పల మీద

వరి పైరు మీదుగా వీచిన

గాలి పచ్చగా 

పరిసరమంతా

తడిచిన మట్టి పరిమళం

కోనేటి మీదుగా 

అలలు అలలుగా

రంకె వేస్తున్న కోడెద్దు కాలి

గిట్టల నుండి ఎగిరిన

ధూళి ఎర్రగా

సుదూరంగా వెదురు వనాల 

నుండి గాయపడ్డ 

రాగమేదో కోస్తూ

పడమటి కొండ గొంతులో

భారంగా సూరీడు

ఆత్మహత్య

ముఖం చూపలేని వెన్నెల 

దు:ఖాన్ని దోసిలిలో 

ఒంపుతూ

సొతంత్రమొచ్చేసిందోచ్...

మీ వారసత్వం
కొనసాగుతూనే వుంది
నెత్తురింకిన నేలలో
ఇంకా తడిగా
జిగటగా

నాటి డయ్యర్
నేడు రాజయ్యాడు
తెలుపు నలుపుల
మిశ్రమంలో

కుట్ర కేసులూ
కొనసాగుతూ....నే
వున్నాయి

కోవర్టులు
అప్రూవర్లు
గిరీశాలు
మా చుట్టూ
కొలువుదీరే
వున్నారు

పేదరికం
పరారయిందని
వెన్నుకంటిన
కడుపుతో
గట్టిగా
చప్పట్లు
చరుస్తాం

ఆరోగ్యశ్రీలు
ఉపాధి హామీలు
ఆధార్ కార్డులు
పెన్షన్లు
రేషన్ కార్డులు
కేస్ట్ సర్టిఫికేట్ల
కోసం
మోకాళ్ళపై
నిలబడతాం

వాడి
కరకరమనే
ఖద్దరు
చొక్కా
ముందు
తలపాగా
నడుముకు
చుట్టి చేతులు
జోడిస్తూనే
వున్నాం

సూది బూట్ల
వైట్ కాలర్
వాడి ఎదుట
జీ హుజూరంటూనే
వున్నాం

మా
దేహమంతా
నిరోధ్
తొడుక్కునే
వున్నాం

ఏదేమైనా
ఏమైపోయినా
ఎవడు చచ్చినా
చంపబడినా
నడిరోడ్డుపై
అత్యాచారం
జరిగినా
మా
గూడు
పదిలంగా వుంటే
పదివేల
దణ్ణాలు

తిరుపతి
వెంకన్నకు
ప్రతి ఏడాది
మొక్కు చెల్లిస్తూనే
వున్నాం

ఏమైనా
ఎవరైనా
ఈ బతుకేందిరా
అంటే గింటే
మిడిల్ క్లాస్
కదటోయ్
ఇంతకంటే
ఏంజేయగలమని
హ్హి హ్హి హ్హి అని
పళ్ళికిలించేస్తాం

అప్పుడప్పుడు
మా సిగ్గులేని
ముఖాలతో
మీ ముందుకు
ఇలా
ఒక్కసారి
అని
తృప్తిపడనివ్వు
......
సొతంత్రమొచ్చేసిందోచ్!!!!
జై భారత్
ఇంక్విలాబ్ జిందాబాద్...

కొకూన్స్...

ఇప్పుడంతా ఎవరి చేతులలో

వాళ్ళు బంధీలే

ఎవరి కౌగిలిలో వాళ్ళు ఊపిరాడక 

ఉక్కపోతతో ఉరితనంలో

బిగియని బాహువుల మద్య గాలి 

చొరబడక తల్లడిల్లుతూ ఊరడిల్లుతూ

సలపరమెట్టే గాయమే హాయిగా

పెచ్చులూడూతూ పగిలిపోతూ

ఒంటరి దాహార్తితో చౌరాస్తాలో

ఏకాకిగా పాదం పాతుకుపోతూ

రాలే ఆకుల నడుమ గూడు కూలి 

గుడ్డు పగిలి ఎగిరిపోయిన 

జంట పక్షి ఒంటరిగా నేల రాలుతూ...

వాన రేక...

వెలుతురునింత 

పిడికిట్లో పట్టి 

కళ్ళకద్దుకుని

బలంగా 

ఆకాశంలోకి 

విసిరా

నలుదిశలా

మిరుమిట్లు

గొలుపుతూ

ఇన్ని 

అక్షరాలను

వెదజల్లింది

హృదయమంతా

పరచుకుంటూ

దేహం 

గాలిపటంలా మారి

తోకచుక్కలా

దూసుకు

పోతూంది

వాన రేక 

తడితో

విచ్చుకున్న

విత్తనం

నేలమ్మా

నీ 

ఒడిలో

చేరిన 

ఈ 

మొలకనిలా

చివురించనీ

వెలుగు వంతెన

నిరీక్షించే నీ కనులలో 

వెలుగు వంతెన కానా??

ఈ మలుపులో 

ఆశల దారం కానా??

మబ్బు తునకను తుంచి

చినుకునై కురవనా??

వెన్నెల నురుగును అద్ది

చెక్కిలిపై మెరవనా??

మౌనపు శూన్యాన్ని మింగి

రాగాల పల్లకి కానా??

పాదాలనంటిన చెమ్మను తాకి

ఎదపై ముద్రను కానా??

పాలపిట్టలో 'రెప్పల వంతెన' పై సమీక్ష..

పాలపిట్ట ఏప్రిల్ - జూన్ 2013 సంచికలో గోపగాని రవీందర్ గారి సమీక్ష..

పత్ర రహస్యం..

ఆకునలా 

చేతుల్లోకి 

తీసుకుని

విప్పి 

చూసావా?

ఈనెల

మద్య 

నిడివి 

ఒక్కోటీ

విడిపోతున్నట్టే

కలిసిపోతూ

ఆ 

చెమ్మదనం

లేతదనం

పచ్చదనం

గుండెల్లోకి

ఇంకపట్టు

మనిషిలోకి

జారుకుంటావు

సూర్య 'అక్షరం' లో నా కవిత 'మెలకువను మింగిన రాత్రి'

సూర్య పేపర్ (తే 29-07-2013 దీ) అక్షరం పేజీలో నా కవిత 'మెలకువను 

మింగిన రాత్రి'

రాతి బొమ్మల కొలువు...

మాటలన్నీ నిశ్శబ్దాన్ని కావలించుకొని

గొంతు దాటని స్వరమేదో మూగగా ఆలపిస్తూ..

పారుతున్న నదీ పాయ ఒక్కసారిగా

ఇసుక తిన్నెలోకి జారిపోతూ...

అరచేతుల గుండా ప్రవహించిన

విద్యుత్ వేలి చివరనే ఆవిరవుతూ...

ఒక్కో క్షణం వానలో తడిసిన

మట్టి గోడలా కరిగిపోతూ..

ఎండుటాకును తాకిన వాన

తడి జారిపోతూ…

జ్నాపకాలేవి మిగుల్చుకోలేని

నీ నిస్సహాయత...

నీ మౌనపు భారాన్ని మోయలేని

నా అసహాయత...

ఎదురెదురుగా కూలబడ్డ

రాతి బొమ్మల కొలువు...

(వాకిలి ఈ-పత్రికలో ప్రచురితం)

మృత పెదవులు

గదంతా పరచుకున్న చీకటి దీపపు కాంతిలో 

సన్నని నల్లని మెరుపు

కంటిపాప నలుపులో దాగిన

వెలుతురే కనిపిస్తోంది

అక్షరం చుట్టు పరచుకున్న వెలుగు 

వలయంలా

మాటల చుట్టూ అల్లుకున్న లోలోపలి

పరిమళంలా

చమురు ఇంకిన దీపపు ఒత్తి చివరి

మెరుపులా

గంధమేదో పూసినట్టు రాజుకుంటున్న

నిప్పు కణికలా

నువ్వలా దోసిలిలోకి రాగానే వేళ్ళ సందులగుండా

కరిగిపోతూ 

దాహార్తితో నెత్తురు చిమ్మిన గొంతులోంచి రాగమొకటి 

రాలిపడుతూ

వానలో తడిచిన కాగితప్పడవ మునకేస్తూ

చిరిగిపోతూ

మృత పెదవులపై కురిసిన చినుకు

తడి కోల్పోతూ

అసంపూర్ణంగా వదిలేసిన వర్ణ చిత్రంలా 

ఇలా వెలిసిపోతూ

మాటలు

కొన్ని మాటలు 

చెవిలో దూరినా మనసులో ఇంకవు

కొన్ని మాటలు

దూలం కంటే పెద్దగా అయి లోపలికి రాలేవు

కొన్ని మాటలు

ముళ్ళులా మారి దేహంతో పాటు మనసును గుచ్చుతాయి

కొన్ని మాటలు

ఆత్మీయంగా పలకరించి జీవం పోస్తాయి

కొన్ని మాటలు 

తొలకరి చినుకులా కురిసి చిగురు వేస్తాయి

కొన్ని మాటలు

వెన్నెల చల్లదనాన్ని పంచి ప్రశాంతతనిస్తాయి

కొన్ని మాటలు

రక్తాన్ని మరిగించి కరవాలాన్నందించి యుద్ధోన్ముఖున్ని చేస్తాయి

కొన్ని మాటలు

నిన్ను అంతర్ముఖున్ని చేసి సుషుప్తిలోకి నెట్టి స్వాంతననిస్తాయి

కొన్ని మాటలు

రావి ఆకు చివరన నీటి బొట్టులా నీ కనులపై పడి వెలుగు నింపుతాయి

కొన్ని మాటలు

అమ్మ చనుబాలులా మళ్ళీ మనిషిని చేస్తాయి...

ఆవలివైపు...

ఇలానే
ఇప్పటిలాగే
ఒక్కో క్షణం కోల్పోతూన్న
ప్రతి సారీ నన్ను వెంటాడే ప్రశ్న ఇదే

ఆవలివైపు మిగిలేదేముందని??
 

వేటాడే ప్రశ్న
వేట కొడవలిలా మెడవైపు దూసుకొస్తూ...

ఏదీ శాశ్వతం కాదన్న సత్యం
ఏదీ శాశ్వత సత్యం కాదన్న నిజం
ఏదీ నిత్యమూ కాదన్న నిష్ఠురం

ఈ వేధింపు మనసు సంధులలోనుండి
సుళ్ళు తిరుగుతూ అద్దం ముందు
నిరక్షర నిరుత్తరనౌతూ...

భారమితి..

 

మనసులో ఒలికినది
చేతులలోకి చేరదు...

కనులలో తొణికినది
ఎదలో నిలవదు...

కాగితంపై చిందినది

నెత్తుటి జీర...

గొంతులో మూగైనది

తడి రాగం...

వేలి చివరే మిగిలినది

కుంచెకంటని రంగు...

భారమితికి అందనిది
భావ ప్రకంపన...

దేహ కుంపటి..

మబ్బు కుండ పగిలి
జోరున వాన కురుస్తూ...

కనులలో ఉబికిన నీరు
చినుకులో కలగలిసిపోతూ...

పగిలిన నేల గుండెలో
పడి ఆవిరవుతూ...

కంటి అద్దం ముందు
అబద్ధమౌతూన్న నిస్సహాయతతో...

కొలిమంటుకున్న దేహ కుంపట్లో
తడి ఆరని మేఘం...

లాంతరు..

చేతిలో లాంతరు మసకబారుతూ

కనుల ముందు చీకటి తెరలు తెరలుగా...

వీధి మలుపులో తెల్ల తెల్లగా దూది ముద్దలులా

నంది వర్థనం పూలు తడిగా...

విసురుగా వీచిన గాలికి అవిసె చెట్టు

కొమ్మలనుండి వాన నీరు కుమ్మరింపు...

దూరాన గాయపడ్డ రాగమేదో

దు:ఖానలాన్ని సన్నగా మండిస్తూ...

కొండ పోడులో రాజుకుంటున్న

నిప్పు పొగ కమ్ముకుంటూ...

అవ్వ చేతిలో ఎర్రటి అంబలి

గిన్నెలో వణుకుతూ...

కాలం దేహపు నడి రోడ్డుపై

నెత్తురు కక్కుకుంటూ...

నిప్పు హృదయం..

నిన్నంత సున్నితంగా
ఈరోజు లేవు

మౌనం ఓ రంపంలా
తరుగుతూంది

కదలని కాలం
కాళ్ళ కింద పందిర్రాటలా

నిశ్చలమైన విన్యాసం
తాడు మీద నడక

రెప్పలపై రాలుతున్న
ఇసుక క్షణాలు

దోసిలి నిండా నిలవని
వాన బొట్లు

కాలుతూన్న
నిప్పు హృదయం

సారంగలో నా కవిత 'సమాధుల్ని శుభ్రం చేయాలిప్పుడు'

ఇప్పుడెందుకో ఒక్కో సమాధిని శుభ్రం చేయాలనుంది

రాలిన పండుటాకుల్ని వాడిన పూల రేకుల్ని పేరుకు పోయిన ధూళిని

మట్టిని నేలనుండి పాకిన చెద పుట్టలను చుట్టూ పట్టిన నాచును

చిగురు వాడిన మొక్కలను గడ్డి దిబ్బలను

దీపపు సమ్మెకింద అంటిన నూనె జిడ్డును

సున్నితంగా తొలగిస్తూ సమాధిని శుభ్రం చేయాలనుంది

మిగతాది సారంగలో చదివి మీ అభిప్రాయం చెప్పండి..

తరగని దూరం...

నీ మౌనాన్ని గుండెలో ఒంపుకొని
పాట కట్టలేని నిస్సహాయత...

గుమ్మం దాటుతూ నీ రెప్పమూయని కంటిపాప
వెనక దాగిన చిత్రం దాచుకుంటూ...

తడి ఆరని చెక్కిలిపై సన్నగా తాకిన సమీరం
దిగులుగా మరలి పోతూ...

తాకీ తాకని అరచేతుల మద్య ప్రవహించి 

ఒదిగిపోయిన పలకరింపు...

వెళ్ళొస్తానని వాగ్ధానమీయ లేని అసహాయత
నన్ను నేలలోకి కుంగదీస్తూ...

చెరో దారం కలుపుతూ ఎగరేసిన గాలిపటం
ఎక్కడో చిక్కుముడి పడుతూ...

తరగని దూరాల మద్య తీరం దాటని
నావలో పయనిస్తూ...